Μια κριτική για το Passage | Πάστα Φλώρα

Μια σειρά για την οποία δε λέω πολλά αλλά θα το ήθελα, και η οποία μου δημιούργησε πολλές σκέψεις και συναισθήματα, είναι το Passage.

Διαδραματίζεται σε μια παράλληλη Αμερική, όπου ένας παράξενος ιός αρχίζει να αναπτύσσεται σε εργαστήριο, ένα μικρόβιο που μετατρέπει τους ανθρώπους σε βαμπίρ.

Για να τον καταστείλουν, οι επιστήμονες κάνουν πειραματικές εξετάσεις σε ανθρώπους που βρίσκονται στη φυλακή με σκοπό να θανατωθούν, όμως κάθε πείραμα πάει όλο και πιο στραβά, και οι άνθρωποι που επιλέγονται αρχίζουν να μειώνονται ηλικιακά, καθώς είναι ξεκάθαρο ότι αντέχουν καλύτερα τον ιό.

Και όταν και η τελευταία τους δοκιμή αποτυγχάνει, μία λύση μένει. Να φέρουν ένα παιδί από τον έξω κόσμο, που δε γνωρίζει τι συμβαίνει.

Δε θα πω ψέματα, δεν είμαι η μεγαλύτερη φαν του apocalyptic/post-apocalyptic που υπάρχει εκεί έξω, τόσο σε βιβλία όσο και σε σειρές και ταινίες, αλλά τα επεισόδια του Passage ήταν πολλά υποσχόμενα και έκαναν την πλοκή να σκοτεινιάζει όλο και περισσότερο όσο προχωρούσαν.

Ακολουθώντας ένα μεγάλο καστ χαρακτήρων (πολλοί εκ των οποίων ήταν σκουρόχρωμοι), με κυριότερη την μικρούλα Έιμι Μπελαφόντε (ναι, επιτέλους μια σειρά όπου η πρωταγωνίστρια είναι ένα μαύρο κοριτσάκι!), βρέθηκα μπλεγμένη σε μια τεράστια πλεκτάνη γεμάτη φόβο, επιστήμη, αντικρουόμενες απόψεις για την ηθική και σημαντικότατες συζητήσεις για τη θανατική ποινή, την ευθανασία, το συστημικό ρατσισμό, την κακοποίηση και την πλοκή του found family.

Oι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές, και κάθε χαρακτήρας είχε το δικό του υπόβαθρο που σχολίαζε ένα σημαντικό κοινωνικό θέμα.

Ιδιαίτερα για το θέμα της θανατικής ποινής πάντως, συζητήθηκε το πόσο εύκολο είναι να επιβληθεί στους αδικημένους του συστήματος, πόσο καταστροφική είναι και πόσες επιπλοκές προκαλεί.

Εκτός από τους χαρακτήρες, η πλοκή ήταν γεμάτη βίαια σκαμπανεβάσματα, jumpscares που δεν ήταν καθόλου φθηνά, μυστικά που αποκαλύπτονταν σιγά σιγά και ένα μείγμα από τρομακτικές και γλυκούλικες σκηνές που με έκανε να δεθώ πολύ με πολλούς από τους χαρακτήρες.

Ακόμα, η πλοκή με τα βαμπίρ μας επέστρεψε επιτέλους στο κλασικό σχήμα των τρομακτικών νεκροζώντανων πλασμάτων και απομακρύνθηκε από την ανούσια και βλακώδη (κατά τη γνώμη μου) ρομαντικοποίησή τους στα περισσότερα μίντια.

Για όσους σκοπεύουν να δουν τη σειρά και γνωρίζουν επίσης την ύπαρξη βιβλίων, έχω να σχολιάσω ότι από όσο έχω ακούσει είναι πολύ διαφορετικά, οπότε δεν εγγυώμαι ότι η εμπειρία είναι η ίδια. Τέλος, έχω να πω ότι το τέλος με απογοήτευσε αρκετά, η σειρά όμως παραμένει εξαιρετική.

Βαθμολογία: 4/5

Mαρία Επισκόπου

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top