Όταν το Σινεμά συναντά την Αισθητική Απόλαυση: 5 aesthetic movies | Πάστα Φλώρα

 

The Dreamers (2003)

Μία από τις πιο outsider ταινίες των τελευταίων είκοσι ετών είναι το “The Dreamers” του κορυφαίου σκηνοθέτη Bernando Bertolucci. Πρόκειται για ένα ατόφιο έργο εικόνων εμποτισμένο με γνήσια αισθητική. Η πλοκή εξελίσσεται κατά την περίοδο των πολιτικών και κοινωνικών αναταραχών, τον Μάη του 1968 στο Παρίσι. Παρακολουθούμε την παρέα τριών νέων, οι οποίοι παρόλο που φαινομενικά δείχνουν αλληλέγγυοι με τα ιδανικά της επανάστασης, προτιμούν να αποσυρθούν σε έναν απομονωμένο και ηδονικό κόσμο. 

 Η ταινία πράγματι αποτελεί έργο εξαιρετικής ομορφιάς. Σε ένα άδειο ρετιρέ η παρέα σπαταλά τις ώρες της σε μια αιθέρια ατμόσφαιρα με πνευματικές συζητήσεις, βιβλία, κρασί και βινύλια, πλάθοντας έτσι την προσωπική τους Εδέμ. Διαζευγμένοι από την πραγματικότητα, ονειροπόλοι και νοσταλγοί εποχών που παρήλθαν. Παράλληλα, ο Bertolucci θα γεμίσει το έργο με σκηνές από κλασικές ταινίες θέλοντας να υποστηρίξει έναν χώρο που βρίσκεται μεταξύ του μπανάλ και του ιδεαλισμού. Πράγματι, ο Μάθιου, ο Τέο και η Ιζαμπέλ λατρεύουν την αυτοτελική αισθητική που αποθεώνει την μορφή περισσότερο από το περιεχόμενο και ερωτεύεται το σινεμά χωρίς να επιθυμεί την αλλαγή. 

Midnight in Paris (2011)

 O Woody Allen σίγουρα δεν χρειάζεται συστάσεις. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για τις κωμωδίες του, οι ιστορίες είναι ανθρωποκεντρικές και γλυκόπικρες γεμάτες από τζαζ και νοσταλγικά στοιχεία. Η ταινία “Midnight in Paris” (2011) αποτελεί ένα παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας με πρωταγωνιστή τον Owen Wilson, έναν συγγραφέα που ονειρεύεται την παριζιάνικη ζωή του 1920. Αρχίζει κάθε μεσάνυχτα δια μαγείας να ταξιδεύει στην Χρυσή Εποχή, όπου οι εικόνες αποκτούν ζεστά χρώματα και αναδεικνύουν τον τυπικό γαλλικό ρομαντισμό. Οι εσωτερικές μας σκέψεις βρίσκουν την έκφραση τους μέσα από τις γραμμές του ηθοποιού, ο οποίος θαυμάζοντας την πόλη μοιράζεται μαζί μας ακατέργαστα συναισθήματα. 

 Ο συγγραφέας προσπαθεί να βρει την έμπνευση και περιπλανιέται ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία. Γνωρίζει διάσημους συγγραφείς και καλλιτέχνες, όπως τον Scott Fitzgerald, τον Pablo Picasso, τον Salvador Dalí και πολλούς άλλους, καθώς η ταινία εκτυλίσσεται σε ένα μαγευτικό και υπερρεαλιστικό σκηνικό. Ο έρωτας όμως θα τον κάνει να σπάσει το μοτίβο των ταξιδιών στο παρελθόν με μία υπενθύμιση πως η νοσταλγία οφείλει να είναι ο μοχλός της ζωής στο παρόν, αλλά και στο μέλλον.

 All about my mother (1999)

 Η δραματική κωμωδία “All about my mother” του Pedro Almodovar αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα υιοθέτησης της ποπ κουλτούρας από έναν σκηνοθέτη ορόσημο. Έντονη γεωμετρία, μοτίβα και αποθέωση των βασικών χρωμάτων είναι μερικά από τα κύρια γνωρίσματα του έργου. Η Μανουέλα, ο ήρωας της ταινίας, μετά από το δυστύχημα του γιου της, ταξιδεύει στην Βαρκελώνη για να βρει τον τρανς πατέρα, ο οποίος δε γνώρισε ποτέ, ότι υπήρξε έγκυος και μεγάλωσε τον γιο τους. Με φόντο το έντονο στοιχείο του κόκκινου σε σκηνικά και κουστούμια (το αγαπημένο χρώμα του σκηνοθέτη) ακολουθούμε τη Μανουέλα σε ένα ταξίδι που θα ολοκληρωθεί λυτρωτικά και θα περιλάβει μοιραία, αλλά τελικά αγαπημένα πρόσωπα.

 Η ιστορία αφορά τους ρόλους της ζωής. Το να είναι κανείς άντρας ή γυναίκα είναι ένας ρόλος. Το να είσαι αγνή ή ιερόδουλη ένας άλλος. Η γυναικεία ψυχοσύνθεση χωράει τελικά όλες τις διαφορετικές εμπειρίες απέναντι στην μητρότητα. Κάποια γυναίκα μπορεί να περιμένει παιδί, κάποια άλλη να αποφασίζει πως δεν θα επιθυμούσε ποτέ και μια άλλη να το χάνει σε δυστύχημα. Ο Almodovar ξεκαθαρίζει μέσα από το έργο του πως σαν το σινεμά, έτσι και στη ζωή είμαστε ηθοποιοί έτοιμοι να αναλάβουμε το σενάριο που μας ανατέθηκε.

In the mood for love (2000)

Η ταινία “In the mood for love” του Kar-Wai Wong σκηνοθετήθηκε στο Χόνγκ Κόνγκ και θεωρείται η πιο ερωτική ταινία όλων των εποχών παρόλο που δεν περιέχει ούτε μία σκηνή σεξ. Βρισκόμαστε στο 1962 σε μια ατμόσφαιρα βγαλμένη από όνειρο, η οποία σχεδόν μας αποσπά την προσοχή. Ένας άντρας και μια γυναίκα που μετακομίζουν στο ίδιο συγκρότημα, γνωρίζονται και τελικά μαθαίνουν πως οι σύζυγοί τους διατηρούν κρυφή σχέση μεταξύ τους. Στην πορεία ερωτεύονται, μα οι αρχές και των δύο δεν επιτρέπουν να ενδώσουν στα συναισθήματα τους.

 Ο Wong πετυχαίνει να παράγει αισθησιασμό αναμειγμένο με φόβο. Οι πιο απλές σκηνές είναι αυτές που κραυγάζουν την μοναξιά και την ασίγαστη επιθυμία των πρωταγωνιστών. Η χρήση της αργής κίνησης φανερώνει το μεγαλείο του έρωτα, ενώ οι ίδιοι επιλέγουν να βρίσκονται σε μια αόρατη φυλακή. Το κόκκινο και το μαύρο είναι τα δύο χρώματα που κυριαρχούν ως σύμβολα αυτής της καταπιεσμένης αγάπης – πάθος και απόκρυψη. Ο Wong έκανε μια ταινία για τον έρωτα που αγκαλιάζει την άσβεστη επιθυμία χωρίς βρει την πραγμάτωση του, χωρίς να ολοκληρωθεί: όσο είμαστε μισοί, μόνο τότε ο έρωτας συνεχίζει και ζει.

Only lovers left alive” (2013)

Η ταινία “Only lovers left alive” του Jim Jarmusch δεν είναι ένα κλασικό έργο με βαμπίρ και την αντίστοιχη βία. Αφορά ένα ζευγάρι, το οποίο ζει στη σύγχρονη εποχή αποκομμένο από την κοινωνία και κλέβει φιάλες με αίμα από νοσοκομεία για να επιβιώσει. Ο Αδάμ είναι καλλιτέχνης και λατρεύει τις αντίκες μουσικής, ενώ η Εύα τα διαχρονικά βιβλία. Είναι μαζί εκατοντάδες χρόνια και προσπαθούν να μείνουν κρυμμένοι από τους θνητούς αποφεύγοντας το θανάσιμο για αυτούς φως της μέρας.

 Τα πρώτα πλάνα θα αποκαλύψουν πως πρόκειται για ένα αποφασιστικό old-school εγχείρημα. Η ταινία ενσωματώνει έντονα τη μουσική τόσο στην αφήγησή της, όσο και στο χαρακτήρα της. Οι ήρωες είναι λάτρεις της τέχνης που στέκονται στον σχεδόν ερειπωμένο κόσμο του φιλμ, ως οι τελευταίοι εκπρόσωποι της καλαισθησίας και του εκλεπτυσμένου γούστου. Το έργο διαφοροποιείται από τις συνηθισμένες γκόθικ ιστορίες τρόμου: αυτή τη φορά ο φόβος έρχεται από τους ανθρώπους, τα λεγόμενα «ζόμπι». Τα δύο βαμπίρ βιώνουν στα βάθη του χρόνου μια μοναχική και δυστοπική πραγματικότητα.

Χριστίνα Χανιώτου

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top