Είδαμε: Ο Τρίτος είναι πιο γλυκός | Πάστα Φλώρα

Η παράσταση «Ο τρίτος είναι πιο γλυκός» είναι μία σύγχρονη φάρσα-κωμωδία, που έχει σκοπό να μάς «τρελάνει». Ο Αντώνης Γαλαίος ανέλαβε να διασκευάσει το έργο του 1870 «Ο τρίτος είναι πιο γλυκός» των Ευγένιου Λαμπί και Εντμόντ Γκοντινέ. Πρόκειται για πολλές ιστορίες, όλες κάτω από την ίδια σκεπή. Ερωτικά τρίγωνα, μπερδεμένα όλα μεταξύ τους, φιλικές και ερωτικές σχέσεις, που από τη μία κλονίζονται και έπειτα δυναμώνουν, εγωισμοί, κοινωνικά στρώματα, που παύουν να έχουν σημασία, όταν κάποιος ερωτεύεται και άλλα φαινόμενα, μεταφέρουν με μεγάλη ευστοχία την κοινωνία του 1870 στο σανίδι.

Ο Α. Γαλαίος, καθώς φυσικά και οι τρεις ηθοποιοί ( Γιώργος Καφετζόπουλος, Γιώργης Παρταλίδης, Βλάσσης Χρυσικόπουλος) ικανοποιούν κάθε προσδοκία, δίνοντας μία πολύ σύγχρονη οπτική στο έργο, κρατώντας έτσι το ενδιαφέρον μας αμείωτο καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Ένα ερωτικό γαϊτανάκι ξετυλίγεται απ’ τα πρώτα κιόλας λεπτά και «οι συμπτώσεις» διαδέχονται η μία την άλλη.

Ο Ερνέστ είναι ένας ηθικός άνθρωπος, που φροντίζει να ικανοποιεί τα αιτήματα του καλύτερου του φίλου, Αλφόνς. Ζει σχεδόν μαζί του και μάλιστα, ερωτεύεται την γυναίκα του, Ερμάνς. Όμως, αυτό το ερωτικό τρίγωνο δε σηματοδοτεί την αρχή. Οι απιστίες είχαν ξεκινήσει πολύ πριν και φυσικά δεν σταμάτησαν ούτε μετά. Νέα πρόσωπα καταφθάνουν συνεχώς στο σπίτι του Αλφόνς και κατά κάποιο τρόπο μένουν όλοι «ευχαριστημένοι», καθώς τα πράγματα περιπλέκονται συνεχώς. Ένα τέτοιο «φαινόμενο», φυσικά, για την εποχή δεν μπορεί να μείνει κρυφό στην κοινωνία του 1870, που έχει τη ματιά της στραμμένη σε κάθε σπίτι. Βέβαια, αυτός είναι και ο ρόλος της συγκεκριμένης παράστασης, να τα ξεσκεπάσει όλα.

Η συνεχής εναλλαγή των ρόλων δε φάνηκε να δυσκόλεψε τους τρεις ηθοποιούς (Γιώργος Καφετζόπουλος, Γιώργης Παρταλίδης, Βλάσσης Χρυσικόπουλος), παρ’ όλο που έπαιξαν τρεις ρόλους έκαστος. Με αλλαγές στην εμφάνιση τους ή ακόμα και χειρονομίες, που υποδείκνυαν με μεγάλη ακρίβεια ποιος ήταν ποιος ανά πάσα στιγμή, δεν άφησαν το θεατή να μπερδευτεί καθόλου. Η θετική ενέργεια τους, το αστείρευτο χιούμορ καθώς και οι χορευτικές τους κινήσεις ήταν φυσικά άξιες θαυμασμού, αλλά και πολύ γέλιου. Τα σκηνικά, που ήταν πολύ έξυπνα τοποθετημένα, καθώς και τα αντικείμενα, που χρησιμοποιήθηκαν την  ώρα της παράστασης, τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα (κάκτοι αντί για λουλούδια κλπ.), προσδίδουν στο έργο ένα τόνο σουρεαλισμού, απομακρύνοντας τη δράση από τη σφαίρα της πραγματικότητας.

Πέννυ Λουπάκη

View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top