Διαβάσαμε: 7 καταραμένες ιστορίες του Βαγγέλη Ιωσηφίδη | Πάστα Φλώρα

Ποιο είναι το βιβλίο που εγκαινίασε το καλοκαίρι σας; Εμένα είναι το «7 Καταραμένες Ιστορίες» του Βαγγέλη Ιωσηφίδη από τις εκδόσεις Ελκυστής.

Πριν σας πω τη γνώμη μου γι’αυτό το βιβλίο που κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα, σας παραθέτω την περίληψη, όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«7 ιστορίες, 7 διαφορετικοί πρωταγωνιστές, οι οποίοι οδηγούνται σε καταστάσεις που ξεπερνούν ό,τι είχαν ζήσει μέχρι τότε. Η πραγματικότητα γίνεται ένα με τη φαντασία, η αλήθεια με το ψέμα, η ευλογία με την κατάρα. Ο προορισμός άγνωστος, οι συνέπειες κρυφές και μόνος σύντροφος στο σκοτάδι ο ίδιος τους ο εαυτός. 

Πότε ένα όνειρο μεταστοιχειώνεται σε πραγματικότητα; Πότε πάλι η πραγματικότητα γίνεται εφιάλτης; Ίσως η ζωή είναι μια αναζήτηση στην ομίχλη, με ένα αόρατο χέρι αιωρούμενο από πάνω σου, που έχει την επιλογή είτε να σε ευλογήσει είτε να σε καταραστεί. Κι όταν βρεθείς αντιμέτωπος με το παρόν και το παρελθόν σου, θέλει θάρρος για να κάνεις το επόμενο βήμα προς το μέλλον. Έχεις επιλέξει τον δύσκολο δρόμο, με το βάρος των ευθυνών να κουρνιάζει στους ώμους σου. Έχεις γίνει πρωταγωνιστής σε μια καταραμένη ιστορία.»

Και ναι, ήρθε επιτέλους η ώρα για την κριτική μου. Ανυπομονούσα να φτάσει αυτή η στιγμή, μιας που το βιβλίο με κέρδισε και θέλω να το τεκμηριώσω με τον καλύτερο τρόπο.

Αποφάσισα να σμιλέψω πρώτα στην φαντασία σας την γενικότερη εικόνα που σχημάτισα για το πόνημα αυτό, και έπειτα θα μιλήσω αναλυτικότερα για το τι μου άρεσε και τι δε μου άρεσε.

Επομένως, θα αναφέρω αρχικά ότι από το «7 καταραμένες ιστορίες» μου άρεσε πολύ η πλοκή, καθώς η μια ιστορία συνδεόταν περίτεχνα με την άλλη. Ακόμα και ιστορίες που έμοιαζαν αυτόνομες και άσχετες, στο τέλος έμπαιναν στον ίδιο άξονα με τις υπόλοιπες με έναν έξυπνο, θα έλεγα, τρόπο. Επιπλέον, αυτό που μου έμεινε από όλο το βιβλίο ήταν η ποικιλία λεξιλογίου. Ο συγγραφέας μεταπηδούσε από λέξεις καθημερινές σε λέξεις όχι τόσο συνηθισμένες, ωστόσο αυτή η διαδικασία δεν έμοιαζε να γίνεται επιτηδευμένα και γι’αυτό είναι ένα θετικό στοιχείο του έργου. 

Κάτι ακόμα που με έκανε να συμπαθήσω το βιβλίο αρκετά ήταν η αναφορά του συγγραφέα σε πρόσωπα βαρύνουσας σημασίας για τον πολιτισμό της χώρας, όπως η Κική Δημουλά, ο Δάντης, ο Δ. Σολωμός και άλλα πολλά. Εμφανής ήταν για μένα η ροπή και η αγάπη του Βαγγέλη Ιωσηφίδη στην Αρχαία Ελλάδα και, ιδιαίτερα, στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Όποιος διαβάσει το βιβλίο θα αντιληφθεί την έρευνα που έγινε από την πλευρά του συγγραφέα, προκειμένου να δώσει πληροφορίες στις περιγραφές του.

Μιας που είπα περιγραφές, οι περιγραφές που ενυπήρχαν στο βιβλίο ήταν τόσο ωραία διατυπωμένες τις περισσότερες φορές και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να απολαμβάνω την περιγραφή το ίδιο με την δράση, δηλαδή την αφήγηση. Σαφώς υπήρξαν περιγραφές που με κούρασαν, αλλά είναι ένα έργο 470 σελίδων οπότε το βρίσκω λογικό να υφίσταται αυτό σε κάποια σημεία.

Ξεκινώντας με την πρώτη ιστορία και φτάνοντας ως την τελευταία (την  έβδομη), δεν περίμενα να αισθανθώ αυτό που αισθάνθηκα διαβάζοντάς τες. Αυτό που ένιωσα ήταν ότι ο συγγραφέας μας πήρε σε ένα ταξίδι ωρίμανσης, διότι ο τρόπος γραφής και οι ίδιες οι ιστορίες μου φαινόταν ότι ανέβαιναν κλιμακωτά αναφορικά με την ωριμότητα. 

Οι χαρακτήρες χτίζονται με έναν τρόπο που δεν κουράζει τον αναγνώστη και η διαδικασία αυτή δεν γίνεται βιαστικά και επιπόλαια. Μόνο στην 2η καταραμένη ιστορία μου φάνηκε περίεργο το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής βρήκε τόσο εύκολα τον δρόμο που ήταν γραφτό να ακολουθήσει μέσω ενός τυχαίου Ινδού πωλητή.

Γενικά, δίνεται μεγάλη βαρύτητα στα όνειρα και το βιβλίο κρατάει το ενδιαφέρον. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από συνεχείς ανατροπές και την αγωνία που ακολουθεί μέχρι την επόμενη. Αν συνέδεσα το βιβλίο με μία φράση, αυτή θα ήταν : «Μην εμπιστεύεσαι κανέναν»! Αν θέλετε να μάθετε τον λόγο που το λέω αυτό… δε μένει παρά να το διαβάσετε!

Θα σας πω κάποια ακόμα στοιχεία που μου άρεσαν και μετά θα το αφήσω στην κρίση σας.

Μου άρεσε το χιούμορ του Βαγγέλη, το οποίο ήταν κρυμμένο ακόμα και μέσα στις πιο σκοτεινές καταστάσεις, αλλά και η τάση του να είναι ταυτόχρονα φιλόλογος και ψυχολόγος. Το βιβλίο σου δίνει πράγματα. Ένα αρνητικό ακόμα είναι κάποιες μικρές αστοχίες στην επιμέλεια, ωστόσο σε αυτό δεν ευθύνεται ο συγγραφέας.

Τα ηθικά διδάγματα δε θα σας τα αποκαλύψω, αλλά εγώ πήρα πολλά από αυτά. Αν λάβουμε υπόψιν ότι είναι 7 ιστορίες, είναι χονδρικά 7 ηθικά διδάγματα. Επομένως, αυτό που θέλω να τονίσω κλείνοντας είναι ότι οι «7 καταραμένες ιστορίες» είναι ένα ποιοτικό ανάγνωσμα, το οποίο περικλείει το βάθος που τους δίνεις.  Θα το χαρακτήριζα παιχνιδιάρικο βιβλίο, γιατί τώρα μπορείς να ρωτάς όποιον το έχει διαβάσει : «Ποια είναι η αγαπημένη σου καταραμένη ιστορία;» και κάθε φορά η απάντηση να διαφέρει!

Πάντως, άμα σας ενδιαφέρει, οι δικές μου αγαπημένες είναι η 3η και η 6η. Η 3η επειδή με άγγιξε πολύ και ήταν πιο κοντά στην ψυχοσύνθεσή μου, και η 6η επειδή σοκαρίστηκα με το πόσο καλογραμμένη ήταν! 

Αν θες, λοιπόν, να ανακαλύψεις όχι τόσο συνηθισμένους κόσμους, αν θες να ξεφύγεις από τα όρια της λογικής… οι «7 καταραμένες ιστορίες» είναι το επόμενο βιβλίο σου!

Αναστασία Τζημαγιώργη

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top