Διαβάσαμε: Metro 2033 του Dmitry Glukhovsky | Πάστα Φλώρα

Kαι τότε, μετά από πέντε λεπτά σιωπής, σχεδόν χωρίς να ακούγεται, ο γέρος αναστέναξε και είπε, περισσότερο στον εαυτό του παρά στον Αρτιόμ «Θεέ μου, τι υπέροχο κόσμο διαλύσαμε…»


Κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό το βιβλίο, σκέφτομαι ένα ταξίδι, μια ζωή γεμάτη σκοτάδι και φόβο, ανθρώπους κρυμμένους κάτω από τη γη, δυσκολία στην αναπνοή. Επειδή αυτό ακριβώς ένιωσα όσο διάβαζα.

Το ξεκίνησα όταν ήμουν σίγουρη ότι θα αργούσα να το τελειώσω, λόγω των υποχρεώσεών μου με το πανεπιστήμιο στην καραντίνα, και παρόλα αυτά, κάθε μέρα διάβαζα κάμποσο, και η ιστορία επανέφερε μέσα μου τη δίψα για διάβασμα.

Καταβρόχθιζα αυτό το βιβλίο σαν να ήταν αέρας, ατσάλωσα τη θέλησή μου για να ταξιδέψω σε κατασκότεινες σπηλιές και να τρέξω από πράγματα που δεν μπορούσα να δω. Το γράψιμο ήταν γεμάτο φιλοσοφικές ερωτήσεις και σχόλια, επίσης, πράγματα που έχουν μείνει στο μυαλό μου από όταν το διάβασα.

Δε θα πω ψέματα, αυτή είναι από αυτές τις ιστορίες όπου όλοι οι χαρακτήρες είναι άντρες. Είναι από αυτά τα χοντρά βιβλία (φαντασίας ή επιστημονικής φαντασίας, όπως εδώ) που εμπεριέχουν πάρα πολλές πληροφορίες, είναι εντελώς κινούμενα από την πλοκή και παίζουν παιχνίδια με το μυαλό. Και εκείνη τη στιγμή, για κάποιο λόγο, μου φάνηκε εξαιρετική πρόκληση να το διαβάσω.

Σκέφτηκα τον Αρτιόμ, και ανακάλυψα ότι με ένοιαζε η ζωή του, ότι ανησυχούσα μαζί του και πονούσα μαζί του και ότι είχα τις ίδιες απορίες σχετικά με το τι θα συνέβαινε. Σε αυτό βοήθησε και η τρελή κοσμογονία, με τις γερές τις βάσεις στην ιστορία της Ρωσίας, και την κάθε λεπτομέρεια που έπαιζε ρόλο, το κάθε λάθος που κόστιζε.

Βρήκα εξαιρετικά έξυπνη τη συζήτηση σχετικά με τις αιρέσεις, τα πιστεύω, την ακατανίκητη ανάγκη να εξηγηθούν τα πάντα κάπως, και την εμμονή να βρεθεί μία απάντηση για τους μηχανισμούς του σύμπαντος. Η συζήτηση για τη μοίρα, το καθήκον και την επιθυμία να αφήσουμε το στίγμα μας και να κάνουμε κάτι για τον κόσμο που ζούμε ήταν επίσης εξαιρετικά γραμμένη, και ταίριαζε απίστευτα με την όλη θεματική του βιβλίου. Πιστεύω ότι η ιστορία γενικά ήταν εξαιρετική σε μορφή βιβλίου, κάτι που με έκανε άκρως περίεργη και ενθουσιασμένη να παίξω και το παιχνίδι.

Γενικά, αισθάνθηκα πως ήταν πολύ καλογραμμένο, και παρότι δεν είναι και τόσο από τα πράγματα που συνήθως μου αρέσουν, το βρήκα και πάλι εξαιρετικό. (Μπόνους πόντοι για την απουσία ρομάντζου). Αν έχετε όρεξη για βαριά δυστοπικά μυθιστορήματα που θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε που οδεύει ο κόσμος και θα σας δώσουν μία εντελώς σουρεαλιστική εμπειρία, τότε το προτείνω ανεπιφύλακτα, με προσοχή σε κάποια πιο βαριά θέματα.

Βαθμολογία: 4.3/5

Μαρία Επισκόπου

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top