Now Reading
Υπάρχουν θλιμμένα τραγούδια; | Πάστα Φλώρα

Υπάρχουν θλιμμένα τραγούδια; | Πάστα Φλώρα

Γράφει ο Θανάσης Πάνου

“Μα καλά, πώς σας αρέσουν τα θλιμμένα τραγούδια;”

Είναι μια ερώτηση που πολλοί κλιθήκαμε να απαντήσουμε, στη διάρκεια μιας κουβέντας περί μουσικής. Η ερώτηση η δική μου είναι η εξής: Υπάρχουν θλιμμένα τραγούδια;

Χωρίς δεύτερη σκέψη μπορώ να απαντήσουμε ότι δεν υπάρχουν θλιμμένα τραγούδια παρά μόνο καταγεγραμμένοι πόνοι. Παρά την θλίψη και την θύμηση που προκαλείται από την διέγερση της μνήμης μας, όταν ένα τραγούδι είναι αυτό που λέμε “γραμμένο για εμάς”, αφήνει στην καρδιά μας ένα αεράκι αισιοδοξίας. Έχουμε καθαρή επίγνωση της αδυναμίας μας και στρέφουμε τα νότα προς τον ορίζοντα που χαράζει ή που δύει, τώρα πια όμως χωρίς ενδοιασμούς και φόβους.

Μπορεί όλα αυτά να σου φαίνονται υπερβολικά και ίσως παράταιρα με τον ανώτερο σκοπό της τέχνης και της μουσικής, ωστόσο αρκεί να σκεφτείς την ψυχική σου υπόσταση τις περιόδους που σε ταρακούνισε ένα “καταθλιπτικό” τραγούδι. Πως και ποιος ήσουν, πως αντέδρασες την πρώτη φορά που το άκουσες.

Η θλίψη είναι εν γένει πολλή παρεξηγημένη και κατα συνέπεια ανεπιθυμήτη στις ζωές μας. Φοβόμαστε να κλάψουμε και να εκτονωθούμε με λυγμούς, να θυμηθούμε και να ξεθάψουμε καταστάσεις και γεγονότα που πετάξαμε βιαστικά απ’ τις σκέψεις μας. Οι φόβοι είναι για να τους αντιμετωπίζουμε. Τους βάζουμε απέναντί μας και τους αγκαλιάζουμε μέχρι να φιλιόσουμε μαζί τους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, άμα θέλουμε να συνεχίζουμε. Η θλίψη είναι αναγκαία όσο είναι και η χαρά, γι’ αυτό άλλωστε υπάρχει, και τόσο το γέλιο όσο και το κλάμα αδειάζει και ηρεμεί τον νου και την ψυχή.

Όταν, όμως, θέλουμε να απαντήσουμε σε μια τέτοια ερώτηση, πρέπει να σκεφτούμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος: Υπάρχουν χαρούμενα τραγούδια; Και πώς ακριβώς εκφράζεις την χαρά σου μέσα από ένα τραγούδι;

Μέσω της τέχνης συνήθως εκφράζει κάτι που δυσκολεύεσαι να αρθρώσεις με απλά λόγια, που ντρέπεσαι να ομολογήσεις αλλιώς, κάτι που κατατρώει το είναι σου με αργούς ρυθμούς και θέλεις επιτέλους να το σταματήσεις. Ένα τραγούδι είναι ένας αναστεναγμός, μια ανακούφιση που σε βρίσκει λίγο πριν την ολοκληρωτική κατάρευση.

Πώς είναι δυνατόν, τότε, να εκφράσεις την χαρά σου;

Νομίζω πως ο μόνος τρόπος να το κάνεις είναι μέσα από την θλίψη σου. Η ειπωμένη θλίψη είναι το πρώτο βήμα της επερχόμενης χαράς. Ή καλύτερα, της επερχόμενης πληρότητας. Νομίζω ότι αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει καλύτερα στην περίπτωση της τέχνης. Η πληρότητα, που είναι σημαντικότερη από την χαρά και την ευτυχία. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις ολοκληρωμένος, στην απόλυτη έκσταση και συνειδητοποίηση του σύμπαντος και της ασημαντόητάς σου.

Αυτά νομίζω πως είναι τα δυο συστατικά που μας κάνουν να προχωρούμε κάθε μέρα παραπέρα. Η θλίψη και ο θάνατος. Η συνειδητοποίηση και αντιμετώπισή τους. Όχι η πάλη μαζί τους, αλλά η συμφιλίωση. Για να καταλαβαίνουμε ξανά και ξανά ότι η πηγή και το δέλτα τους είναι ο έρωτας. Και τα δύο αρχίζουν και τελειώνουν στον έρωτα, εκεί που καταλήγει πάντα δηλαδή και η ίδια η ζωή.

Για να καταλήξουμε και κάπου σε αυτό το ασυνάρτητο κείμενο, αυτό που έχουμε να δηλώσουμε σαν απάντηση και σαν κατακλείδα είναι πως τα καταθλιπτικά τραγούδια είναι στην ουσία η λύτρωσή μας, μια βαθιά ανάσα για να συνεχίζουμε να αναπνέουμε κανονικά αγκαλιά με τους φόβους και τους προβληματισμούς μας. Δεν θα υπήρχαμε αν δεν υπήρχαν αυτά, ή θα υπήρχαμε κάπως αλλιώς.

Ο πόνος και η θλίψη στα τραγούδια είναι ένα γερό χτύπημα πάνω στην πληγή μας, που την ανοίγει κι ύστερα την κλείνει μια για πάντα, σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Η θλίψη είναι ο καθρέφτης της χαράς κι εμείς μάλλον αναζητούμε την πληρότητα.

See Also
What's Your Reaction?
Excited
1
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top