156 ημέρες | Rose

 

Ήταν μια τυπική Κυριακή. Φόρεσα τα ρούχα μου χωρίς να το πολυσκεφτώ και να δώσω την προ απαιτούμενη σημασία. Συνήθως προτιμούσα τα μεγαλύτερα πουλόβερ γιατί μου θύμιζαν τα δικά του. Έπιασα τα μαλλιά μου έναν ακατάστατο κότσο και βγήκα βιαστικά από το σπίτι κι ας μην ήξερα για που. Στα 223 βήματα από την πόρτα μου υπάρχει ένα περίπτερο. Η κα. Σούλα ήταν πάλι εκεί. Σταμάτησα. Πήρα ένα κρουασάν και μια μπύρα· θα έτρωγα κανονικό πρωινό σήμερα. Έκανα να φύγω, μα γύρισα ξανά. Αγόρασα τα τσιγάρα του, δεν είχε σημασία που δεν κάπνιζα, ίσως το ξεκινούσα τώρα. Ο δρόμος με έβγαλε στα παλιά τρένα.

 

Ήταν μεσημέρι και δεν υπήρχε κανείς. «Υπέροχα» σκέφτηκα. Δύο μέλισσες άρχισαν να περιστρέφονται γύρω από το κεφάλι μου καθώς καθόμουν στη συνηθισμένη μου θέση ανάμεσα στο προτελευταίο και στο τελευταίο βαγόνι. Χτύπησα δυνατά τα χέρια μου κάνοντας έναν δυνατό κρότο. Οι μέλισσες έκαναν ακόμα μια περιστροφή γύρω από το αποτυχημένο χτένισμα μου κι ύστερα έφυγαν αφήνοντας με ολομόναχη. «Επιτέλους» ξανασκέφτηκα. Έφαγα το κρουασάν με μανία, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που έφαγα από χθες. Κατέληξα σε ένα σαντουϊτς  που είχα παραγγείλει το προηγούμενο μεσημέρι στις 14:27.

 

Έπειτα άνοιξα τη μπύρα και αφού ήπια μια γουλιά τα έβαλα με τον εαυτό μου που δεν πήρα κι άλλη. Το χέρι μου πήγε χωρίς πολλή σκέψη στη τσέπη του φθαρμένου μου τζιν. Το φορούσα ανελλιπώς εδώ και 156 ημέρες με μερικά μόνο διαλείμματα ενδιάμεσα για να φορέσω την αγαπημένη του μαύρη φόρμα. Έβγαλα τα τσιγάρα κι άναψα ένα. Προσπάθησα να τραβήξω μια τζούρα μα εκείνη η αίσθηση του πνιγμού φανερώθηκε και πάλι κάνοντας με να βήξω δυνατά. Είχα προσπαθήσει άλλη μια φορά πριν από 1 χρόνο και 156 ημέρες. Εκείνος το είχε καταλάβει και μου είχε φωνάξει άσχημα. Υποκριτικό αν σκεφτείς πως έκανε ένα ολόκληρο πακέτο την ημέρα. Άφησα το τσιγάρο να καίει πλάι μου ίσα για να το μυρίζω και να τον νιώθω δίπλα μου. Το έκανα αυτό και με τα υπόλοιπα 19 του πακέτου. Όλη αυτή την ώρα άκουγα παράλληλα την αγαπημένη του μουσική και έφτιαχνα ασπρόμαυρα σκίτσα ώσπου δεν μου έφτανε το χαρτί κι επεκτάθηκα και στο βαγόνι. Είχε σχεδόν σουρουπώσει όταν πήρα το δρόμο προς το μέρος που με φιλοξενούσε. Σπίτι δεν είχα, είχε φύγει μακριά πριν 156 ημέρες.

 

Έφτασα στο περίπτερο που βρίσκεται 223 βήματα από την πόρτα μου. Η κα. Σούλα εξακολουθούσε να βρίσκεται εκεί κοιτώντας το κενό με ένα βλέμμα που φώναζε βαρεμάρα κι απόγνωση. «Αντίο», φώναξα. Δεν είχε το κουράγιο ούτε να μιλήσει κι απλά έγνεψε. Έφτασα κι ανέβηκα τις σκάλες. Έβγαλα το τζιν και το πουλόβερ, έλυσα το συνονθύλευμα μαλλιών κι έμεινα με τα εσώρουχα να κοιτάω το ταβάνι.

Ήταν άλλη μια Κυριακή και δεν είχε αλλάξει τίποτα.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top