“Δεν λυπάμαι μόνο προχωρώ” | Μιλένα Βλασσοπούλου

Πολλές οι διάσπαρτες σκέψεις στο μυαλό μου μετά τα μεσάνυχτα. Θα έλεγα πως η κάθε λέξη είναι μια ιστορία. Μπορεί να σταθεί με πυγμή και να σε κάνει να νιώσεις. Αυτός που αγαπούσες και αγαπάς σου ψιθυρίζει πως σε αγαπάει κι αυτός. Νιώθεις τώρα;

 

Άραγε έχεις απομονώσει τον εαυτό σου ποτέ όταν είσαι ανάμεσα σε πλήθος; Όλα τα πρόσωπα γύρω σου κάτι νιώθουν, κάποιον σκέφτονται, για κάποιον πονάνε. Το ίδιο και συ. Ακόμα και μέσα στη βαβούρα του κόσμου, εσύ νιώθεις και έτσι ξέρεις πως είσαι ζωντανός. Είσαι ζωντανός ανάμεσα σε νεκρά βλέμματα που κάποιος πλήγωσε και ψάχνουν από κάπου να πιαστούν. Έτσι και γω.

 

Παρατηρώ τα μάτια των περαστικών και σκέφτομαι που να ταξιδεύουν. Γυρίζεις το βλέμμα και κάποιος δακρύζει γιατί έμαθε πως μόλις έγινε πατέρας. Αυτή η υπέροχη αίσθηση του νέου κόσμου μέσα από τα αθώα μάτια ενός μωρού. Παραπέρα, κάποιος βυθισμένος στο άγχος της μέρας ξεφυσά με μανία και κοιτά τους δείκτες του ρολογιού μήπως γυρίσουν πίσω. Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω αν θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Ίσως άλλαζα την αντιμετώπιση μου σε προσβολές και ανάξια βλέμματα να καταλάβουν τη ψυχή μου. Τα συναισθήματα όμως θα ήταν ανέπαφα μέσα στο χρόνο και δεν θα πείραζα ούτε λέξη.

 

Γιατί ένιωσα. Ότι ένιωσα δεν μπορώ να το ξεγράψω. Είναι ένα κομμάτι που αν το ξεκολλήσω θα πονέσει και δεν υπάρχει λόγος για να το κάνω αυτό. Το να νιώθεις σε μια παγωμένη εποχή είναι διαμάντι. Κρατάς τη καρδιά σου ζεστή ακόμα και για αυτούς που σε πρόδωσαν ή σε πλήγωσαν ανεπανόρθωτα. Δικό τους αγκάθι, δικός τους ανήφορος. Εγώ δεν λυπάμαι.

 

Μόνο προχωρώ.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top