– Εγώ | Λαδό Παστέλ

Βράδυ με πανσέληνο στην παραλία,
πολλή μουσική, πολλά τσιγάρα/.
Η νύχτα που έγινε αισθητή η έλλειψη σου/.
Η νύχτα που πήρα την απόφαση,
άκουσα το κομμάτι μέχρι το τέλος
και κάπνισα το τελευταίο τσιγάρο
-βλέπεις θα ‘ταν οι τελευταίες μας στιγμές μαζί-

Πήρα ένα τσιγαρόχαρτο και έγραψα το όνομα σου με κόκκινο μελάνι,
το έγλειψα το κόλλησα -σα να ‘χε καπνό μέσα-
ίσα να σ’ αγγίζουν τα σάλια μου/.

Περπάτησα μέχρι την άκρη της παραλίας,
εκεί που σκάει το κυμα/.
Κάθε βήμα -εκτός από διορθωμένη πτώση -και ανάμνηση/.

Έφτασα στο τέρμα,χαιρέτησα το φεγγάρι – αιώνιο εραστή μας-,
κρατησα το χαρτάκι,
/σε σκέφτηκα/
και αφου το φίλησα προσεκτικά, να μη σκιστεί στα δυο, και σου είπα πως σε αγάπησα στ’ αλήθεια και σ’ αγαπάω αλλά με άλλο ύφος
-βλεπεις δε χανεται η αγαπη-
διστακτικά το ακούμπησα.
/Διστακτικά γιατί μόλις είχα θυμηθεί τη φωνή σου/

Έκατσα εκεί μαρμαρωμένη να σε κοιτώ να χάνεσαι.
Ήξερα πως δεν μπορώ να μείνω κολλημένη εκεί.
Πριν απο λίγο είχα συνειδητοποιήσει πως τα γρήγορα γαμήσια δεν είναι για μένα,
ήξερα και ‘γω πως ο χρόνος μας κυνηγά, ναι,
απλώς νομιζω πως μπρος στον έρωτα ο χρόνος κάνει άκρη.
/Δεν μπορούσα να μείνω εκεί γαμωτο/
Αυτό ήταν το δύσκολο,
να αποφασίσω να σου γυρίσω πλάτη.

Το ‘κανα μόλις το χαρτάκι μπλέχτηκε με το σεληνόφως
και δεν μπορούσα να το ξεχωρίσω
/κάποτε είχα πει πως ξέρω τρεις λάμψεις
της καύτρας,
του φεγγαριού,
και των ματιών σου,
άρα μάλλον ήταν δίκαιη η ανταλλαγή/.

Δε θα πω ψέματα,
έκλαψα /και κλαίω/.
Περπάτησα αργά πίσω γράφοντας ενώ περπατούσα,
με το κεφάλι γεμάτο λέξεις,
-βλέπεις μάλλον ο έρωτας έφυγε και άρα ο χρόνος δε θα ‘κανε άκρη-
και δεν ήθελα η θάλασσα να σβήσει το όνομα σου απ’ το χαρτάκι.

Περπάτησα αργά,
έκλαψα,
/αν τα ‘χα καταφέρει να σε σκοτώσω μέσα μου, μπορώ να πω πως πόνεσα/.

Όσο για τα τσιγάρα,
λέω να συνεχίσω να καπνίζω τη μάρκα σου/.
Συνέχισε να τραγουδάς/
Μη σταματήσεις.

Εγώ

View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top