Ένα κεφάλι γεμάτο φως | Μιλένα Βλασσοπούλου

Γυρίζω ξημερώματα στο σπίτι και περπατώ το γνωστό δρομάκι που οδηγεί στην είσοδο. Ο ουρανός όμορφος, καθαρός και γεμάτος αστέρια πάνω από το κεφάλι μου να με ταξιδεύει. Έγειρα το κεφάλι μου προς τα πίσω και αφέθηκα για λίγο στη δροσιά του πρωινού. Ένιωθα σαν να επιπλέω στο νερό και μια περίεργη γαλήνη με διαπέρασε.
Ήταν αυτή η γαλήνη που μου προσφέρει η αγκαλιά αυτών που αγαπώ.
Από μικρή ακουμπούσα το κεφάλι μου στη καρδιά της μαμάς για να αποκοιμηθώ. Τώρα, επιδιώκω αυτή την αγκαλιά, για να γείρω στο στέρνο και να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς που χτυπάει δυνατά.
Την απαιτώ αυτή την αγκαλιά, κάποιος μου τη χρωστάει. Την χρωστάω στον εαυτό μου.
Δεν έχω ιδέα πόση ώρα πέρασε κοιτώντας τον ουρανό με κλειστά τα μάτια. Ο δρόμος ήταν άδειος και ήσυχος. Κανείς δεν διέκοψε το χάσιμο στον χρόνο και γι’αυτό τους ευχαριστώ.
Ήταν ακόμα νύχτα και το φως πάλευε να διαδεχτεί το φεγγάρι.
Άνοιξα τη πόρτα, έβγαλα ότι είχε απομείνει από την προηγούμενη νύχτα και έκλεισα τα βλέφαρα μου να ξεκουραστώ. Η σκιά της αγκαλιάς όμως είναι ακόμα μαζί μου, εδώ, την αγγίζω, την νιώθω, την περιμένω…
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top