Επίλεξε τη δική σου αλήθεια | Πάστα Φλώρα

Τρέχεις. Δεν ξέρεις για που. Δεν είναι θέμα ο προορισμός, απλώς τρέχεις για να ξεφύγεις. Τα πόδια σου διαμαρτύρονται και τρέμουν. Εσύ ατάραχος συνεχίζεις. Δεν τα ακούς που σιγά σιγά παραδίνονται, όπως δεν άκουσες και το αυτοκίνητο που κόρναρε με μανία και πέρασε ξυστά από δίπλα σου.

Φυγή. Λέξη μικρή μα καθόλου ασήμαντη. Πάντα θέλεις να φύγεις ή να ξεφύγεις από κάτι. Σπάνια επιλέγεις να μένεις εκεί που σε πρόδωσαν την τελευταία φορά τα πόδια σου. Σπάνια επιλέγεις να αντιμετωπίσεις κατά μέτωπο τα προβλήματά σου. Ψάχνεις προσωρινές λύσεις, τα καταχωνιάζεις στο πεδίο του υποσυνείδητου μόνο και μόνο για να βγουν πάλι στην επιφάνεια όταν για άλλη μια φορά κληθείς να τα αντιμετωπίσεις.

Μπροστά σου γκρεμός. Κοιτάς κάτω ζαλίζεσαι όμως δεν είναι το ύψος που σε τρομάζει. Έχεις σταθεί πολλές φορές μπροστά σε υψόμετρα και πάντα σε μαγνητίζουν. Αρχίζεις τώρα να καταλαβαίνεις.

Όλα όσα έκρυβες τόσο καιρό μέσα σου, καταχωνιάζοντάς τα στην πιο ανεπιθύμητη άκρη του μυαλού σε έχουν φέρει αυτήν τη στιγμή μέχρι εδώ. Οι εκδοχές είναι δύο: επιστρέφεις ή πηδάς.

Με μία πρώτη ματιά η τελευταία εκδοχή φαντάζει πιο τρομακτική. Κι όμως, είναι πιο απλή. Πέφτεις, παραδίνεσαι, τα παρατάς. Το να βρεις μία διέξοδο είναι πάντα πιο εύκολο από το να αντιμετωπίσεις την κατάσταση κατά πρόσωπο.

Στέκεσαι και αναλογίζεσαι για λίγη ώρα. Το πόδι σου πλέον έχει φτάσει στο χείλος του γκρεμού. Ακούς τα πετραδάκια που πέφτουν και χάνονται στο μαύρο σκοτάδι. Τα ακολουθείς ή όχι;

Έλεγες ότι είσαι άνθρωπος δυναμικός. Ποτέ δε σου άρεσαν τα εύκολα. Πάντα έλεγες πως θα διάλεγες τους δύσκολους δρόμους. Κι όμως τώρα σκέφτεσαι.

«Κατευθύνσου προς την κατεύθυνση των φόβων σου» σου λέει μία φωνή «Αντιμετώπισε το τραύμα και μην παραδίνεσαι στην πληγή. Εκεί θα φανεί ο χαρακτήρας σου και πόσο σκληρός είσαι πραγματικά. Οι δυνατοί δεν είναι αυτοί που φεύγουν αλλά αυτοί που επιμένουν».

Επιστρέφεις τρέχοντας. «Θέλω να φύγω, να αλλάξω θεό» σιγοτραγουδάς.

Περνάς δάση και χωματόδρομους ώσπου φτάνεις σε μία λίμνη. Κοιτάς τον εαυτό σου με βλέμμα αργό από το κεφάλι ως τα πόδια. «Σ΄ αυτόν τον καθρέφτη δεν είμαι εγώ» Και τότε το συνειδητοποιείς:

Έτρεξες για να ξεφύγεις από μία πραγματικότητα που δεν ήταν δική σου. Έτρεξες για να βγεις από το καλούπι που δημιούργησαν τόσο απλά και φυσικά οι υπόλοιποι για εσένα. Μόνο που εσύ και στο άκουσμα της λέξης φυσιολογικό αναγουλιάζεις. Δεν μπορείς να ζήσεις σύμφωνα με αυτό που

“Αυτοί θεωρούν ως φυσιολογικό”.

Δεν ήταν τελικά δύσκολο να ξεπεράσεις τις δυσκολίες σου, ήξερες τον τρόπο από την αρχή. Αυτό που σε εμπόδιζε ήταν πως ποτέ δεν χαρακτηρίζονταν από εσένα ως δυσκολίες και κωλύματα αλλά από τους άλλους. Για αυτό και δεν τα αντιμετώπιζες.

Η εικόνα σου πλέον δεν σε εξοργίζει˙αντιθέτως σε γαληνεύει.

Διάλεξες τον δύσκολο δρόμο όμως η λύτρωση που νιώθεις τώρα δεν συγκρίνεται ούτε με τη λύτρωση του θανάτου. «Αυτό που κάποιοι θεωρούν πρόβλημα σε εμένα εγώ το θεωρώ προτέρημα, είναι αυτό που με κάνει να ξεχωρίζω από τους δικούς σας φυσιολογικούς.» Επέλεξες τελικά τη δική σου αλήθεια.

Έτρεξες, έφυγες συνειδητοποίησες, επέστρεψες. Αυτή ήταν η πορεία σου και ένιωσες για άλλη μα φορά περήφανος για την επιλογή σου. Αν είχες επιλέξει τον εύκολο δρόμο δε θα είχες καταλάβει τίποτα από όλα αυτά. Θα έμενες αιώνια στην άγνοια. Τώρα όμως ξέρεις ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναφύγεις.

Άννα Κούρα Μανώλη

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top