Φεγγαροσκέψεις | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Τα βράδια μου εκτός από μοναχικά είχαν γεμίσει με νευρικά χάδια αϋπνίας. Πρώτη φορά είχα τόση δημιουργία στο κεφάλι μου. «Το πιο πιθανόν να μην καταφέρω τίποτα» σκέφτομαι και συνεχίζω να γράφω στον άσχημο υπολογιστή.
Τι ανάγκη και αυτά να τα υποβαθμίζω όλα μπας και καταφέρω να με κάνω μικρή και εμένα. Λίγο πιο κοντούλα, πιο λεπτούλα, με λιγότερη σκέψη, με λιγότερες έγνοιες, με λιγότερες μπούκλες, με λιγότερα χρόνια πίσω μου.
Μα αν μου ζήταγες με την ίδια ακριβώς ιστορία, να ξανά περάσω τα ίδια χρόνια θα σου έλεγα ένα βροντόφωνο Όχι. Θα κράταγα την ίδια οικογένεια, λίγους αγαπημένους ανθρώπους και όλα τα άλλα εκτός των σπουδών, θα τα άλλαζα. Ναι ναι, θα τα άλλαζα.
Τι ιεροτελεστία και αυτή των ανθρώπων με το Παρελθόν. Τι ανάγκες να εξυπηρετεί να βρίσκεται στο Παρόν μας λες και έγινε μοίρα μας. Τι γραφτό και αυτό ώρες ώρες να στέκουμε μικρά πλάσματα απέναντι σε έννοιες που καταλήγουν έγνοιες.
Συνήθως όταν έρχεται ντύνεται αντρικά (πάω στοίχημα πως είναι γυναίκα), στέκεται ολόρθα μπροστά μας με ανοιχτά κόκκινα μάτια και απαιτεί να έρθει μαζί μας ως ένα σημείο, να ξανά βιωθεί, να ξανά ζήσει μέσα από εμάς.
Ως γνωστόν τις ψηλές αντρικές φιγούρες πια τις φοβάμαι. Δεν μπορώ να αντισταθώ εύκολα. Το παίρνω μαζί μου. Και καθόμαστε εδώ σε μια καρεκλίτσα και τα λέμε, και σκεφτόμαστε, και σκέφτομαι αν θα τσιμπήσω κάτι να γιορτάσω το δώρο του να βλέπεις για ακόμη μια φορά την Αυγή.
Το φεγγάρι ευτυχώς ακόμα φαίνεται. Το σχήμα του είναι καλλιτεχνικό. Μικρό, λεπτό, γυρτό. Θα ερωτοτροπεί με τον ουρανό.
Πάω να ερωτοτροπήσω και γω με το Παρελθόν.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top