Now Reading
H Αγάπη | Πάστα Φλώρα

H Αγάπη | Πάστα Φλώρα

  Την ώρα που ζωγράφιζε ο ουρανός έπιασα τον εαυτό μου να ονειρεύεται και πάλι. Και άρχισε να απλώνεται το κουβάρι με τις ονειροπολήσεις μου· να πλέκεται. Και αυτή τη φορά ταξίδευα αθεράπευτα αισιόδοξη. 

  Η άνοιξη φάνταζε κοντά και ο εαυτός μου  άρχισε να δίνει ζωή, να δημιουργεί μια νέα ζωή και έφτιαχνε κάτι από το μηδέν. “Ακόμα και μια νέα αρχή μπορεί να σε αναγεννήσει.”, σκέφτηκα μέσα μου. Και απλά αφέθηκα να με συνεπάρει το συναίσθημα. Πώς να είναι άραγε η αίσθηση του να μπαίνει κανείς σε αυτόν τον υφαντόκοσμο; Και δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος! Απλά παίρνεις τα πινέλα και με τα ίδια σου τα μάτια αρχίζεις να παρατηρείς πως η ζωή είναι ένας ατελείωτος καμβάς. Και τότε άρχισαν να συγκεντρώνονται τα πρώτα σύννεφα του ονείρου. Σου δημιουργούσαν μυθικά όντα που μόνο στην μυθολογία είχες δει. Ζούσες τον μύθο σου. Αντίκριζες εκείνες τις μορφές που κρατιούνται χέρι-χέρι και χορεύουν σε έναν κύκλο. Κάπου εκεί φανερώνεται και ο χρόνος να παίζει σε μια λύρα. Μα φυσικά δεν μπορούσαν να λείπουν από το σκηνικό η φτώχεια, η εργασία, τα πλούτη, η ευχαρίστηση, η πολυτέλεια. Αυτά αντιπροσωπεύουν την εξέλιξη στην ανθρώπινη ζωή. Άλλωστε στις εποχές του χρόνου η φτώχεια και η εργασία πάνε παρέα με το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Έρχεται όμως η άνοιξη που θα σου υπενθυμίσει πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια αλλαγή στη ζωή σου. 

   Σου δινόταν και μια αίσθηση ελευθερίας συνάμα· καθώς έβλεπες τον φτερωτό κόσμο να επιδιώκει μακρινά ταξίδια – χωρίς επιστροφή ή γυρισμό. Καθώς τα πουλιά θα πετούσαν με τα φτερά ορθάνοιχτα απλωμένα πάνω από τις θάλασσες, χωρίς πια να κρώζουν, διαρκώς πεινασμένα, μα έχοντας γίνει στοχαστικά. 

   Πουλιά καταμεσής στον ουρανό, που ο ουρανός τα διασχίζει. 

  Ξάφνου το μάτι του Θεού αχνοφαίνεται πίσω από τα σύννεφα. Η θολούρα που επισκιάζει το φως του ηλίου τη στιγμή που θέλει να δώσει την θέση του στη λάμψη του ολόγιομου φεγγαριού. 

  Κοιμάμαι στα σύννεφα και ονειρεύομαι στον ουρανό. Και μόνο από την καρδιά μου μπορώ να αγγίξω τον ουρανό. Και εκεί είναι που σκέφτηκα πως υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι που πάντα αγαπάνε τον ουρανό, παρά τις εναλλαγές του καιρού. Μια μέρα θα βρω κάποιον που θα με αγαπά κατά τον ίδιο τρόπο. 

  Και κάπως έτσι έφτασε το τέλος και όλες οι μορφές ολοκλήρωσαν τον σημερινό μου μουσαμά! Μια δόση ευτυχίας γεύτηκα στον παρόντα χρόνο. Ζωγράφισα τον ουρανό και τον έκανα δικό μου.

Αθηνά Γεωργακοπούλου 

What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
0
In Love
3
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top