Μετάβαση Σε Έναν Άλλο Κόσμο | Πάστα Φλώρα

Σβήνει τις επιθυμίες του σώματος της.  Οι όποιες αισθήσεις της έχουν νεκρωθεί πια. Δε βλέπει όσα ωραία την τριγυρίζουν και όσα μπορεί να νιώσει στην πραγματικότητά. Μήπως κατα κάποιο τρόπο ετούτες οι αισθήσεις κατέληγαν σε παραισθήσεις; Άλλοτε έμοιαζαν όμορφες και ενδιαφέρουσες, κι άλλοτε επικίνδυνες και τρομακτικές. Ούτε που μπορεί να αντιληφθεί πώς συνέβησαν όλα αυτά που έχει στις θύμησες της! Ούτε έχει τον χρόνο να μάθει πώς έζησε τόσα γεγονότα. Ό,τι έζησε, μέχρι και αυτά πέρασαν και έφυγαν από κοντά της. Ίσως να έχει καταχωνιασμένες- στα στενά του μυαλού της κάποιες εικόνες. Σκέψεις ξεπηδούσαν αναπάντεχα.

Αντικρίζοντας κανείς την μορφή της θα καταλάβαινε πως ήταν νέα γεμάτη με όρεξη και πάθος. Τώρα όμως καταλήγει μονάχη να ικανοποιείται  με έναν δικό της κόσμο. Ήταν πλασμένος με αγάπη. Ένας κόσμος που  ο ένας βοηθούσε τον άλλον. Υπήρχε αλληλεγγύη και στα εύκολα και στα δύσκολα. Ώσπου ξάφνου  έρχονται εικόνες από όσα δεν ήθελε με τίποτα να θυμάται. Σαν να μην άντεχε  άλλο.

Πιάνει και πάλι την αναπνοή της. Με αυτήν συμπορεύεται και αιωρείται ψηλά. Μέσα της όμως φέρνει καλά τις εικόνες από τον τρομακτικό και απάνθρωπο κόσμο που είχε ζήσει. Δυστυχώς έντονα έρχονται σκοτεινές και ιδιαίτερα ανησυχητικές αναμνήσεις.

Ως φαίνεται όμως τώρα η νεαρή κοπέλα θα πήγαινε σε έναν άλλο κόσμο. Ίσως και να ήταν τόσο ονειρικός όπως είναι ο παράδεισος. Αυτές οι φωνές που αντηχούν στα αυτιά της τι να είναι άραγε; Είναι τόσο γοητευτικές. Μπορεί όμως να κρύβεται πάλι κάτι το ταραχώδες πίσω από αυτές, σαν τις φωνές των τεράτων. Μπορεί και όμως να είναι οι φωνές των αγγέλων! Άμα ακολουθούσε τις φωνές πού θα μετέβαινε άραγε;

Και νιώθοντας πια έτοιμη αρχίζει να σηκώνεται προς τα πάνω. Μια μαγική δύναμη ήρθε και την πήρε. Και σε μορφή διαλογισμού πλέον έχει ήδη αρχίσει την μετάβαση της. Τίποτα δε φαίνεται να την σταματά πλέον.

Και το ανθρώπινο σώμα που αντικρίζουμε πλέον; Υφίσταται; Πολύ πιθανόν όχι. Δίνουμε βάση στην ψυχή. Άλλωστε αυτή είναι που απομένει στο τέλος. Αυτή έχει την ικανότητά να ξεφεύγει. Όσο για τους δαίμονες; Είμαστε εμείς οι ίδιοι. Είναι τα κομμάτια του εαυτού μας που μας υπενθυμίζουν τους όποιους δισταγμούς, τα όποια τρωτά μας σημεία. Για αυτό άλλωστε δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την ελπίδα. Αυτή μπορεί να γίνει η καλύτερη μας φίλη. Και θα την βρούμε μέσα μας.

 

Αθηνά Γεωργακοπούλου

View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top