Μη νοσταλγείς ότι δεν πόθησες | Σταμάτης Παρασκευάς

–  (κρατώντας ένα χαρτί στα χέρια διπλωμένο στα τέσσερα) “Μη γίνεις να νοσταλγήσεις, ό,τι δεν πόθησες.

Δοκίμασε, μην απορρίψεις.

Θυμάσαι τις Διδυμίδες που εγώ τις έψαχνα όσο εσύ κρύωνες;

Μάζεψα λίγα απ’ τ’ αστέρια που έπεσαν, τα ‘κανα

φωτόμπαλα και στα πετώ στα μούτρα.

Κι όπως λάμπεις, φωτίζομαι και ιδρώνω.

Να ‘σαι συνεπής: όσο, τόσο. Όπου, επιτόπου. Αν, όταν. Όχι ελπίζω, θέλω.”

  • (χαμογελάει) Όχι, ακριβώς!

Στο μεταξύ είχαν αρχίσει να μαζεύονται σύννεφα και να ψιχαλίζει.

  • Φεύγουμε;
  • Φεύγουμε!

Μα δεν κουνήθηκαν. Έμειναν εκεί. Ο ένας έδεσε τα κορδόνια του, ενώ το δέντρο από δίπλα ήδη ανάβλυζε βρεγμένο χώμα. Και το σώμα τους βρεγμένο. Από δω και πέρα δε θα ξεχώριζες δάκρυα ή ιδρώτα ή το συνοφρύωμα αν ήταν από μιαν έκφραση ή από την βροχή.

  • Πάμε;
  • Πάμε!

Κι όλοι γύρω τους κουνήθηκαν, εκτός απ’ αυτούς που έμειναν στη θέση τους. Αλλά όλοι γύρω τους κουνήθηκαν κι αυτό ήταν μια κάποια κίνησις για αυτούς.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top