Now Reading
Μια τυχαία γνωριμία | Πάστα Φλώρα

Μια τυχαία γνωριμία | Πάστα Φλώρα

Οι λεωφόροι, οι δρόμοι, οι σιδηροδρομικό σταθμοί:τόποι αφίξεων, χωρισμών, αλλά κυρίως, σαν πάγια υπενθύμιση της δυνατότητας φυγής.

Βρίσκομαι στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο στο Μοναστηράκι προς το μεσημέρι. Οι ατέλειωτοι διάδρομοι του σταθμού απλώνονται-και εγώ με σκυμμένο το κεφάλι προχωρώ. Το πλήθος επίμονα συνωστίζεται σαν να μην θέλει να σε αφήσει να αναπνεύσεις με την ησυχία σου.

Σκέψεις παράξενες περνούσαν από τον νου μου  και τόσο μπερδεμένες. Με κλωθογυρίζουν επίπονα και εγώ γίνομαι πλέον συνοδοιπόρος τους. Βλέπεις· είχα ξεσυνηθίσει πλέον να είμαι μόνη μου. Και αυτό ήταν οδυνηρό. Τις νύχτες βρισκόμουν στην αγρυπνία και το πρωί στη μοναξιά. Μα έπρεπε να συνεχίσω όπως και να είχε. Άλλωστε κάποια στιγμή είχα διαβάσει μια πανέμορφη φράση: “υπάρχουν μόνο δύο τρόποι να ζήσεις τη ζωή. Ο ένας είναι να ζεις λες και τίποτα δεν είναι θαύμα. Ο άλλος λες και όλα είναι ένα θαύμα.”

Έτσι και εγώ συνέχιζα. 

Περιμένω ανάμεσα στον κόσμο το επόμενο βαγόνι με προορισμό τον Πειραιά. Οι φωνές των ανθρώπων πλέον μπερδεύονται, κι ο καθένας θέλει να πνίξει τη φωνή του άλλου με τη δική του. Δε δίνω βάση πλέον στις φωνές.

Κάποια στιγμή ανασηκώνω προς τα αριστερά το βλέμμα μου για να δω σε πόση ώρα θα φτάσει ο επόμενος συρμός. Και να που η ματιά μου σταματά σε ένα και μοναδικό πρόσωπο! Είναι τόσο όμορφο σαν να το φωτίζει προβολέας και τον κάνει να ξεπροβάλει από τη νύχτα!

Για ‘μένα ήταν ξεχωριστός. Ξαφνικά με αντίκρισε και αυτός. Μέσα μου γεννιόντουσαν καινούριες σπίθες. Κάτι άναψε με το που οι νοητές γραμμές από τα βλέμματα μας ενωθήκαν. Και καθώς ερχόταν προς το μέρος μου, τότε ήταν που αισθάνθηκα πως είναι η αποφασιστική στιγμή για να γνωριστούμε.

Το βαγόνι όμως έφτανε και μέσα στο πλήθος χαθήκαμε. Η στιγμιαία μου επιθυμία να τον γνωρίσω εδώ και τώρα έμεινε ανεκπλήρωτη. Και μέσα μου έμεινα έκπληκτη:”Μα καλά! Πότε θα μπορέσω να τον ξαναδώ; Θα μου δοθεί αυτή η ευκαιρία ξανά; ή θα παραμείνει απλά και μόνο σαν μία φαντασίωση χωρίς αρχή, μέση, τέλος;”

Περνά η ώρα και φτάνω στη δουλειά. Και όμως η σκέψη μου με βασάνιζε: “Πώς θα μπορέσω να τον ξαναδώ; Μου αρέσει απεγνωσμένα. Αυτό το αισθητικό βλέμμα που σου κέντριζε το ενδιαφέρον θα παρέμενε σαν μια εικόνα και τίποτα παραπάνω; Θέλω να τον ξαναδώ και δεν θα τα παρατήσω!”

Και εκείνη τη στιγμή σαν να μου ήρθε η φαεινή ιδέα :” και γιατί να μην ξαναπάω την ίδια ώρα ακριβώς την επόμενη μέρα; “. Και έτσι ακριβώς συνέβη!

Έρχεται η αυριανή μέρα προς το μεσημέρι και καταφθάνω μισή ώρα νωρίτερα αυτή τη φορά. Σκέφτομαι να περιμένω τουλάχιστον στον ίδιο διάδρομο που ήμουνα και χτες μέχρι να έρθει. Περνάν τα πρώτα πέντε λεπτά. Σε λίγο θα έφτανε και ο πρώτος συρμός μα πουθενά δεν τον έβλεπα. Παράλληλα ένιωθα πως διαπράττω κάτι παράνομο και η καρδιά μου χτυπούσε επίμονα όλο και πιο γρήγορα. Φτάνει και ο δεύτερος συρμός. Θέλω να ανοίξει η γη και να με καταπιεί και αισθάνομαι τελείως απογοητευμένη. Και τότε είναι που λέω: “ΟΚ! Άμα δεν έρθει ούτε σε αυτόν τον συρμό που έρχεται τότε θα φύγω και ας παρατήσω την προσπάθεια μου!”

Και σαν να με άκουσε εκείνη τη στιγμή το σύμπαν και τον είδα και παλι! Αυτή τη φορά με προσπέρασε, με παρατήρησε και μου χαμογέλασε! Άρχισα να νιώθω και πάλι πανέμορφα! Φτάνει και ο συρμός και με εσωτερικές φωνές ενθουσιασμού λέω πως τώρα είναι η ευκαιρία σου!

Μπαίνουμε μέσα πλάι πλάι! Φοράς ένα μαύρο παλτό και είσαι  καλοντυμένος. Φαίνεσαι συμπαθητικός με ένα πανέμορφο χαμόγελο.

Ο κόσμος μας είχε στριμώξει για τα καλά πλέον. Και τότε είναι που σου ψέλλισα τα πρώτα μου λόγια: “Γειά σου!”. Φαινόσουν συνάμα και ντροπαλός και για αυτό  κοκκίνισες. Και άρχισες να μου ανοίγεσαι.

Αδειάζει στη συνέχεια το βαγόνι και πάω να καθήσω σε μια από τις θέσεις. Με το που κάθομαι βλέπω πως η ακριβώς μπροστινή μου θέση είναι κενή-πανέτοιμη να υποδεχτεί τον επόμενο. Από μέσα μου εύχομαι να έρθεις να κάτσεις! Και να που έρχεσαι. 

Κοιτάζω δήθεν αφηρημένα έξω από το παράθυρο, ώσπου σταυρώνονται τα βλέμματα μας. Και τότε είναι που σκάμε και οι δύο στα γέλια. Μετά από λίγο σου ανακοινώνω: “Εχτές μου έφτιαξες τη μέρα!”. Και προς καλή μου τύχη μου επισημαίνεις το ίδιο.

Και ήταν από τις στιγμές που θα ήθελα να κρατήσω για πάντα βαθιά μέσα μου. Από αυτές που δύο άγνωστοι έγιναν το πιο ερωτευμένο ζευγάρι και μοιράστηκαν μαζί έναν ουσιώδη έρωτα που κράτησε μέσα στον χρόνο και εντυπώθηκε στις καρδιές τους αναλλοίωτα!

Αθηνά Γεωργακοπούλου

See Also
What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
0
In Love
2
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top