Να τον κοιτάζει να μιλάει, της έφτανε | Πάστα Φλώρα

Γράφει η Βασιλική Βλαχογιώργου

Να τον ακούει να μιλαει. 

Να βλέπει τις κινήσεις των χεριών του.

Να λάμπουν τα πανέξυπνα μάτια του.

Ποτέ, καμία επαφή.

Ούτε καν χειραψία…

Δυο ή τρεις μόνο λέξεις, για την ψευδαίσθηση της επαφής.

……

Η επαφή, συνεπάγεται και σώματα που αγγίζονται.

Μαλλιά που βρίσκουν χάδι.

Παθιασμένα φιλιά, σε μια αυλή που κοιτάει την θάλασσα,

κι η λάμπα να τρεμοσβηνει.

Τίποτα από αυτά δεν είχε.

Φωνή και εικόνα.

“Σουρεαλιστικος έρωτας”, σκέφτηκε και χαμογέλασε πικρά.

“Μονόδρομος, αδιέξοδος, κενός”, της ψιθύρισε το κύμα.

“Αμφίδρομος σαν είναι δύό, έναν μόνο μπορεί να τον τρελάνει”, άκουσε την νύχτα.

Άκουσε;;

Ποιος μπόρεσε ποτέ το γαλάζιο ή το μαύρο ν’ αφουγκραστει;

Ένας ερωτευμένος ή ένας τρελός. Ή και τα δύο.

Τον άκουγε πάλι…” Κάποια άλλη στιγμή, μπορεί”!

Μπορεί το ανέφικτο να γίνει συγχορδια ονείρων;

Μπορεί η ουτοπία στο πρόσωπό σου, να μετουσιωνεται;

Μπορεί και το αήττητο που λένε της αγάπης, κι αυτό να ηττηθεί;

…….

Χωρίς πανοπλία-γυμνή, και πάλι με τη φωνή του στ’ αυτιά της.

” Θα το χωνέψεις ποτέ;” άκουσε την λογική.

Και ποιος χωνεψε ποτέ την ήττα, χωρίς πόλεμο;

Το υποσχεθεν αντάμωμα μιας ματαίωσης;

Ποιος έμεινε αλυγιστος χωρίς όραση, ακοή, αφή;

Εγώ. Ελένη σε μια Τροία, χωρίς Πάρη.

Δίχως Δουρειο Ίππο.

Μόνο φωτιά και πόνο.

Κι έναν Αχιλλέα που τον άκουσα, τον είδα μπροστά μου. Να πεθαίνει!

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top