Now Reading
Oι Σελίδες της Μ. | Πάστα Φλώρα

Oι Σελίδες της Μ. | Πάστα Φλώρα

Κεφάλαιο 3ο 

Αθήνα, γύρω στις 12 και κάτι ∙ όχι 12 παρά, ούτε 12 ακριβώς, μόνο 12 και κάτι, κάτι ακόμα, κάτι λίγο ή μάλλον κάτι από πολύ.

Της αρέσει να περπατάει με γρήγορο βηματισμό ανάμεσα σε δρομάκια που βουίζουν και μεθυσμένες σκιές. Κάθε λίγο σταματάει, παίρνει μερικές ανάσες, αισθάνεται τον αέρα να της μαστιγώνει τα πλευρά και συνεχίζει να τριγυρίζει ανάμεσα σε κάτι ξεχασμένες ξαναμμένες φλέβες. 

Μέχρι που το κλειδί βυθίστηκε στην πόρτα, έξυσε το μέσα της, έφτασε έως το μεδούλι και συνέχισε την ψηλαφητή του δουλειά. 

Το δωμάτιο ήταν ελαφρώς ακατάστατο ∙ πεταγμένα πράγματα, σκόνη, μερικά μισοάδεια ποτήρια ατελεύτητων ευχών και μισογεμάτα χαμέρπειας. Πόσο ανορθολογιστής ο/η ιδιοκτήτης αυτού του σπιτιού.  Το πάτωμα το κάλυπταν μερικά βιβλία άναρχα τακτοποιημένα. Οι ξύλινες τάβλες πολλές φορές τρέκλιζαν από το βάρος των συνειδήσεων που κουβαλούσαν. 

«Ο Άτλαντας του σπιτιού μου είναι αυτές οι ξύλινες τάβλες». Ψέλλιζε σχεδόν κάθε φορά που την ρωτούσαν πως αντέχει όλες αυτές τις λέξεις, τις φωνές  τους, το βάρος τους, την επιμονή τους. 

Όχι, δεν θέλει να αποχωριστεί τίποτα από όλα αυτά. Αν και υπάρχουν στιγμές που νιώθει να πνίγεται. Τότε, κάθεται στον καναπέ της, κλείνει τα μάτια της και αφουγκράζεται μονάχα. Δεν την νοιάζει τίποτε. Το μόνο που επιθυμεί είναι να αφεθεί σε κάποιο όνειρο. Ίσως έτσι η στάθμη της πραγματικότητας κατέβει λίγο, ο βήχας κοπάσει και ο ύπνος γίνει πιο ανάλαφρος.

Της έχει λείψει να σκάει στο στρώμα του κρεβατιού σαν πούπουλο και όχι σαν κάποιο ξεχαρβαλωμένο τσίγκινο παιχνίδι. Τουλάχιστον η αίσθηση του υφάσματος στο σώμα της δεν έχει πάψει να την ικανοποιεί. Άλλοτε ζεστό, απαλό, έτοιμο να αγκαλιάσει κάθε της άκρη, κάθε καμπύλη του σώματος της, ακόμα και εκείνες τις πιο διψασμένες και άλλοτε απόμακρο, κρύο, περιλουσμένο με την αύρα μιας γοητευτικής ανοικειότητας, έτοιμο να εισβάλλει σπάζοντας τα οδοφράγματα της Βέβαια ακόμα δεν έχει αφήσει τίποτε να αγγίξει τους ανεμόμυλους της. Ο Άλλος συνεχώς της υπενθυμίζει ότι ήλθε η στιγμή να σταματήσει να τους ταΐζει.

– Αλήθεια δε βαρέθηκες να τους περιποιείσαι, να αφιερώνεις βεβαιότητες, εξιλεώσεις, ευχές, λάθη, πάθη;

– Όχι, δεν μπορώ να τους αφήσω να γκρεμιστούν.

– Μα γιατί; Απάντησε μου. Κοίταξε με, μπήξε τα δάχτυλα σου στις πληγές μου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ουσιώδες από το εγώ και το εσύ. Τώρα έφθασα.

– Άχρονα και άτοπα ωστόσο. Καθένας προσπαθεί να μετουσιώσει τον έρωτα σε γλυκό πόνο. Όλοι μας αναζητούμε τρόπους. Τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον άξονα της προστασίας ∙ της προστασίας του εαυτού, της ροής. Οι ανεμόμυλοι μου αποτελούν λοιπόν ένα δικό μου, κατάδικο μου σημείο στίξης. 

Άφησε με τώρα να αποκοιμηθώ. Το πρωί πάλι θα ξυπνήσω, θα τινάξω το πάπλωμα, η κυρία από το απέναντι μπαλκόνι θα έχει αφήσει τις πόρτες ορθάνοιχτες και η μυρωδιά των φρεσκοψημένων κουλουριών με μέλι και ταχίνι θα μουσκέψει τις σελίδες των βιβλίων.

Μαρία Μαθιουδάκη 

What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Οι σελίδες της Μ. | Πάστα Φλώρα

Γράφει η Μαρία Μαθιουδάκη

-Κεφάλαιο Πρώτο

Η Μ. ξύπνησε σήμερα βιαστικά. Περιηγήθηκε λίγο στο σπίτι – σχεδόν μηχανική συνήθεια της- και κοντοστάθηκε μπροστά στην καφετιέρα. Της άρεσε να παρατηρεί τον καφέ να ρέει, άλλοτε χειμαρρώδης και άλλοτε σταγόνα- σταγόνα. Κάτι σαν παύση του χρόνου σκέφτεται…

«Αχ να δεις πως το λένε αυτό οι Γάλλοι». Μονολογεί . «Μα ναι! L’ Arrêt Du Temps».

Σειρά είχε ένα ζεστό μπάνιο. Εκεί, πνιγμένη στις φυσαλίδες του αφρόλουτρου αναζητάει τις παύσεις και τις εκκινήσεις, τις στιγμές εκείνες που μπορούσε να κρύβει τη σκιά της ανενόχλητη, ώστε να μη δέχεται το άδειο βλέμμα των ματιών . Πόσο σιχαίνεται τις τρύπιες αυτές ματιές, εκείνους που καθημερινά σε κοιτάζουν, αλλά δε σε βλέπουν. Από τις αποχρώσεις του ανθρώπινου χρώματος αυτή της είναι η λιγότερο συμπαθής. Αν και σε αυτή την παλέτα η συγκεκριμένη απόχρωση δεν της είναι η μόνη αντιπαθής. Εξίσου αηδιαστικά της φαντάζουν όλα εκείνα τα γαριασμένα χέρια που προσπαθούν να σε τραβήξουν προς τα κάτω ή εκείνοι που παρουσιάζονται σαν γίγαντες στα λόγια, αλλά λιλιπούτειοι και δειλοί στις πράξεις, φοβούμενοι ακόμα και το χάδι της απαλής νύχτας. Τελικά ο κατάλογος είναι μεγαλύτερος από όσο νόμιζε στην αρχή.

Η φασαρία του δρόμου την πετάει απότομα από τον συλλογισμό της. Δυστυχώς η ησυχία δεν αποτελεί καρπό του σπιτικού της. Έχει βέβαια συνηθίσει τις απρόσκλητες αυτές εισβολές στην καθημερινότητα της. Βγαίνει στο μπαλκόνι και ακούει τις κυρίες του ορόφου να συζητούν για το ζευγάρι του ρετιρέ που μάλωναν εχθές το βράδυ. Εκείνες πιστεύουν ότι είναι στα χωρίσματα. Το μωρό των από κάτω κλαίει και η μαμά του πάλι έχει αρχίσει να κάνει τον γελωτοποιό μήπως και ηρεμήσει. Ο μανάβης στη γωνία συζητάει εντόνως με τον κύριο Στέλιο από την απέναντι πολυκατοικία για τις επερχόμενες εκλογές και για την πτώση των πωλήσεων του, ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι στο δρόμο τσακώνονται για το πάρκινγκ. Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθει σαν να έχει φορέσει τον αόρατο μανδύα της και να περιφέρεται ανενόχλητη ανάμεσα σε όλους. Τους παρακολουθεί δίχως να φοβάται ότι κάποιος μπορεί να τσαλαπατήσει την ξηλωμένη άκρη της σκιάς της και ακόμα καλύτερα δίχως να πρέπει να απαντήσει σε όποιον τι ρωτάει αν είναι καλά ∙ ερώτηση που μονίμως βιώνεται ως αναπάντητη ακόμα και όταν απαντάει.

See Also
What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top