The little stories: Saturn | Πάστα Φλώρα

Το τρύπημα της βελόνας για τα τατουάζ χαράσσει μια παράξενη οδό στο μυαλό μου. Ανοίγει ένα δρόμο που καιρό φοβόμουν να περπατήσω, ένα μονοπάτι από βαθύ σκοτάδι, που με τρόμαζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Καθώς δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου, ακούω την απαλή φωνή της κυρίας. 

«Πονάς;»

Γελάω. Πώς να εξηγήσω τον όγκο συναισθημάτων που παγιδεύεται πίσω από τα βλέφαρά μου, που γεμίζει το στόμα μου με πνιγμένες φωνές, πράγματα που ευχόμουν να σου είχα πει πριν χαθείς για πάντα;

«Δε φταίει το τατουάζ,» απαντάω κρυπτικά. «Συνεχίστε.» Τα μάτια της στενεύουν, σαν να άκουσε κάτι παράξενο. Είναι τόσο εύκολο για τους ανθρώπους να θεωρήσουν κάτι παράξενο, τόσο εύκολο να υποθέσουν, να αναρωτηθούν, να συμπεράνουν. Δεν το θεωρώ πάντα κακό, δείχνει πως έχουν φαντασία. Κακό είναι όταν προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι η φανταστική τους γνώμη είναι η πραγματικότητα.

Η θεραπεύτρια μου είπε να σταματήσω να προσποιούμαι ότι ζεις, και να συνειδητοποιήσω ότι έζησες. Δε θα ήθελε, μου είπε, να ξεχάσεις τις μνήμες, σαν το μόνο που να έμεινε να ήταν ο θάνατος. Γελάω ξανά, αλλά είναι πικρό στο στόμα μου. 

«Τι συμβολίζουν;» με ρωτάει η κυρία που συνεχίζει να ζωγραφίζει στο δέρμα μου με τη βελόνα, να κάνει λουλούδια να ανθίσουν στα ελλιπή από φροντίδα σοκάκια του μυαλού μου. Υπάρχει κάτι που τρυπάει τον κρόταφό μου, μια μνήμη σου να με αγκαλιάζεις και να ακουμπάς το κεφάλι σου στην πλάτη μου. «Οι αστερισμοί,» συμπληρώνει, σε περίπτωση που δεν κατάλαβα. «Γιατί τους θες;»

Πώς μπορώ να της εξηγήσω ότι μου έμαθες να βλέπω κάτι διαφορετικό όταν κοιτάζω τα αστέρια; Ότι επιβιώνουν μέσα στην άβυσσο, ότι εμείς βλέπουμε το φως τους αφότου είναι απλά μια ανάμνηση; Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, παρότι γνώριζα πως πολλά από τα αστέρια που βλέπουμε είναι πια νεκρά. Εσύ όμως μου το είπες. Θυμάμαι πως είχα νιώσει τότε. Ότι όλα όσα δημιουργούμε, νιώθουμε, βλέπουμε, ζούμε, όλα θα υπάρχουν. Όμως δεν υπάρχεις εσύ.

Καθαρίζω τον κόμπο στο λαιμό μου. «Μου θυμίζουν ένα άτομο,» λέω σχεδόν εξαντλημένα. Φαντάζομαι πως λογικά βγαίνει αίμα από τη βελόνα. Βγαίνουν μικρές αποδείξεις πως είμαστε γεμάτοι αστέρια. Εσύ μου το είχες πει, ότι ο σίδηρος παράγεται φυσικά στα αστέρια και στο σώμα μας. Είχες τον τρόπο να τα κάνεις όλα τόσο όμορφα. «Αγαπούσε πολύ τα αστέρια και τους πλανήτες και τις πιθανότητες ενός ανθρώπου να ζήσει ό,τι πιο όμορφο στο αμελητέο χρονικό διάστημα της παρουσίας του στο σύμπαν.»

«Μάλιστα,» απαντάει εκείνη. Η φωνή της είναι εύθυμη, σαν την αίσθηση ασφάλειας τυλιγμένη από θετικές μνήμες. «Τι συνέβη σε αυτό το άτομο;»

Κλείνω τα μάτια μου, καθώς θυμάμαι τη φρικτή εκείνη μέρα που έγινες και εσύ κομμάτι των αστεριών, που η βόμβα έσκασε μέσα στο εστιατόριο όπου βρισκόσουν, παίρνοντας για πάντα το φως σου. «Βρισκόταν στο εστιατόριο ***** όταν έγινε η επίθεση.»

Δεν γνωρίζουμε ποιος έκανε την επίθεση, και ο κάθε ηλίθιος προσπαθεί να ρίξει ευθύνες σε ομάδες ανθρώπων χωρίς να ξέρει τίποτα. Πρέπει να τον βρουν πριν επαναληφθεί κάτι τέτοιο, όμως τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να σταματήσουν τις θεωρίες τους πριν αυτό συμβεί. Σημασία έχουν τα θύματα. Σημασία έχει το φως που χάθηκε. Σημασία έχει το ότι πέθαναν. Σημασία έχει πως όλα τα μέσα ενημέρωσης έδειξαν το πρόσωπό σου μέσα στους νεκρούς, και μίλησαν για το πάθος σου με τη φυσική και τη φιλοσοφία, και για το πόσο σε αγαπούσαμε όλοι εμείς που σε περιβάλλαμε.

Σημασία έχει το ότι έζησαν. Το ότι έζησες.

«Λυπάμαι,» λέει απαλά. «Ελπίζω αυτά τα τατουάζ να απαλύνουν τον πόνο σου.»

Αισθάνομαι την αναπνοή μου να βγαίνει κοφτή. Δεν ξέρω ποια μυστήρια δύναμη τραβάει τα χείλη μου σε ένα χαμόγελο. «Το ξέρατε ότι βλέπουμε τα αστέρια να λάμπουν ακόμα και αφού έχουν σβήσει;»

Σταματάει για μια στιγμή. Ο μικρός πόνος κάνει μια παύση.  «Δεν το ήξερα, για να είμαι ειλικρινής.»

«Κάτι καινούριο μαθαίνουμε κάθε μέρα,» απαντάω. «Ίσως έτσι να είναι και οι μνήμες των αγαπημένων μας ανθρώπων. Να αργούν να φύγουν, σαν το φως. Να μη χάνονται ποτέ, όσο μιλάμε για αυτούς. Ίσως σημασία να έχει ότι έζησαν.» Ναι, όμως πονάς. Πονάς τόσο πολύ.

Η κυρία χαμογελάει και επιστρέφει στους αστερισμούς στην πλάτη μου, και τις μνήμες, το φως που κρατώ στο μυαλό μου. «Ίσως. Ίσως να είναι και αυτό από μόνο του ένα θαύμα.»

Μαρία Επισκόπου

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top