Τι να θυμηθώ; | Σκέψεις

Κάπου, κάπως, κάποτε θα ξαναβρεθούμε. Ίσως αλλού, ίσως και στα ίδια μέρη όπως πρώτα. Σαν φυλακή, μια ζωή που κανείς θα πει, πως δεν επιλέξαμε. Δεν θα μας προσδιορίσει ποτέ κανένας για το τι μπορεί αυτή η ζωή να φέρει και ταυτόχρονα να πάρει στο διάβα της. Πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα τελικά, σε έναν κόσμο ιδεατό και ονειροφορεμένο. Οι άνθρωποι του, μόνοι και ανήμποροι, σαν δυο μικρά αθώα όντα που έρχονται για πρώτη φορά, σε αυτόν τον ποσφυρά και όλο μανία φτιαγμένο και πλασμένο κόσμο, από αγνώστου υπάρξεως πρόσωπο. Μια φυλακή, που άλλοι έφτιαξαν για εμάς.

Οι έρωτες πετώντας σαϊτιές, μας περιγελούν που όντως πιστέψαμε ότι υπήρξαν. Φαντάζει όνειρο απατηλό, με το οποίο ελπίζουμε, να ξεκινήσαμε οι δυο μας δίχως να γνωρίζουμε τι θα επιφέρει το όνειρο αυτό στο τέλος. Ποιος άλλωστε, γνωρίζει το τέλος μιας ιστορίας ; Ένα είναι σίγουρο.Το τέλος δεν δίνεται με την αρχή. Συνήθως είναι μια ξεχωριστή κάρτα δώρου θα λέγαμε, που είτε το θέλουμε, είτε όχι μας δίνεται στο ταμείο της ζωής ή σαν επιβράβευση ή σαν τίμημα. Εσυ επιλέγεις τις κινήσεις σου, το που θα καταλήξειαυτό όμως, θέλει λίγη τύχη. Όταν δεν την έχεις, πληρώνεις ένα τίμημα που για αλλού προοριζόταν εξ αρχής. Τις περισσότερες φορές από σφάλμα όπως στην προκειμένη περίπτωση.

Ξύπνησες το πρωί, έφτιαξες καφέ και νιώθεις πως δεν έχεις την παραμικρή βούληση να κάνεις το οτιδήποτε. Μέχρι και το μήνυμα που πρέπει να σταλεί σε αγχώνει και ετσι καταλήγεις αγχωτικός και μοναχικός μόνος στον καναπέ σου, ή στο πιάνο σου να βλέπεις παλιές σειρές ή να παίζεις για εκατοστή φορά το Op. 9 Nocturne ετσι απλά επειδή δεν έχεις έμπνευση να διαβάσεις κάτι διαφορετικό. Κάπως ετσι θα κυλάει η καθημερινότητα σου από εδώ και πέρα. Δεν γνωρίζεις ως πότε, αλλά μπορείς λένε να την κάνεις δημιουργική και ενδιαφέρουσα, κάνοντας πράγματα που ως τώρα δεν είχες σκεφτεί ή δεν είχες χρόνο να κάνεις.

Τι γίνεται όμως με αυτούς που δεν είναι πλεον κοντά σου ; Αναφορά καμία. Προτιμάς να μην θυμάσαι καν πως λείπουν, γιατιαπάντηση γι αυτό δεν θα σου δώσει κανείς. Απλά συνεχίζεις με βάρκα την ελπίδα πως κάπως, κάπου, κάποτε στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθείτε. « Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα ρθεις, πριν να σβήσουνε οι φάροι».

Margarita Stadler

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top