Τρίτο και βγαίνω… | Πάστα Φλώρα

Γράφει ο Harry Leoncini

Κάθε φορά που μπαίνω να παίξω σε ένα διαφορετικό θέατρο, ψάχνω πάντα εκείνη τη γωνιά, που θα μου επιτρέπει να ρίχνω ματιές στην πλατεία χωρίς να γίνομαι αντιληπτός. Αν θα μπορούσα με έναν τρόπο μαγικό να στήνω το καμαρίνι μου δίπλα στη σκηνή, θα το έκανα κάθε φορά. Έτσι για να ακούω τη βουή, τους ψιθύρους και τις ανάσες. Να βλέπω το είδωλο μου στον καθρέφτη και με ένα βήμα να γλιστράω στιγμιαία στην «αρένα».

Οι πόρτες ανοίγουν και μπαίνουν οι θεατές. Τους ακούω να μιλούν. Ψάχνουν τις θέσεις τους. Αναρωτιούνται αν θα γεμίσει όλο το θέατρο και μαζί με εκείνους αναρωτιέμαι κι εγώ. Αγωνιώ. Θα είναι άραγε γεμάτες οι θέσεις, θα είναι γεμάτη η ψυχή τους στο τέλος της παράστασης, θα κορεστεί η πείνα που βλέπεις στα πρόσωπα τους και στα μάτια τους, θα χορτάσει η δική μου ψυχή; Το τέρας που ζει μέσα μου, θα χορτάσει; Ότι με έχει φέρει εδώ θα ικανοποιηθεί;

Η στιγμή έφτασε. Το τρίτο κουδούνι χτυπάει. Οι τελευταίοι ήχοι φτάνουν ως εμένα, που στέκομαι εκεί πίσω αμίλητος. Στο απόλυτο σκοτάδι, περιμένοντας να βουτήξω στο φως. Σιγή στο αέρα. Τώρα πια δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος. Τώρα πια είμαι μέσα. Εκεί. Επάνω στη σκηνή. Γυμνός και μόνος. Μπροστά σε καθρέφτες που λέγονται μάτια, βλέπω το είδωλο μου. Σε κάθε μου κίνηση, αρχίζει η παρατήρηση. Κάποιες φορές είναι ομαλή και ήρεμη που με ταξιδεύει κι άλλες φορές είναι τόσο βίαιη, που με παγιδεύει σε μια αέναη προσπάθεια για επιβίωση. Μέχρι τη γη της επαγγελίας. Δεν έχω πλέον περιθώρια. Σε κάτι τέτοιες στιγμές πρέπει να αντέξω με όλες μου τις δυνάμεις. Να σφίξω τα δόντια και να παλέψω μέχρι το τέλος. Να προχωρήσω πάνω σε άγνωστα μονοπάτια. Μέσα από άγνωστες διαδρομές. Κάποιες φορές γεμάτες φως και άλλες φορές γεμάτες άπλετο σκοτάδι, ψάχνοντας να βρω τον εαυτό μου. Να ενώσω τα κομμάτια μου. Να εξαγνιστώ και συνάμα να μεταδώσω την καθαρή ενέργεια μου. Να φέρω κάθαρση. Να κολυμπήσω από την άβυσσο κατακόρυφα και να βγω στην επιφάνεια. Να δω τον ουρανό. Να πάρω την πιο μεγάλη ανάσα. Πολύτιμη.

«Πόσο δύσκολο είναι, όταν όλα γύρω μας ενθαρρύνουν να κοιμηθούμε, αντί για αυτό να ξυπνάμε και να κοιτάζουμε όπως σε ένα όνειρο, με τα μάτια και το βλέμμα στραμμένα προς τα μέσα μας».

Αντονέν Αρτώ

«Το θέατρο και το είδωλο του»

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top