Βαθιά Ανάσα | Λίτσα Μαστροσαββάκη

Χάθηκα, μόνο αυτό θυμάμαι, ένιωσα και έζησα.

Χάθηκες, μονάχα αυτό βίωσα,  μονάχα αυτό κράτησα, μονάχα αυτό έζησα.

Βούλιαξα, μα εσύ έμαθες να επιπλέεις, να συνεχίζεις, να ανασαίνεις.

Κάπου εκεί θυμάμαι σταμάτησες να χάνεσαι, βρήκες ξανά στεριά, βρήκες ξανά τον τρόπο.

Τον τρόπο να ζεις ,να ανασαίνεις, να  αισθάνεσαι, να νιώθεις. Και ας βουλιάζω ακόμα.

Έφυγες, ξαναγύρισες, για μία στιγμή στάθηκες, σα κάτι να ήθελες να κάνεις ,να μου πεις.

Ύστερα, κάτι είπες, ψιθύρισες. Ξαφνικά κάτι άκουσα, κάτι με τραβάει πίσω.

Προσπαθώ. Να ανέβω, να παλέψω, να επιλέξω. Κάτι είπες, κάτι άκουσα, κάτι με κρατάει πίσω.

Με τραβάει, με κυριεύει, ελέγχει τις σκέψεις, το μυαλό , το σώμα, το είναι μου. Ήταν κάτι μικρό θυμάμαι, κάτι αθώο, κάτι όμορφο.

Καθώς βουλιάζω ένα μονάχα θα σκέφτομαι. Το για πάντα δεν μας φτάνει και το ποτέ δεν χωράει στις ζωές μας. Στριφογυρίζει στο μυαλό μου πεισματάρικα και νωχελικά.

Αμέσως μετά, κάτι άρχισε να με τραβάει προς τα πάνω, κάτι μικρό, κάτι αθώο, κάτι όμορφο.

Ήταν οι στίχοι του δικού σου τραγουδιού, στίχοι της ψυχής σου, κομμάτι της δικής μου.

«Μέχρι το τέλος η ψυχή, όμως πηγαίνει και πιο εκεί , πάλι καλά που βρέθηκες εσύ να μου την ταξιδέψεις».

Το για πάντα δεν μας κάνει και το ποτέ δεν μας ταιριάζει.

Άρχισα να ανεβαίνω, πήρα μια ανάσα, πάλεψα. Μέχρι το τέλος.

Κάπου εκεί , κάτι σα να είδα, κάτι όμορφο, κάτι αθώο, κάτι μικρό. Κάτι εσύ.

Μέχρι το τέλος λοιπόν. Μου χαμογέλασες και συνέχισα να επιπλέω.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top