Αναζητώντας τον Παράδεισο | Πάστα Φλώρα

“Συγγνώμη μαμά, πεθαίνω – Δεν μπορώ να αναπνεύσω.” Άλλη μια βδομάδα, που με εξέπληξε δυσάρεστα, καθώς αυτή τη φορά η είδηση που απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης και που προκάλεσε ταραχή, ήταν ότι βρέθηκαν 39 νεκρά σώματα μέσα σε ένα φορτηγό, που ξεκίνησε από το Βιετνάμ…με άγνωστο προορισμό. Ένα εξίσου τραγικό γεγονός, με τις εκατοντάδες βάρκες που βυθίζονται κάθε μέρα στο Αιγαίο, παρασέρνοντας αθώες ψυχές μαζί τους, που κατά σύμπτωση κάποιος τους έχει υποσχεθεί μια “νέα ζωή”. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, τόσο στο Έσσεξ όσο και στην εγχώρια σκηνή, είναι μετανάστες που ζητούν απεγνωσμένα καλύτερες συνθήκες ζωής. Είναι και αυτοί άνθρωποι που έχουν δικαιώματα και τους αξίζει μια αξιοπρεπή ζωή.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είναι απλά ένα “προνόμιο” του κάθε ατόμου, αλλά αναφερόμαστε σε κάτι πιο βασικό. Αποτελούν ηθικές αρχές που θέτουν πρότυπα ανθρώπινης συμπεριφοράς και συνήθως προστατεύονται ως νόμιμα δικαιώματα από το εθνικό και διεθνές δίκαιο. Θεωρούνται θεμελιώδη δικαιώματα, που κάθε άτομο δικαιούται από τη στιγμή τα γέννησής του, απλώς και μόνοAna επειδή είναι ανθρώπινο ον. Αυτά περιλαμβάνουν αστικά και πολιτικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, την ελεύθερη σκέψη και έκφραση καθώς και την ισότητα ενώπιον του νόμου. Επίσης, περιλαμβάνονται οικονομικά, πολιτιστικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Ένα αρκετά συχνό φαινόμενο στην κοινωνία μας, είναι οι ρατσιστικές συμπεριφορές, που δίνουν ένα χρώμα και μια ταμπέλα στις εκάστοτε καταστάσεις, με αποτέλεσμα να”γυρνάμε το βλέμμα μας” και να μη ασχολούμαστε με τον πόνο και την τραγωδία που υφίστανται οι ” διαφορετικοί” συνάνθρωποί μας. Ο ρατσισμός περικλείει το μίσος και τον φόβο για τα άτομα που είναι διαφορετικά από εμάς, καθώς και την εχθρική ή υποτιμητική στάση απέναντί τους. Η παραπάνω αντίληψη, συνδέεται με την πεποίθηση ότι το οτιδήποτε διαφορετικό από εμάς, είναι κατώτερο μας. Ωστόσο, στον σημερινός νέο ρατσισμός, έχουμε μετατοπίσει και ωραιοποιήσει λίγο τον λόγο μας. Για παράδειγμα, έχουμε μετατοπίσει τον ρατσιστικό λόγο από την έννοια της “φυλής” στην ” κουλτούρα”, υποκαταθιστώντας το “επιχείρημα” για την φυλετική καθαρότητα από αυτή της υπεράσπισης μιας “αυθεντικής” πολιτισμικής ταυτότητας. Επίσης, έχουμε μετατοπίσει το ενδιαφέρον μας την έννοια της “ανισότητας” στην “διαφορά”. Τέλος, μπορούμε να αποδώσουμε τον ρατσιστικό λόγο μέσα από την διατύπωση του ” έμμεσου” ή ” συμβολικού ρατσισμού”, όπου ο λόγος μας δύσκολα αναγνωρίζεται ως “ρατσιστικός”, καθώς όλο το βάρος ρίχνετε στο υπονοούμενο.

Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι τα τελευταία χρόνια είμαστε θεατές τραγικών καταστάσεων, που αφορούν ως επιτοπλιστον με μετανάστες, στις οποίες παρατηρούνται και τα δυο προαναφερθέντα φαινόμενα και που υπονομεύουν την ανθρώπινη φύση. Το ερώτημα λοιπόν που γεννάτε είναι: Ποιος έχει δώσει το δικαίωμα στους ανθρώπους να “παίζουν” και να “εξευτελίζουν” άλλους ανθρώπους?

 

Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.

Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.

Ήταν ένα δικαίωμα.

Οδυσσέας Ελύτης

 

Κατερίνα Ζάχαρη

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top