To δαιδαλώδες της ψυχής


Σα νοιώθω να χάνω το θάρρος μου και να τρέμω για το αύριο, σαν πάλι τσαλακωμένη από αγάπη και παράπονο κάνω την πιο μεγάλη βόλτα μου στα βαθιά, δίχως προορισμό και γυρισμό μέσα σε ένα υπόγειο ταξίδι της καρδίας, μέσα σε ένα αχανές βλέμμα που έχει να πει τόσα πολλά, που ποτέ δεν είπε.

Και εσύ για ακόμα μια φορά να κάθεσαι εκεί απαθής με αυτό το αγνό χαμόγελο στα χείλη περιμένοντας να βρω και πάλι τη λυτρωτική μου διέξοδο, μα νομίζω δεν υπάρχει πλέον διαφυγή, κάθε μέρα χάνομαι όλο και πιο βαθιά μέσα σε αυτό το απέραντο σκοτάδι, παίρνοντας μαζί την αγάπη σου, τα μεθυστικά φιλιά σου, την μεταξένια ύφη σου. Σαν από όνειρο με γιασεμιά και μενεξέδες, να πλημμυρίζει το μυαλό μου, κάθε φορά σε αυτό το απέραντο σκοτάδι.

Η μοναξιά σαν απροστάτευτο ζώο με πλησιάζει και με φλερτάρει νωχελικά ψάχνοντας να βρει ακόμα ένα θύμα από τα συντρίμμια της καρδίας, o λαβύρινθος της ευτυχίας είναι ένα περίπλοκο παιχνίδι που δεν ξέρεις αν θα είσαι ο νικητής ή ο χαμένος αν θα εξιλεωθείς ή θα καείς στα έγκατα της ψυχής. Προχωράς και παίρνεις ρίσκο, ρίσκο για τη ζωή, ρίσκο για την εξιλέωση, χωρίς προστριβές, χωρίς πλέον κανένα γυρισμό.

Είσαι εδώ! Βάλε λοιπόν τα καλά σου και παίξε την καλύτερη σου παράσταση, χόρεψε αυτό τον τελευταίο χορό με τον διάβολο και εξιλεώσου… Εξιλεώσου! Συναισθήματα που παίζουν μέσα μου σα ρωσική ρουλέτα ποιο θα με λυτρώσει και ποιο θα με λυγίσει…

Αγάπες, φωνές, χαρές, λύπες, όνειρα, ταξίδια. Τόσα πολλά μα και τόσο λίγα την ίδια στιγμή, δίνουν στην ψυχή τροφή μπας και ξεθυμάνει λιγάκι από την πεινά της ανάγκης για τη ζωή. Χαμένη στα παράξενα σοκάκια της ψυχής χοροπηδώντας μπροστά μου απειλητικά. Αναμνήσεις ξεχασμένες, αναμνήσεις μαραμένες.

Είναι η ανάγκη ξέρεις, για την αυτο-ολοκλήρωση, για την αναγέννηση μέσα από τις στάχτες μου, η ψυχή μου δεν έχει καταλαγιάσει ακόμα, δεν έχει ημερέψει. Οι λέξεις, οι σκέψεις, οι φωνές, στριγγλίζουν μέσα μου, ζητούν μια σωτηρία, μια ευκαιρία δεν μαζεύονται συνεχίζουν και παλεύουν, παλεύουν παράλυτα.

Κάπου έχεις χαθεί στις ίδιες τις σκέψεις σου, τις αναμνήσεις σου;
Στο κουβάρι σου…
Σιωπή! Τι περίεργη λέξη.

Ξορκίζω τους φόβους μου, τις αδυναμίες μου, τα λάθη μου μα αυτή ακόμα εκεί.
Σιωπή…

Σαν από γαλλική ταινία του 60 η ζωή μου παίζει κάθε μέρα το ίδιο έργο στον ίδιο προβολέα χωρίς σταματημό, προσπαθώντας να μου δείξει κάτι, ένα σημάδι.
Παρόλα αυτά σιωπή…

Δεν ξέρω γιατί παλεύω πλέον για την εξιδανίκευση μου; Για το περίεργο παιχνίδι της ζωής; Δεν ξέρω! Ίσως αν ήσουν εδώ να ήταν αλλιώς, ίσως με ένα σου και μόνο βλέμμα να ήταν όλα διαφορετικά, καλύτερα. Τα μάτια δεν λένε πολλά, με την καρδιά τα λέγαμε όλα και δινόμασταν ο ένας στον άλλο ολοκληρωτικά, δίχως δισταγμό δίχως ντροπή.

Αυτή η εθιστική μάτια σου, που ήταν σαν να κρατούσε 50 καλοκαιριά και 50 χειμώνες, πόσο την έχω ανάγκη. Φοβάμαι πως ίσως δεν τα δω ποτέ ξανά όλα αυτά.
Ίσως χαθούν και αυτά μέσα στην ατελείωτη σιωπή που μας σκοτώνει σιγά – σιγά.
Φοβάμαι πως τελικά αν τα δω, τα βρω σβησμένα. Εντούτοις έμαθα να ζω με τις αναμνήσεις σου, τη μυρωδιά σου, το άγγιγμα σου, την ανάσα σου.

Έλα σε παρακαλώ σε έχω τόση ανάγκη, μέσα στα μάτια μου βροχή, μέσα στην ψυχή μου συντρίμμια, μέσα στο σώμα μου ολοκαύτωμα. Έλα μόνο για μια στιγμή μη νοιάζεσαι για το μετά έλα και ας χαθείς, δεν πειράζει θα το παλέψω. Ας χαθείς…

Κοιτά τις αγριοτριανταφυλλιές πόσο ωραία ανθίζουν, πως συντροφεύουν η μια την άλλη, αυτή η μεθυστική μυρωδιά τους, το γλυκό χάιδεμα των φύλων τους, η βελούδινη υφή τους. Άγγιξε τες, ονειρέψου τες, αν μπορείς ζωγράφισε τες. Ζήσε τες!

Με κυνηγάνε οι φωτιές του παρελθόντος, ακόμη μια πυρκαγιά στα σωθικά μου και την ψυχή μου με κατατρέχει. Στάχτες, στάχτες παντού, σαν αόρατος κλέφτης καίει και παίρνει ό,τι αγαπώ, ό,τι νοσταλγώ, ό,τι ζω, ξέρω καλά πλέον, είναι το παρελθόν, ήρθε ξανά στα όνειρα μου. Αγρύπνια. Το ζοφερό σκοτάδι βασιλεύει εκεί, με τυλίγει σα μανδύας και με ταξιδεύει μέσα στην κρύα θλίψη, μέσα στην απέραντη σιωπή, μέσα στα χαμένα ενδόμυχα μου.

Τις ακούς;

Τις ακούς τις μουσικές; Βλέπεις τα όνειρα που χορεύουν ρυθμικά μπροστά σου σαν το δροσερό νερό που αγκαλιάζει και ξεγυμνώνει το ποτάμι… Ακούς;
Τις ακούς τις φωνές; Πόσο όμορφα αντηχούν και γαργαλούν την ακοή σου; Το νιώθεις αυτό; Το νιώθεις αυτό το γλυκό τσίμπημα στο στομάχι;

Άνοιξε επιτέλους τα μάτια σου είναι η ευτυχία. Έβαλε τα καλά της για να σε υποδεχτεί δεν ακούς; Σου φωνάζει παιχνιδιάρικα από μακριά δεν την ακούς;

ΓΕΛΑ, ΖΗΣΕ, ΑΓΑΠΗΣΕ, δεν την ακούς; Είναι οι αλκυονίδες μέρες σου!

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top