Η ζάλη

Τα αποτσίγαρα στο μισοσπασμένο τασάκι ξεχείλιζαν μέχρι έξω.
Η μυρωδιά σου από ξύδια και καπνούς με ζάλιζαν ολονυχτίς.
Η μαστούρα που μου βγάζει η ρημάδα η μυρωδιά σου…
Η γλυκόπικρη γεύση, το πορφυρό χρώμα των ξεραμένων χειλιών σου.
Το φως από τη μικρή χαραμάδα έπεφτε πάνω σου
απογυμνώνοντας τελείως την σκοτεινή ομορφιά σου
απλώνοντάς την σιωπηλά και υπαινιχτικά σε όλο το δωμάτιο.

Τι ζάλη είναι αυτή;

Κάθε κύτταρο σου με ποτίζει φαρμάκι και γλυκάνισους,
κολάσεις και παραδείσους,
έρωτα και πόνο,
ζωή και θάνατο μαζί.

Κάθε μου σκέψη, κάθε μου λέξη, κάθε μου κάψιμο
περιπλανιέται βασανιστικά απάνω μου τώρα που γρήγορα νυχτώνει.
Σ’ αναζητώ στις παγωμένες θάλασσες του κορμιού μου.
Στις νότες ενός ξεχασμένου τραγουδιού.
Στις τελευταίες σταγόνες του ποτού μου

Τι ζάλη είναι αυτή;

Σε χάνω, σε βρίσκω… Που είσαι;
Πονάω, κρυώνω, αγαπάω, κλαίω, θυμάμαι, γελάω.

Που είσαι;

Από το στέκι μας το παλιό περνάω μεθυσμένη από τις αναμνήσεις…
Το πρώτο φιλί, το πρώτο σ’ αγαπώ, ο πρώτος χωρισμός…

Tι ζάλη είναι αυτή;

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top