Να γράφουμε για αγάπες που πονούν | Πάστα Φλώρα

Σε εσένα, που η αυτοκτονία έγινε κομμάτι σου

Σε εσένα, που διστάζεις να κοιμηθείς για να μην ονειρευτείς

Σε εσένα, που έχασες τη ρίζα σου

Δεν ξέραμε που θα μας πάει η ζωή, τι μας επιφυλάσσει …

Και τώρα ήρθαν τα δύσκολα…

Τα πιο δύσκολα από καθετί που έχουμε περάσει…

Και πρέπει να είσαι δυνατός…

Ήσουν έτσι κ αλλιώς πάντα θαρραλέος…

Και τόσο γλυκός….

Θα τα καταφέρεις…

Τώρα από εσένα εξαρτάται…

Μόνο εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις…

Ξέρω, δεν περίμενες να φύγει έτσι…

Στεγνή αυτοκτονία…

Γιατί ;

Αφού τα είχες όλα…

Γιατί ;

Γιατί σε μια στιγμή πήρες αυτή την απόφαση;

Πως δεν σκέφτηκες;

 

Τώρα αυτόν …τον αγαπημένο μου…ποιος θα τον φροντίσει;

Είναι άραγε τόσο μεγάλος;

Σκέφτηκες αν μπορεί να το αντέξει;

Όλοι μεγάλος θα έλεγαν πως είναι…

Αλλά εγώ ξέρω…

Ξέρω πως χωράει σε μια χούφτα…

Ξέρω πως η ψυχή του δεν χωράει πουθενά…

Ποιος θα τον αγκαλιάσει τώρα;

Ποιος θα του πει αυτό που θέλει να ακούσει;

Μα σας παρακαλώ… ας το κάνει κάποιος

Εγώ δεν είμαι εκεί…

Μα είμαι πάντα για αυτόν…

Δεν θα είσαι μόνος σου, όχι τώρα…

Σε έβλεπα ανά τα χρόνια, σε κοιτούσα…

Κοίτα να δεις, αυτό το αγόρι τα έχει όλα..

Τόσο μοναδικό, αυτό έλεγα και παλιά…

Που να φανταστώ ότι μια μέρα θα έκλαιγες τόσο..

Που να φανταστώ ότι μια μέρα ο άνθρωπος σου θα έφευγε έτσι..

Που να φανταστώ ότι αυτό θα πονούσε τόσο..

Και για μένα…

Αν μπορούσα να το φανταστώ δεν θα σε άφηνα ποτέ…

Δεν θα έφευγα ποτέ από κοντά σου…

Μα είσαι πράγματι μεγάλος και μπορείς και χωρίς εμένα…

Να είσαι δυνατός…

Να είσαι ψύχραιμος…

Να αγαπάς όσο μπορείς…

Γιατί εγώ σε αγαπώ…

…δίχως όρια

Θα περιμένω…

Στείλε μου…

Ζουγιανού Πελαγία

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top