Η περφόρμανς και η ζωγραφική μέσα από τα μάτια της Αθανασίας Τσοπαναργιά | Πάστα Φλώρα

Η Αθανασία Τσοπαναργιά ή αλλιώς Nasou Tso είναι εικοσιτεσσάρων χρόνων, γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1995 στην Αθήνα και είναι φοιτήτρια στο τρίτο έτος στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.

Πότε και πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη ζωγραφική και την performance και έτσι να δημιουργείς τα δικά σου έργα; 

Ζωγράφιζα από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Ό,τι ιστορία είχα στο μυαλό μου , μου άρεσε να της δίνω ζωή στο χαρτί με πολλά χρώματα και πολλές φορές στο τέλος τα έκοβα και έπαιζα κουκλοθέατρο μαζί τους. Θυμάμαι στην έκτη δημοτικού στην αποχαιρετιστήρια ταινία, όταν με ρώτησαν: Τι θα γίνεις  όταν μεγαλώσεις; Είπα ζωγράφος χωρίς πολύ σκέψη.  Σε όλο το δημοτικό και το γυμνάσιο πήγα μόνο 2 μήνες το πολύ σε μαθήματα ζωγραφικής στο δήμο μας τότε. Δε μου άρεσε καθόλου. Μας ζωγράφιζε η δασκάλα στο πίνακα διάφορα και ταυτόχρονα βήμα – βήμα τα ζωγραφίζαμε και εμείς στο χαρτί. Αυτό το «βήμα – βήμα» χωρίς να ξέρω τι φτιάχνω, μου ήταν τρομερά εκνευριστικό. Έτσι συνέχιζα να ζωγραφίζω μόνη μου στον ελεύθερο χρόνο που είχα, όπως τοπία, ανθρώπους, ζώα από φωτογραφίες και βιβλία.

Όταν τελείωσα το Λύκειο αποφάσισα να δώσω στη Καλών Τεχνών της Αθήνας χωρίς φροντιστήριο και προετοιμασία.  Έδωσα δύο φορές , ενώ είδα από τη πρώτη φορά ότι απέχω πάρα πολύ από όλο αυτό.  Έκανα τα πρώτα ιδιαίτερα μάθημα στα 20 με την Ελισάβετ Διονυσοπούλου. Και στα 21 πήγα φροντιστήριο, όπου και πέρασα στη Καλών Τεχνών της Φλώρινας και όχι Αθήνας – όπου υπολόγιζα. Πήγα Φλώρινα λοιπόν, μόνο και μόνο για το φοιτητικό μου πάσο και οι γονείς μου μου ανακοίνωσαν ότι μπορώ να μείνω και να σπουδάσω εκεί. Χάρηκα τόσο πολύ. Πέρασα απίστευτες εμπειρίες με τους φίλους μου και γνώρισα για πρώτη φορά τη χαρακτική, τη σκηνογραφία και τη φωτογραφία. Τα λάτρεψα όλα – αλλά με  κέρδισε η σκηνογραφία-να πω την αλήθεια.

Τον Μάιο κατεβαίνω Αθήνα και αποφασίζω να δώσω μια τελευταία φορά στην Καλών Τεχνών της Αθήνας. Πήγα για δύο μήνες φροντιστήριο και τελικά κατάφερα να μπω στη σχολή . Πέταξα από τη χαρά μου, όπως και οι γονείς μου αφού  γλύτωσαν τόσα έξοδα. Από τα πρώτα μαθήματα του πρώτου εξαμήνου είχα την τύχη να μου μιλήσει ο φίλος μου Συμεών για τα μαθήματα περφόρμανς με την Αιμιλία Μπουρίτη. Συμμετείχαμε με τρεις καταπληκτικούς ηθοποιούς και ανθρώπους – την Ευτυχία Λιβανίου, τον Ιωάννη Νικολάου και τον Martin Bretschneider, στο έργο Χανς με τον Jurgen Himmelsbash σε κείμενο και μουσική και την Ελισάβετ Χάσσε σε σκηνοθεσία. Χάριν σε αυτά τα μαθήματα μαθαίνω να αγαπώ και να εκφράζομαι με το σώμα μου. Ταυτόχρονα βέβαια δεν έλειπε και δεν λείπει η ζωγραφική – έκανα λίγο μοντέλο και ξεκίνησα αμέσως να κάνω τα δικά μου έργα.

Ποια διαδικασία ακολουθείς για να δημιουργήσεις ένα έργο;

Από την ομαδική έκθεση με τίτλο "sketchbook - εικονογραφημένα ημερολόγια" τον Απρίλιο του 2019
Από την ομαδική έκθεση με τίτλο “sketchbook – εικονογραφημένα ημερολόγια” τον Απρίλιο του 2019

Μια διαδικασία που με στιγμάτισε και στις περφόρμανς αλλά και ζωγραφικά ήταν στο πρώτο έτος. Κατά τη διάρκεια μιας άσκησης έπρεπε να φέρουμε το αγαπημένο μας αντικείμενο οτιδήποτε και αν ήταν. Δεν ήξερα πραγματικά αν έχω κιόλας κάτι αγαπημένο. Ψάχνοντας ανακάλυψα τα κύμβαλα που χρησιμοποιούσα όταν έκανα μαθήματα ανατολικών χορών. Δεν ήταν το αγαπημένο μου αντικείμενο όμως είχα περάσει τέλεια με αυτό και περνάω ακόμα όταν τα χρησιμοποιώ.

Άρχισα λοιπόν να χτυπάω τα κύμβαλα χωρίς μουσικό ρυθμό, και να κουνάω ταυτόχρονα τη κοιλιά μου. Το έκανα μία, το έκανα δύο.  Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι το αγαπημένο μου αντικείμενο ήταν η κοιλιά μου. Και όχι τα κύμβαλα. Διότι κάθε φορά που άκουγα μουσική, ρολόι, έναν οποιοδήποτε χτύπο, ήχο ακόμα και την ηλεκτρική σκούπα άθελά μου κούναγα τη κοιλιά μου ταυτόχρονα. Έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με τη κοιλιά μου και φυσικά ό,τι άλλο βγει από αυτή. Παρουσίασα τη πρώτη μου performance στο δεύτερο έτος της σχολής εντός της σχολής και τη δεύτερη, τον Ιούνιο στο σταθμό της Ύδρας. Η δεύτερη φορά ήταν ακόμα πιο όμορφη για μένα ένιωσα ότι το σώμα μου μπορεί να μιλήσει χωρίς να πω λέξη. Από αυτή τη διαδικασία βγαίνουν συνεχώς πολλά από αυτά που κάνω και που θα κάνω στο μέλλον.

Πώς ακολουθείς τον καλλιτεχνικό σου δρόμο;

Τον καλλιτεχνικό μου δρόμο τον ακολουθώ με ηρεμία και αισιοδοξία αφού υπάρχει νερό υπάρχει και ζωή.  Αφού έχω νερό έχω και Τέχνη.

Έχεις συναντήσει δυσκολίες – ακόμα και τώρα που περνάμε μια δύσκολη κατάσταση λόγω του κορονοιού;

Μια δυσκολία που συνάντησα τελικά είναι ο χρόνος. Άργησα πολύ τη προετοιμασία μου με αποτέλεσμα να αργήσω να αρχίσω τις σπουδές μου. Και η μόνη δυσκολία λόγω ιού είναι η απομάκρυνση μου από τη δουλειά που εργάζομαι, λόγω χρημάτων φυσικά αλλά και λόγω των ανθρώπων, διότι είμαστε σαν οικογένεια.

Από τον διαγωνισμό και ομαδική έκθεση με θέμα το “βιβλίο” στη Καλών Τεχνών της Αθήνας .

Θα έλεγε κανείς πως τα περισσότερα σου έργα πραγματεύονται χαρούμενα στοιχεία (όπως λουλούδια, θαλασσινά στοιχεία). Τι αληθεύει γύρω από αυτό;

Ο λόγος για τον οποίο έχω συνδεθεί πολύ με τη φύση και ειδικά με το νερό και τα ψάρια είναι χάρη σε εκείνη την καταπληκτική άσκηση. Η κυματική κίνηση της κοιλιάς μου με ένωσε με το νερό. Η διάρκεια ζωής ενός θηλαστικού μέσα σε ένα σάκο με νερό με έκανε να νιώσω ότι είμαστε “ψάρια ” κάθε φορά που βουτάω μέσα στη θάλασσα λέω ότι γύρισα σπίτι μου πάλι, στη στρογγυλή κοιλιά της μαμάς μου. Η θάλασσα είναι η μητέρα, μία τεράστια γυναικεία κοιλιά που φιλοξενεί τα μωρά της. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η ζωή ξεκίνησε από το νερό.

Ποιες είναι οι κύριες επιρροές στο σύνολο των έργων σου;

Τα παραπάνω είναι και οι επιρροές μου. Το νερό, η θάλασσά, η κοιλιά, το έμβρυο, το ψάρι, η γυναίκα. Με κάνουν να έχω αδυναμία και στο γυναικείο φύλο γι’αυτό και σε πολλά έργα μου διαδραματίζονται γυναίκες. Όπως και το ψάρι για μένα, συμβολίζει την αναπαραγωγή.

Τι θα χαρακτήριζες ως το πιο ενδιαφέρον πάνω στη δουλειά σου που ίσως κανείς δεν το έχει παρατηρήσει;

Δεν μπορώ να ξέρω τι έχουν παρατηρήσει και τι όχι σε αυτά που κάνω.  Αλλά για εμένα το πιο ενδιαφέρον είναι η δουλειά, η έρευνα και η σκέψη που κάνω στο κομμάτι performance.

Πες μας λίγα λόγια την Performance που παρουσίασες στην Ύδρα. Ποια είναι η προσέγγιση που θες να εκφράσεις μέσα από το έργο σου;

Στη performance αυτή όπου παρουσιάστηκε στο σταθμό της Ύδρας είμαι εγώ σε εμβρυϊκή στάση ως έμβρυο μέσα στη μήτρα όπου και αναπνέω μέσω του ομφάλιου λώρου, του οποίου η μια μεριά βρίσκεται στο στόμα μου και η άλλη μεριά σε ένα κουτί με νερό.  Κάθε εισπνοή και εκπνοή επηρεάζει τη ροή του νερού καθώς με την εισπνοή έρχεται κοντά μου και με την εκπνοή απομακρύνεται με αποτέλεσμα να δημιουργούνται οι αγαπημένες  μπουρμπουλήθρες.

Καθ’όλη τη διάρκεια ο ήχος που δημιουργείται διαχέεται σε μεγάλη απόσταση. Ο ήχος μοιάζει με εκείνον του υπερήχου και τον ήχο που κάνει μια φάλαινα. Αυτό που ένιωθα τη στιγμή εκείνη ήταν κάτι το απερίγραπτο. Ένιωθα τόσο ήρεμη. Και πρώτη φορά μπροστά σε κόσμο ένιωσα ότι ήμουν ο αληθινός μου εαυτός που ούτε εγώ ήξερα πως ήμουν,  πως θα ένιωθα κάτι τόσο δυνατό. Δεν είχα κάτι να κρύψω,  δεν είχα να μιλήσω για κάτι,  ήμουν απλώς εγώ και το σώμα μου μέσα σε αυτή τη προστασία. Με άγγιζε τόσο όμορφα αυτός ο λιγοστός αέρας που έμπαινε από τη μήτρα σε συνδυασμό με τις σταγόνες από τον ιδρώτα. Ήμουν απόλυτα επικεντρωμένη στην αναπνοή μου δε με ένοιαζε τίποτα άλλο.

Άμα δινόταν η ευκαιρία σε κάποιον να μπει σε κάποιο από τα έργα σου, ποια θα ήταν η πραγματικότητα που θα βίωνε;

Άμα έμπαινε κάποιος στα έργα μου θα έμπαινε μάλλον στεγνός αλλά θα έβγαινε σίγουρα βρεγμένος.  Θα έκανε τις καλοκαιρινές του διακοπές με φίλους και θα έτρωγε μακαρόνια. Θα έκανε κατάδυση, θα είχε στιγμές χαλάρωσης και πολλές στιγμές για εξερεύνηση. Μπορεί να γινόταν ψάρι ή ένας άνθρωπος που θαυμάζει τα ψάρια. Θα είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τη γάτα μου και τα δύο μου χρυσόψαρα, τον Κανιάτε και την Νασού. Αλλά θα είχε επίσης την ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα τους ανθρώπους που είναι μέσα στα έργα.

Ποια είναι τα επόμενα σου σχέδια;

Τα σχέδια που κάνω για το μέλλον  είναι να κάνω και άλλες performance και φυσικά ζωγραφικά έργα που θα μπορούν να εναρμονίζονται μεταξύ τους.

 


 

 

Info:

Instagram:  athanasia_k.t και nasou_tso

Facebook: Αθανασία Κατή (Αθανασία Τσοπαναργιά)

 

Συνέντευξη στην Αθηνά Γεωργακοπούλου 

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top