Κατερίνα Κροτοπούλου – Μικροί Θεοί | Συνέντευξη

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου Μικροί Θεοί, από τις εκδόσεις Πηγή, η συγγραφέας Κατερίνα Κροτοπούλου μίλησε με τη συντάκτρια Συλβάνα Παπαϊωάννου.

Ποια συγγραφική ανάγκη οδήγησε στην δημιουργία του βιβλίου σας, Μικροί Θεοί;

Ήταν η εποχή που προβληματιζόμουν πολύ σχετικά με το ποιο δρόμο να πάρω, ποιο είναι το νόημα, «τι καλό, τι μη καλό και τι τ’ ανάμεσό τους», κατά τους στίχους της Ελένης. Επίσης, ανέκαθεν μου άρεσαν οι ιστορίες. Ήταν η «μέθοδός» μου στη μάθηση, στη σκέψη, στην κατανόηση αλλά και στην παρηγοριά. Από την  άλλη, αν και λαλίστατη, θαύμαζα πάντα τον λιτό και περιεκτικό λόγο. Από τον Λυσία ακόμη στο σχολείο. Όλα αυτά καθώς και η μαγεία που μου ασκεί η μυθολογία και η αρχαία ελληνική σκέψη, με οδήγησαν στους Μικρούς θεούς.

Πώς νιώθει κανείς όταν βλέπει το όνομα του στο εξώφυλλο ενός βιβλίου, για πρώτη φορά;

Αρχικά, μιλώντας για μένα, δεν το πολυπιστεύει, μετά χαίρεται σαν μικρό παιδί και μετά από λίγο, γίνεται δεδομένο. Κάθε δημιουργία νομίζω πως «ανοίγει» την καρδιά μας, μας πάει λίγο πιο πέρα, μας «ομορφαίνει» γενικά.

Ποιοι είναι οι μικροί θεοί για την Κατερίνα;

Οι θεοί μου, μάλλον. Η λογική και η ευαισθησία αφενός και αφετέρου τα παιδιά, το πρόσωπο του Θεού στον κόσμο. Σίγουρα δεν είναι τυχαία η επιλογή τους, αφού συνειδητά και ασυναίσθητα είναι οι κυβερνήτες μου. Όταν είμαστε μικρά παιδιά, όλα είναι φυσικά και αυτονόητα.

Μεγαλώνοντας, προσπαθώντας να εξηγήσουμε τον κόσμο, τους ανθρώπους και τελικά τον εαυτό μας τον ίδιο, σκεπτόμενοι και αναλύοντας, αποδεικνύουμε τα καθημερινά μας «θεωρήματα», πίσω από τα οποία βρίσκονται εκείνα τα μαγικά, θεϊκά αναπόδειχτα «αξιώματα» που μας καθόριζαν ανέκαθεν. Αυτά τα αξιώματα είναι οι μικροί θεοί για μένα.

Πόσο σημαντική είναι η κριτική για την πορεία ενός συγγραφέα;

Η κριτική είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή του ανθρώπου, γενικά. Το θέμα δεν είναι η καλή ή η κακή, η επιεικής ή η αυστηρή κριτική για ένα βιβλίο, έναν πίνακα, μία πράξη, σε έναν ενήλικα ή σε ένα παιδί, ακόμα περισσότερο. Αυτό που χρειάζεται και είναι εποικοδομητικό, είναι η καλοπροαίρετη κριτική. Αυτή είναι όντως πολύ σημαντική έως απαραίτητη.

Και εκείνη του πιο ειδικού και εκείνη του πιο απλού αναγνώστη ή ό,τι άλλο, κατά περίπτωση. Ανοίγει δρόμους, προβληματίζει, δίνει περισσότερες οπτικές και ο ενδιαφερόμενος μπορεί να εκτιμήσει και να συνυπολογίσει τις γνώμες για να  εξελιχθεί περισσότερο.

Τι βρίσκει κανείς στο συγγραφικό σας συρτάρι;

Στο συρτάρι και στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή μου υπάρχουν πολλά μικρής έκτασης γραπτά. Διηγήματα, ποιήματα, άλλα «σοβαρά» και άλλα αστεία, που είναι η «τροφή» μου ομολογώ.  Επίσης δύο θεατρικά έργα καθώς και το πρώτο μου γραπτό, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο, αφού πρόκειται για μυθιστόρημα.

Αλλάζω εγώ, οπότε αλλάζει και η οπτική μου, γι’ αυτό θέλω να τροποποιήσω κάποια πράγματα και στο μυθιστόρημα αλλά και στα θεατρικά  έργα.

Οι μικροί θεοί ξεκινούν ένα ταξίδι, για να βρουν το νόημα της ζωής. Εσείς πότε ξεκινήσατε αυτό το ταξίδι της αναζήτησης μέσα από το γράψιμο;

Είναι πολλά χρόνια πριν, δειλά-δειλά, ως έκφραση. Ανέκαθεν κάτι μου περίσσευε μέσα μου. Εκφράζονταν  μέσα από τη φιλία, το διάβασμα, την επικοινωνία, αλλά και πάλι υπήρχε αρκετό υπόλοιπο. Όταν λοιπόν λόγω συνθηκών βρέθηκα περισσότερο μόνη μου, τότε, ομοιοπαθητικά, αυτό το περίσσευμα ήταν αδύνατο να μη βρει διέξοδο.

Και βρήκε αυτό που αγαπούσα πάντα: τον λόγο. Είτε ως γραφή, είτε ως θέατρο, είτε ως τραγούδι ακόμα. Αν κανείς μάλιστα λάβει υπ’ όψιν του πως αυτό έγινε στην πιο ζωηρή πόλη, τη Θεσσαλονίκη, αντιλαμβάνεται για πόσο δυνατή ανάγκη πρόκειται.

Βέβαια, αυτή είναι η «τυπική» αρχή του γραψίματος. Γιατί, θυμάμαι να γράφω αστεία κειμενάκια και να τα διαβάζουμε με συμμαθήτριές μου στο Γυμνάσιο.  Κι ακόμη πιο πίσω, να γράφουμε με μια φίλη μου  ένα δικό μας τραγούδι μιας υποτιθέμενης παιδικής Γιουροβίζιον και να το ερμηνεύουμε. Οι τάσεις μάλλον φαίνονται από μικρές ηλικίες. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, να λαχτάρησα ποτέ ως παιδάκι να ζωγραφίσω ή να κάνω οτιδήποτε με τα χέρια. Αντίθετα, φανταζόμουν, τραγουδούσα και έπαιζα σκετσάκια.

Δεν το λέω για μένα αυτό. Εγώ μεγάλωσα. Θέλω να επισημάνω  πόσο φανερές μπορεί να είναι οι ανάγκες των ανθρώπων από αρκετά νωρίς και συνεπώς πόσο απαραίτητο είναι να ‘αφουγκραζόμαστε’ τα παιδιά και να χτίζουμε ένα πολύπλευρο περιβάλλον δυνατοτήτων έκφρασής τους.

Αν σας δινόταν η ευκαιρία, ποιο βιβλίο θα θέλατε να γράψετε ξανά;

Δεν είμαι ο Καζαντζάκης για να τολμήσω το «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται». Σαν να κλείνει όλη τη σοφία, όλη την πείρα, την σκληρότητα αλλά και την ομορφιά και τη λύτρωση αυτό το βιβλίο. Αλλά, είναι παιδί του Καζαντζάκη, αυτό τα λέει όλα.

Ποια η γνώμη σας για την ανάγκη ενσωμάτωσης της δημιουργικής γραφής σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες;

Επιστρέφουμε σ’ αυτό που λέγαμε προηγουμένως για την έκφραση των παιδιών. Νομίζω είναι προφανές και απλό. Αρκεί να παραδεχτούμε τι ακριβώς πιστεύουμε και θέλουμε.

Εάν θεωρούμε πως το σχολείο υπάρχει για να ενθαρρύνει και να συμβάλλει στην ανάπτυξη της προσωπικότητας, άρα της δημιουργικότητας και της αυτοέκφρασης των παιδιών, είτε ως άνοιγμα οριζόντων είτε και ως ψυχανάλυση-ψυχοθεραπεία, τότε είναι αυτονόητη ανάγκη.

Εκτός αυτού, η παιδική-εφηβική δημιουργία αποτελεί και ένα καταπληκτικό, ανώδυνο και διακριτικό εργαλείο αναγνώρισης οικογενειακών, προσωπικών ή όποιων άλλων ανομολόγητων πολλές φορές προβλημάτων των μαθητών. Οι ζωγραφιές, οι μικρές εκθεσούλες των παιδιών, είναι τέτοια παραδείγματα.

Είναι τόσο απλό να διαμορφωθούν οι συνθήκες υγιούς εξέλιξης των πολιτών και της κοινωνίας. Αρκεί να ακολουθήσουμε τη χαρά του ανθρώπου. Όχι την ευκολία, ούτε την απλή καλοπέραση. Τη χαρά. Τι πιο φυσιολογικό και αυτονόητο! Προκλητικά αυτονόητο…

 

 

 

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top