Μια συζήτηση με την Singulariteminds | Πάστα Φλώρα

Singulariteminds. Ένα απλό blog; Ούτε κατά διάνοια. Είναι ένα ιδιαίτερο ιστολόγιο από πολλές απόψεις. Για μένα προσωπικά είναι κάτι παρόμοιο με τα περιοδικά στα οποία δημοσίευαν οι ποιητές της γενιάς του ’30 τα ποιήματά τους.

Το blog ανήκει στην Κρινιώ Μπύρου. Μία οραματίστρια κοπέλα που αγωνίζεται για την αλλαγή και αναζητάει εις βάθος κυνηγώντας την γνώση.


Πότε δημιούργησες το blog και τι σε ώθησε να το κάνεις;

Η σχέση μου με τα μπλόγκς ξεκίνησε στην εφηβεία μου. Τότε είχα δημιουργήσει το πρώτο μπλόγκ με ένα τυχαίο ψευδώνυμο το οποίο μου είχε έρθει στην στιγμή της κατασκευής του μπλόγκ. Ονομαστικά δεν το έχω συγκρατήσει, η ηλικία μου ήταν 14 ετών. Εκεί θυμάμαι έγραφα αποσπάσματα από άλλους συγγραφείς και μερικά δικά μου ποιήματα(αν μπορεί κανείς να τα χαρακτηρίσει με αυτό τον τρόπο).

Στη συνέχεια στα 16 μου, αποφασίζω να κάνω ένα δεύτερο μπλόγκ και να δημιουργήσω το τελευταίο και κύριο ψευδώνυμο ceiling disgust (ταβάνι αηδίας), όπου εκεί πλέον ξεκινώ να γράφω και μερικά διηγήματα. Καταργώ το ψευδώνυμο αυτό όταν τελειώνω το λύκειο ,το 2013.

Ήμουν 17 ετών. Από αυτά τα έργα έχουν σωθεί ελάχιστα. Πρόσφατα δημοσίευσα το Μέρος Α’ όπου περιλαμβάνει έργα έως εκείνη την χρονιά. Θα ακολουθήσει επιπλέον ένα Μέρος Β’ όπου θα είναι το τελευταίο τις επόμενες ημέρες. Επειδή το να σε βρουν  εύκολα ιστοσελίδες ή εφημερίδες ή οτιδήποτε, για να δημιουργήσεις την δική σου στήλη σε αυτές, είναι πολύ ξεπερασμένο για πολλούς λόγους, αποφάσισα έστω και ερασιτεχνικά να φτιάξω την δική μου κατά κάποιο τρόπο “ιστοσελίδα”, όπου θα μεταφέρω όλα όσα θέλω να πω.

Εντάσσεται σε μια γενική θεματολογία ή είναι κάτι πιο ελεύθερο;

Δεν υπάρχει γενική θεματολόγια, η θεματολόγια είμαι μονάχα εγώ και αυτά που θέλω να μεταφέρω. Το κύριο στοιχείο όλων αυτών που γράφω είτε είναι ένα ποίημα είτε ένα διήγημα, έχει συγκεκριμένη ροή αλλά δεν μπορεί να πει κανείς ότι εντάσσεται κάπου.

Η ελευθερία στο μπλόγκ είναι δική μου υπόθεση, αν και μερικές φορές εγώ η ίδια στερώ την ελευθερία μου σε αυτά που γράφω. Τουλάχιστον αυτό είναι ένα ειλικρινές πάντρεμα της εξέλιξης μου – τα περισσότερα από αυτά που γράφω είναι κακά έως μέτρια έργα τα οποία προσπαθούν να βρουν που ανήκουν.

Τι θέλεις να περάσεις στον κόσμο μέσα από αυτά που ανεβάζεις;

Δεν έχω να περάσω κάτι στον κόσμο γιατί ο κόσμος με δυσκολία ολοκληρώνει μια παράγραφο. Πλέον αυτοί που διαβάζουν είναι ελάχιστοι. Ακόμη και αυτοί θα επιλέξουν να διαβάσουν τα μικράς εκτάσεως έργα. Ωστόσο για αυτόν ή αυτήν που θα συνεχίσει και θα μελετήσει τα κείμενα θέλω να αποφασίσει ο ίδιος τι θέλω να του περάσω , γιατί ο καθένας αντιλαμβάνεται ένα έργο ανάλογα με την αντίληψη και τα κανάλια παρατηρητικότητας που έχει κατακτήσει. 

Είναι ο μόνος σου τρόπος να εκφράζεσαι; Αν όχι, ποιοι είναι οι άλλοι;

Το γράψιμο δεν είναι μια διαδικασία εξέφρασης συναισθημάτων, το γράψιμο είναι μια διαδικασία αφαίρεσης. Μαθαίνεις να αφαιρείς για να φτάσεις σε βασικά και κύρια στοιχεία λακωνικότητας. Είναι μια διαδικασία πόνου όπως και το διάβασμα. Αν θέλω να εκφραστώ κλείνω τα φώτα και χορεύω μόνη μου ή γράφω στο ημερολόγιο μου (δεν έχω ακόμη). Το γράψιμο είναι κάτι πολύ σχολαστικό και δεν αρκείται μόνο σε μια έκρηξη ροής εσωτερικού λόγου. 

Πόσο σημαντικό είναι για σένα το blog και τι σχέδια-προσδοκίες έχεις γι’αυτό;

Το μπλόγκ δεν θα σταματήσει να υπάρχει ακόμη κι αν κατά λάθος κάποια στιγμή εκδώσω κάποιο βιβλίο. Εκεί μέσα φτιάχνω, ενώνω, σβήνω και φτου από την αρχή. Όσο αφορά τις προσδοκίες, ειλικρινά δεν έχω. Κύριο μέλημα μου είναι να σώσω κάτι από όλα αυτά που χάνονται.

Το πρόβλημα της κοινωνίας είναι πιο βαθύ και το μπλόγκ ίσως να μην καταφέρει τίποτε ποτέ γι’ αυτό. Το πρόβλημα ξεκινάει από την παιδεία και την γλώσσα. Έχουμε απαξιώσει την γλώσσα σε σημείο να χρησιμοποιούμε συνεχώς συγκεκριμένες λέξεις για την βασική επικοινωνία. Αυτό όμως οδηγεί σε φτώχεια. Τόσο στη σκέψη όσο και στο πνεύμα. Δυστυχώς η παιδεία είναι το μοναδικό αγαθό που δημιουργεί φως και εμείς δεν έχουμε. Χωρίς Λόγο δεν έχουμε σκέψη- άρα αποβλάκωση.

Και κάτι για το τέλος, το χειρότερο είναι ότι δεν μας ενδιαφέρει. Τα βιβλία δεν χωρίζονται σε ελαφρού πνεύματος ή μη. Τα βιβλία είναι βιβλία. Αν διαβάσει κάποιος ένα κακό βιβλίο θα του κάνει κακό και όχι καλό. Σαφέστατα όμως υπάρχουν αριστουργήματα τα οποία βρίσκονται σε κάποιο βιβλιοπωλείο ή βιβλιοθήκη και μας περιμένουν (δεν τους κόβετε καρφί). Είναι προσβολή ως προς την λογοτεχνία ολόκληρη να διαβάζει κανείς κυρίες ή κυρίους συγγραφείς που τα έργα τους είναι κάτι λιγότερο και από σκουπίδια. Κάκιστα για το πνεύμα και την εξέλιξη.

Σε μερικά πράγματα δεν συγχωρείται η ισοπέδωση. Διότι αυτή η ισοπέδωση μας έφερε εδώ. Κινδυνεύουμε εμείς, τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας. Μην ψάχνετε υποχρεωτικά αισιόδοξο μήνυμα. Η μεγαλύτερη αισιοδοξία είναι η πραγματική αντίσταση ενάντια σε όλο αυτό ή μάλλον η ίδια η γνώση.

Κλείνω με μια φράση του  Δημήτρη Λιαντίνη (1998)

“ Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι” αυτό το έγκλημα με σκοτώνει”.

Συνέντευξη στην Αναστασία Τζημαγιώργη


Singularite minds / Κρινιώ Μπύρου.

https://singulariteminds.blogspot.com/

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top