Ο ρεαλιστικά ρομαντικός κόσμος του comic artist Jimmy-Chris Agarai (aka Captain Jimmy) | Πάστα Φλώρα

Όλοι ή σχεδόν όλοι γνωρίζουμε ότι οι Αδελφοί Γκριμ, δεν έγραφαν παραμύθια που τελείωναν με το γνωστό «και έζησαν αυτοί καλά και εμείς  καλύτερα», όπως επίσης φανταζόμαστε ότι κάθε τραγούδι κρύβει μέσα του μια εικόνα. Ακόμα είμαι σίγουρη ότι στις περισσότερες παρέες υπάρχει κάποιος που αν δεν είχε όνομα θα ήταν γνωστος ως «Σύμβουλος Ερωτικών Υποθέσεων» και αν δεν υπάρχει… τότε τον ψάχνουμε απεγνωσμένα, τη στιγμή δε που το θέμα «σεξ και έρωτας» πρέπει να καταγράφηκε ως No1 τάση την περίοδο της καραντίνας. 

Θα με ρωτήσετε τώρα ίσως… γιατί μας τα λες αυτά; Τι κοινό μπορεί να έχει η σκοτεινή πλευρά των αδελφών Γκριμ («Αλληγορία: Αφού το παραμύθι κλείσει»), κάποια τραγούδια που μετατρέπονται σε εικόνες (“Reading a song”), οι απορίες περί έρωτος («Σύμβουλος Ερωτικών υποθέσεων»)  και ο έρωτας μέσα στον κορονοϊό («SHAME»).

Και όμως, όλα αυτά συναντήθηκαν με τη βοήθεια ενός ταλαντούχου, νεαρού comic artist.

O Jimmy- Chris Agarai (aka Captain Jimmy) λοιπόν, γεννήθηκε το… (όχι δε θα σας το αποκαλύψω), και είναι κάτοικος Αθηνών. Ξεκίνησε να σκιτσάρει από τόσα δα μικρούλης. Θα έλεγε κανείς ότι εκείνος είναι που μέσα σε μια ολόκληρη τάξη σε κάποιο σχολείο των Πατησίων συνειδητοποίησε ότι ένα ανθρωπάκι δεν είναι απλά ένας κύκλος που έχει για πόδια και χέρια ευθείες γραμμές. Και τότε ένας άλλος κόσμος γεννήθηκε, ένας κόσμος με προοπτική, βάθος, φωτοσκιάσεις, μελάνια, φιγούρες, διαλόγους, εκφράσεις. 

Αυτές οι πληροφορίες σε συνδυασμό με την δουλειά του είχαν ως αποτέλεσμα μια απολαυστική συζήτηση και συνάντηση στη Φειδίου 2 κάποιο καλοκαιρινό σούρουπο, την οποία και αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας.


Αν σαν illustrator είχες κάποιες υπερδυνάμεις, ποιες θα ήταν αυτές;

Κάποτε είχε περάσει μια ιδέα από το μυαλό μου. Αν ότι φτιάχνεται από την φαντασία ζει σε έναν άλλον κόσμο; Ποιος ξέρει; Νομίζω αυτήν την “υπερδύναμη” θα διάλεγα, δηλαδή να μπορούσε να ζωντανέψει ότι έφτιαχνα κάπου αλλού, σε ένα παράλληλο σύμπαν! Ίσως και να την έχω αλλά να μην το γνωρίζω!

Έχω την αίσθηση ότι η φαντασία έρχεται να συμπληρώσει την πραγματικότητα. Σαν να έρχεται να κολλήσει στον κόσμο της φαντασίας, ό,τι δεν μπορεί να βρει το χώρο του στην πραγματικότητα –  ένα διαφορετικό αυτοκόλλητο! Η δική σου γνώμη, ποια είναι;

Εν μέρη έχεις δίκιο! Θα μπορούσα να πω ότι η φαντασία είναι ένα μέρος που ο δημιουργός νιώθει ασφάλεια από την πραγματικότητα! Παρόλα αυτά, όση ασφάλεια μπορεί να προσφέρει ο κόσμος της φαντασίας στον δημιουργό, τόσο φαίνεται να βασανίζει τον ήρωα του κόσμου. Γενικότερα ο ήρωας ενός έργου, περνάει διάφορα βάσανα και κακουχίες! Παράδειγμα στις κωμωδίες, που συνήθως εμείς ψυχαγωγούμαστε με τα ευτράπελα που παθαίνει ο πρωταγωνιστής ενώ εκείνος υποφέρει!

Τι θα μπορούσε να είναι η τέχνη για εσένα;

Η τέχνη για μένα είναι επικοινωνία. Μια αλληλεπίδραση του δημιουργού με τον κόσμο.

Μια “επικοινωνία” συναισθημάτων. Ίσως να θες να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα, ή να θες να δημιουργήσεις ερεθίσματα, ή πολύ απλά να κάνεις την πλάκα σου. Αν προκάλεσες σε κάποιον κάποιο συναίσθημα, αυτό για μένα είναι τέχνη! Για αυτό πάντα προτείνω να δείχνουμε την δουλειά μας, όσο και να μην πιστεύουμε σε αυτήν. Δεν χρειάζεται να μένει δουλειά στο συρτάρι!  

Γενικά δημιουργείς κόσμους, που όπως μου είπες, σου αρέσει να τους φτιάχνεις έχοντας ως πρώτη ύλη τη δική σου πραγματικότητα, αποδίδοντας συχνά στους  χαρακτήρες σου και δικά σου χαρακτηριστικά –υποθέτω. Θα ήθελες λοιπόν να μου πεις ποια κομμάτια σου βρίσκουμε και σε ποιους χαρακτήρες σου;

Πράγματι, μ’ αρέσει να δημιουργώ με βάση αυτό που ζω. Έχω κάποιες ιδέες για μελλοντικά σενάρια σε πιο φανταστικούς κόσμους (επιστημονική φαντασία, επική φαντασία κτλ) αλλά προς το παρών το να πατάω στο δικό μου βίωμα και σε αυτό που ζω με αντιπροσωπεύει καλύτερα, για αυτό κιόλας τα κόμικς που έχω φτιάξει διαδραματίζονται στην Αθήνα. Τώρα στο θέμα των χαρακτήρων, θεωρώ πως οποίος γράφει (σενάρια- μυθιστορήματα κτλ), ασυναίσθητα γράφει τους ήρωες του με δικά του χαρακτηριστικά ή με αυτά που του λείπουν και θα ήθελε να είχε!  

Αν λοιπόν έπρεπε να σου πω που βρίσκω κομμάτια του εαυτού μου σε χαρακτήρες που έχω γράψει, σίγουρα θα έψαχνα στον “Σύμβουλο Ερωτικών Υποθέσεων”, ένα graphic novel, που είναι η πιο ολοκληρωμένη δουλειά μου. Το σενάριο έχει τρεις βασικούς ήρωες και μπορώ να πω ότι έχω αντιληφθεί ότι στον πρωταγωνιστή που είναι ο Σύμβουλος, βλέπω μια θλιμμένη και μίζερη πλευρά μου.

Στην ηρωίδα της υπόθεσης, θα μπορούσα να πω την καλλιτεχνική πλευρά μου, μιας και είναι ζωγράφος, και τέλος στον κακό, ο οποίος είναι ένας αδίστακτος φασίστας κάτι που δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω! 

Ποια στοιχεία της πραγματικότητας οδήγησαν στο “Shame”, την πιο πρόσφατη δουλειά σου και γιατί “Shame” ;

Ήθελα εδώ και καιρό να δημιουργήσω κάτι στην πλατφόρμα του instagram και πολύ περισσότερο κάτι σαν το “Shame”. Το βήμα έγινε μέσα στο lockdown εκμεταλλευόμενος το χρόνο που είχα διαθέσιμο. Γενικά το instagram κινείται γύρω από το soft porn, προκαλώντας κατά μια έννοια. Η αλήθεια είναι πως το γυμνό προκαλεί και σχεδόν ότι περιβάλλει τον κόσμο του σεξ, τη στιγμή που πρόκειται για κάτι που όλους μας προβληματίζει σαν σκέψη, μας αρέσει, το επιδιώκουμε, κτλ. Ωστόσο, το επικρίνουμε συχνά και παράλληλα το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι ντροπιαστικό. Γι’αυτό και ο συγκεκριμένος τίτλος, ο οποίος περιέχει μια δόση ειρωνείας. 

Ο μικρός Πρίγκιπας για να εξημερώσει την αλεπού του και να φροντίσει το τριαντάφυλλο του, χρησιμοποίησε αρετές όπως την ειλικρίνεια, την αγάπη, την τρυφερότητα, τη  διαφάνεια της ψυχής. Εσύ πως θα εξημέρωνες τη δική σου αλεπού;

Η αλήθεια είναι πως ακόμα είμαι σε φάση αναζήτησης. Καλά, καλά, δεν έχω καταφέρει να εξημερώσω τη δική μου εσωτερική αλεπού. Εμπιστεύομαι όμως τα όπλα του μικρού πρίγκιπα και πιστεύω πραγματικά σε αυτά, ελπίζοντας ότι πραγματικά έτσι θα συμβαίνει. Βασικά, έτσι θέλω να συμβαίνει, αλλά δε ξέρω μήπως χρειάζεται και κάτι πιο ρεαλιστικό, πιο απτό, για να εξημερωθεί η αλεπού. Δεδομένου ότι ακόμα είμαι μικρός σχετικά, νομίζω ότι θέλω χρόνο να δω αν όντως αυτό μπορεί να συμβεί. Πάντως είμαι αισιόδοξος!

Και κάτι για το τέλος. Ο προηγούμενος συνομιλητής μου, μου απάντησε πότε λέμε «σ’αγαπώ». Εσύ, λοιπόν θα ήθελα να μου πεις, πότε λέμε «αντίο».

Δύσκολο το «αντίο». Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν το λέω εύκολα. Δηλαδή κάποιες φορές μένω σε πράγματα που θα έπρεπε να έχω πει τελικά «αντίο» ή φεύγω νωρίτερα για να μην αναγκαστώ να πω «αντίο». Ίσως γιατί με αγγίζει πάρα πολύ η έννοια της φυγής –φεύγεις από κάπου και είναι δύσκολο να ξαναγυρίσεις. Δε ξέρω πότε πρέπει να πεις «αντίο», που βρίσκεται αυτή η χρυσή τομή, θεωρώ πως είναι κάτι που το αισθάνεσαι. Κάποιες φορές όμως δεν μπορείς να το παραδεχτείς και μένεις, το υπομένεις.

Συνέντευξη στην Μαίρη Μαθιουδάκη


Βρες τον Jimmy-Chris Agarai εδώ

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top