Ο Yiakou και οι χρωματιστές οάσεις του στην γκρίζα έρημο της Αθήνας | Πάστα Φλώρα

Πως θα ήταν η καθημερινότητα χωρίς αυτές τις μικρές ανάσες ελευθερίας; Η νύχτα χωρίς το φεγγάρι της;  Το φως χωρίς τα χρώματα που κρύβει μέσα του; Ακόμη πως θα έμοιαζε η πραγματικότητα χωρίς την ασφάλεια της φαντασίας; Τι θα ήταν το σύμπαν χωρίς τα αστρικά του ταξίδια ή και οι γαλαξίες δίχως τα νεφελώματα τους; Και ο μικρός πρίγκιπας; Τι θα έκανε, αν δεν είχε τον πλανήτη του; Πώς θα εξημέρωνε την αλεπού και θα φρόντιζε το τριαντάφυλλο του; 

Πόσα πράγματα θα μπορούσαν να χαθούν αν κάποια στιγμή κάποιος κάπου, σταματούσε να πιστεύει στο όνειρο, στη γοητεία της έμπνευσης, στις Σειρήνες της ουτοπίας…

Κάτι τέτοιες σκέψεις τάραζαν έναν πρόσφατο απογευματινό μου περίπατο στο Κουκάκι, καθώς έψαχνα έναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα έστω για λίγο να μας κάνω να ξεφύγουμε από τη νοητή γραμμή του χώρου, του χρόνου, της συνήθειας και της πλήξης.  

Εκείνη ακριβώς λοιπόν τη στιγμή, εμφανίστηκε μπροστά μου μια πολύχρωμη βέσπα, περιτριγυρισμένη από κάποια γνώριμα φαντασματάκια. Καθώς το βλέμμα μου απλωνόταν πάνω στις μοβ, ροζ και μπλε αποχρώσεις του τοίχου, ήξερα ότι είχα να κάνω με έναν «Yiakou»

Και εκεί κατάλαβα. Αυτό που χρειαζόμουν δεν ήταν τίποτε άλλο πέρα από το να σας γνωρίσω κάποιον που  δημιουργεί ονειρικές πραγματικότητες  και που νομίζω πως έχει καταφέρει  να ζωγραφίζει τις απαντήσεις στα πιο δύσκολα ερωτήματα, όπως «ποιο είναι το χρώμα του έρωτα;».

Ο Υiakou  θαρρώ πως ξέρει επίσης ότι ακόμη και αν κάτι δε συμβαίνει ούτε στο διάστημα, όπως ίσως θα έλεγε ένα παιδί, στο δικό του κόσμο, με τη βοήθεια της «Αστεράτης» και του μοβ υγρού του, μπορεί να πραγματωθεί.

Πότε λέμε “σ’ αγαπώ”;

Πότε- για αρχή “δεν” λέμε σ’ αγαπώ; ..στο τελευταίο αντίο! Το σ’ αγαπώ δεν είναι λέξη, είναι η ύλη του έρωτα. Στον χωροχρόνο του έρωτα δεν υπάρχουν κανόνες, αλλά σίγουρα θα βρεις απώλειες. Για αυτό και ο έρωτας χρειάζεται συνεχώς ανανέωση. Μια λοιπόν από τις απώλειες του, δημιουργεί ένα από τα υψηλότερα σημεία της συναισθηματικότητας, το πρώτο σ’ αγαπώ. Από τη μέγιστη φάση συναισθηματισμού, ως τη χαμηλότερη ενός πραγματικού έρωτα, το σ’ αγαπώ στην ουσία θωρακίζει όσα θέλουμε και δεν μπορούμε να καταλάβουμε, όσα φοβόμαστε, όσα το ανθρώπινο μας σώμα περιορίζει, όσα φανταζόμαστε πως  μπορούμε πνευματικά να φτάσουμε αλλά είναι φύση αδύνατο να καταφέρουμε, το να γίνουμε ένα -με ένα- σ’ αγαπώ.

Σε ποιες συχνότητες εκπέμπεις;

Δεν έχει νόημα να σας πω κάποιον αριθμό, αλλά το τρόπο για να το ζήσεις..

Θέλω να πιστεύω πως εκπέμπω στις συχνότητες που μπορεί ο μέσος άνθρωπος να αντιληφθεί. Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι σε ποιες συχνότητες βυθίζομαι για να ζήσω και να αναπαράγω τα όσα βιώνω. Στα όνειρα και στα αστρικά ταξίδια το πνεύμα και το σώμα χρειάζονται για αρχή ελευθερία. Ύστερα εμπιστοσύνη (στον εαυτό σου), απορία για το άγνωστο, χαλάρωση πνευματική και μια πύλη.

Η παλέτα του Yiakou στο σύμπαν της Αθήνας έχει χρώματα “από το πιο απαλό ροζ της παλάμης μέχρι το άπειρο του μπλε”. Σε κάποιο άλλο σύμπαν; Θα άλλαζε;

Σε ένα άλλο σύμπαν μακάρι το χρώμα να ήταν ήχος, μακάρι το συναίσθημα να ήταν φωνή και η εικόνα.. ταξίδι. 

Στο σύμπαν αυτό λείπει η έναρξη των συναισθημάτων, η αντίληψη των αποστάσεων που χρειάζονται οι σκέψεις για να αισθανθούμε ζωντανοί. Τα χρώματα μου αυτό κάνουν. Δημιουργούν επικοινωνία, χωρίς εμένα, με μοναδικό πρωταγωνιστή “εσένα”. Σε ένα άλλο σύμπαν θα έκανα το αντίστοιχο, κι ας ήταν εκεί με τα γήινα μας χρώματα.

Ο Οβελιξ μικρός έπεσε στη χύτρα με το μαγικό ζωμό. Ας υποθέσουμε ότι σου συνέβη κάτι αντίστοιχο σε ποιο μαγικό ζωμό θα ήθελες να είχες “βαφτιστεί”;

Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Θα  ήθελα πολύ να είμαι μάγος. Αληθινός μάγος. Πίσω από το σκεπτικό βρίσκεται η θέληση στο να δημιουργώ κόσμους που θα μπορούσαν όλοι να ζήσουν. Όνειρα, παραμύθια, νέα τοπία με ένα κλικ των δακτύλων μου!

Τώρα που το καλο-σκέφτομαι θα δημιουργούσα και πλάσματα, γλυκά με σούπερ χρώματα!

Τελικά ένας καλλιτέχνης μπορεί να είναι εν δυνάμει ένας μικρός μάγος.. δεν το είχα σκεφτεί ποτέ μου αυτό!

Τι θα έψαχναν οι φιγούρες σου, αν τα βράδια δραπέτευαν από τους τοίχους;

Μα το κάνουν ήδη. Οι φιγούρες μου στο παράλληλο αυτό σύμπαν ψάχνουν συναισθήματα και μνήμες. Η Αστεράτη είναι τρομερή στο να ταξιδεύει σε πολύ παλιές αναμνήσεις και να καταστρέφει τις κακίες μνήμες ενώ παράλληλα μας συνοδεύει συναισθηματικά στις νέες της ζωής μεταβολές. Τα συννεφάκια, τα φαντασματάκια και τα αστεράκια είναι οι μορφές όλων των ανθρώπων που είτε γνωρίζουμε, είτε είναι φίλοι μας ή σκέτο τα βλέμματα των γύρω. Κι ότι αφορά τα άλογα και τα ελάφια μου είναι οι πραγματικοί σύντροφοι της ζωής μας. 

Οπότε, δεν νομίζω πως όλοι αυτοί οι χαρακτήρες δεν είναι αρκετά ζωντανοί απλά θεωρώ πως στις ταχύτητες των ημερών είναι δύσκολο να τους αντιληφθείς ώστε να τους ζήσεις πραγματικά..

Ρεαλ ή σουρεάλ; Μοβ ή ροζ; Ημί ή υπέρ; Για πάντα ή για όσο;

Σουρεαλισμός, μωβ, υπέρ, για το τώρα του πάντα.

Σουρεαλισμός διότι ο ρεαλισμός είναι βαρετός, μοβ διότι δεν το θεωρώ χρώμα αλλά συναίσθημα, υπέρ γιατί μόνο τότε περνάς τα όρια και ότι αφορά το χρόνο μπορούμε να ζήσουμε παντού (και  στο πριν και στο μετά). Οπότε κλείνοντας το ερώτημά σας, θα απαντούσα πως το για “όσο”, μπορεί να το κάνεις να μοιάζει αιώνιο!

Πάρα ταύτα επιτρέψτε μου να αφήσω εδώ μια σκέψη μου για το άπειρο της ζωής.

«Αυτός που μας έφτιαξε, επειδή δεν μπορούσε να μας δώσει ενέργεια για ζωή άπειρη, μας προγραμμάτισε να φτιάχνουμε την επόμενη ζωή για να μας αντικαθιστά. Κανονικά θα έπρεπε να μην υπάρχει η ανάγκη για τη δημιουργία αντικατάστασης».

Έως τώρα νομίζω ζωγραφίζεις το όνειρο, τον έρωτα, την έμπνευση; Πως θα ήταν όμως αν ζωγράφιζες τη λύπη, τη μελαγχολία, τη βία, την ασθένεια, την απογοήτευση… αυτό το “κρακ”, όταν κάτι σπάει;

Όσοι με γνωρίζουν από παλιά ίσως να θυμούνται πως τα έργα μου είχαν περισσότερο σκοτάδι, μιλούσαν για τη μοναξιά, τον χωρισμό, εμπεριείχαν σκεπτικισμό και χρωματικά μια μικρή μελαγχολία (λόγω του μαύρου χρώματος που έβαζα ως background). Αν όμως ξανά γύρναγα σε κάτι τόσο σκοτεινό, η τέχνη μου θα τρόμαζε, θα είχε πολύ συναίσθημα και ένταση. Στη τέχνη μιλάς με το βάθος του μυαλού του κάθε παρατηρητή.

Πάντως αυτή η ερώτηση μου βγάζει κάποιον σαδισμό. Με ρωτάτε να σας απεικονίσω τη δυστυχία και τον πόνο αυτού του κόσμου. Πόσο παράλογο να θες να γεμίσεις το σκοτάδι με σκοτάδι.

«Σε έναν κόσμο παράλογο, σε έναν πλανήτη που δέχτηκε πως ήρθε η ώρα να μας καταστρέψει, σε μια κοινωνία του “λάθως”, κάποιες υπάρξεις παίρνουν την αρχική τους μορφή και γίνονται ξανά ενέργεια για να χαθούν στο σύμπαν. Στην ιπτάμενη χωρίς πλέον βαρύτητα και φυσικούς νόμους ύπαρξη τους, υπάρχουν οι λόγοι του γιατί που ακολουθούν… Οι αναμνήσεις, οι σκέψεις, οι άνθρωποι, οι στιγμές ακολουθούν λέγοντας σου να μείνεις, να μείνεις εκεί ως το τέλος μαζί τους γιατί δημιουργηθήκαμε μαζί. Φεύγεις εσύ, φεύγω εγώ και σιγά σιγά φεύγουμε όλοι, αλλά μικρέ όμορφε άνθρωπε να θυμάσαι πως δεν είσαι μόνος».

…στο σκοτάδι μπορεί να μη βλέπεις καθαρά, αλλά δεν είσαι μόνος. Στο φως όμως η κάθε ακτίνα είναι ζωής δώρο, από αυτούς που παρήγαγαν ενέργεια ψυχής για να στη χαρίσουν.

Συνέντευξη στην Μαίρη Μαθιουδάκη

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top