Being catcalled | Πάστα Φλώρα

Catcalling.

Πιθανόν πολλοί να μην έχουν ακούσει ποτέ αυτόν τον όρο ή δε γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εντάσσεται στο γενικότερο όρο “street harassment”, δηλαδή το φαινόμενο που εμείς θα ονομάζαμε παρενόχληση στο δρόμο. Το φαινόμενο του catcalling περιλαμβάνει οτιδήποτε μπορεί να φέρει μια γυναίκα σε δύσκολη και άβολη θέση.

Λεκτικές συμπεριφορές, όπως είναι σχόλια, διαφόρων ειδών, που συνήθως έχουν ως στόχο κάποιο μέρος του σώματος της γυναίκας, καθώς και μη λεκτικές, για παράδειγμα σφυρίγματα, κορναρίσματα, χειρονομίες και έντονα βλέμματα. Αναφέρομαι παραπάνω σε γυναίκες, καθώς στη μεγαλύτερη πλειοψηφία αυτές είναι τα θύματα αυτής της συμπεριφοράς και στο μεγαλύτερο ποσοστό οι άνδρες είναι αυτοί που εκφράζουν αυτή τη συμπεριφορά.

Αυτή η συμπεριφορά διαδραματίζεται σε δημόσιο χώρο, σε δρόμους, πλατείες ή μέσα μαζικής μεταφοράς και οι άνδρες δε γνωρίζουν αυτές τις γυναίκες. Κάποιος δύσπιστος θα έλεγε ότι ένα σχόλιο σε μια άγνωστη γυναίκα που την κολακεύει θεωρείται κοπλιμέντο. Κι όμως δεν είναι πάντα έτσι. Έχει να κάνει με την οπτική της κάθε γυναίκας, καθώς και το πλαίσιο όπου γίνεται το σχόλιο. Μπορεί να φαίνονται κάπως ομιχλώδη τα όρια μεταξύ παρενόχλησης και κομπλιμέντων, αλλά είναι ξεκάθαρο οτιδήποτε τοποθετεί τη γυναίκα σε άβολη θέση, όσο κολακευτικό κάποιος να θεωρεί ένα σχόλιο, θεωρείται παρενόχληση.

Αφού εξηγήσαμε συνοπτικά τι είναι το φαινόμενο catcalling, δεν είναι καθόλου δύσκολο να σκεφτούμε πόσες φόρες μας έχει συμβεί αυτό. Οι περισσότερες γυναίκες το έχουμε βιώσει έστω και μια φορά στη ζωή τους. Πολλές φορές και σε ηλικία μικρότερη των 17 ετών. Σχόλια όπως «ψιτ ψιτ κοπελιά», «που πας κούκλα», «τι μανάρι είσαι εσύ, τι ποδάρες», «έλα να περάσουμε καλά» και πολλά άλλα τα έχουμε ακούσει πολλές φορές, με λίγο πιο διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικά μέρη. Ένα πράγμα, ωστόσο, δεν αλλάζει. Το πως αισθάνεται η κάθε γυναίκα με αυτές τις συμπεριφορές. Άσχημα, άβολα, μειονεκτικά, ότι ίσως φταίμε εμείς, σε σημείο να κατηγορούμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Πόσο τραγικό.

Η απάντηση σε τέτοιες συμπεριφορές; Συνήθως προσπαθούμε να αποφεύγουμε τα άτομα αυτά, σκύβουμε το κεφάλι, κάνουμε πως δεν ακούμε και το προσπερνάμε. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, όμως, είναι και να το προσπεράσουμε, να το ξεχάσουμε η βλάβη ήδη έχει γίνει. Η ιδέα έχει μπει στο μυαλό μας, στο υποσυνείδητο μας. Να πάρω ένα παράδειγμα. Περπατάς στο δρόμο, φορώντας την καινούρια σου φούστα. Όμορφη φούστα. Ξαφνικά, ακούς κάποιον να σφυρίζει και να λέει: «Πο Πο τι ποδάρες είναι αυτές; Ει κοπελιά, έλα, να σε γνωρίσω θα περάσουμε καλά…». Εσύ, πιθανά, θα σκύψεις το κεφάλι, θα φύγεις και εκείνος θυμωμένος που τον έγραψες θα φωνάξει να μην τον προκαλούσες με αυτή τη φούστα. Εσένα δε θα σε πειράξει, γιατί τέτοια σχόλια πάντα υπάρχουν, οπότε το ξεχνάς. Κι όμως, την επόμενη φορά θα σκεφτείς τρεις φορές αν θα βάλεις αυτή τη φούστα, γιατί θα σκέφτεσαι μήπως είναι πολύ κοντή και τελικά θα βάλεις το παντελόνι σου. Better safe than sorry, σωστά; 

Το μεγαλύτερο λάθος μας είναι ότι σιωπούμε, είτε όταν είμαστε θύματα είτε ως απλοί παρατηρητές. Ξέρω, μερικές φορές φοβάσαι να μιλήσεις γιατί ποτέ δε ξέρεις τι είναι ο άλλος και τι μπορεί να σου κάνει, ειδικά όταν περπατάς το βράδυ σε ένα μικρό δρομάκι χωρίς πολύ κόσμο.

Εδώ χρειάζεται αλλαγή. Πρέπει να σταματήσουμε να φοβόμαστε και να μιλάμε, να ονοματίζουμε τη συμπεριφορά, να απαντάμε, να τους κλείνουμε το στόμα. Ποιος είσαι εσύ που θα μου υποδείξεις έμμεσα τι πρέπει και τι δε πρέπει να φοράω, πως θα πρέπει να είναι το σώμα μου; Ποιος είσαι εσύ που νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να με κάνεις να νιώθω άβολα, άσχημα, μειονεκτικά με τον ίδιο μου τον εαυτό; Μόνο και μόνο επειδή θέλεις να ταΐσεις τον μηδενικό σου εγωισμό και η αυτοπεποίθηση σου βαράει κόκκινο; Φτάνει.

Σημαντική συνέπεια, εκτός από το φόβο, είναι η παραβίαση της ελευθερίας και των ορίων των γυναικών, περιορίζοντας μας τις συμπεριφορές. Επιδεικνύοντας ποιες είναι αποδεκτές, για να μην πάμε γυρεύοντας. Επιπλέον, το catcalling εντείνει τη σεξουαλική αντικειμενοποίηση του γυναικών.

Σύντομα, σεξουαλική αντικειμενοποίηση είναι η μείωση του ανθρώπου, συγκεκριμένα των γυναικών και η θέαση τους ως αντικείμενα και ειδικά ως αντικείμενα σεξουαλικής απόλαυσης των ανδρών. Οι γυναίκες, έτσι ταυτιζόμαστε με τα σχόλια και μάς αναγκάζουν έμμεσα να αντιληφθούμε τον εαυτό μας, όπως προϊδεάζει ο «σχολιαστής». 

Σε πολλές χώρες θεωρείται ήδη ποινικό αδίκημα. Σε όλες θα έπρεπε να θεωρείται. Επειδή η βλάβη δε φαίνεται, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Το κακό είναι ότι μας συμβαίνει τόσο συχνά, που το θεωρούμε δεδομένο και δε μας φαντάζει παράξενο κάποιος ξένος να μας σχολιάζει ή κορνάρει. Επιπλέον, το κρατάμε μέσα μας. Δε το συζητάμε. Το θεωρούμε τόσο δεδομένο και ασήμαντο. Δεν είναι. Μόλις σταματήσουμε τη σιωπή, μιλήσουμε για τη συμπεριφορά αυτή, τι επίδραση έχει πάνω μας, τότε θα ξεκινήσει η αλλαγή. Όσο το αντιμετωπίζουμε παθητικά, το φαινόμενο θα συνεχίσει να υφίσταται.

Το catcalling δεν έχει ηλικία, δεν κάνει διακρίσεις. Όλοι το έχουμε βιώσει, είτε ως θύματα και θύτες είτε ως απλοί παρατηρητές. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι εντείνει τις έμφυλες διαφορές, ενισχύοντας την πατριαρχική εξουσία. Χρειάζεται να αλλάξουμε, να συνηδειτοποιήσουμε τη βλάβη που προκαλεί, να ανυψώσουμε τις φωνές μας, να επαναστατήσουμε για αλλαγή.

ΠΗΓΗ: The art of crime: Μελέτη Catcalling

Γεωργία Μακρή

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top