Διαβάσαμε: Μια τηγανιά πατάτες της Ματίνα Παναγιωτελίδου | Νινέτα Πλύτά

Θέλοντας να διαβάσω ένα σύντομο και ευχάριστο βιβλίο, υπέκυψα στην περιέργεια που μου δημιούργησε ο τίτλος του μυθιστορήματος ‘’Μια τηγανιά πατάτες’’. Το εφηβικό μυθιστόρημα της Ματίνας Παναγιωτελίδου επιβεβαίωσε την άποψή μου ότι ανεξαρτήτως της ηλικίας στην οποία απευθύνεται ένα βιβλίο, όλοι μπορούμε να αποκομίσουμε κάτι απ’ αυτό.

Hint: η τηγανιά πατάτες αποτελεί για την πρωταγωνίστρια το δυναμωτικό της μετά από μια δύσκολη μέρα.

Η ιστορία αφορά τη Ζωή, μια έφηβη που έρχεται αντιμέτωπη με το χωρισμό των γονιών της αλλά κυρίως με τις συνέπειες του χωρισμού αυτού. Μην αντέχοντας την αδιαφορία των τους, καταφεύγει στο χωριό της γιαγιάς της. Εκεί θα γνωρίσει νέους ανθρώπους, η συναναστροφή με τους οποίους θα της διδάξει πολλά, με κυριότερο τη συγχώρεση.

Το μυθιστόρημα θίγει πολλά κοινωνικά ζητήματα όπως η φτώχεια και ο ρατσισμός, η κατάθλιψη, ο αλκοολισμός και τα ναρκωτικά, τα τροχαία ατυχήματα και ζητήματα σεξουαλικής αγωγής, με κεντρικό άξονα την εφηβεία. Μέσα απ’ την ιστορία τα μηνύματα περνούν στον αναγνώστη ομαλά, ακολουθώντας τη ροή της πλοκής, η οποία εκτυλίσσεται αρκετά γρήγορα. Παρά τη σύντομη έκταση του βιβλίου και το γεγονός ότι τα ζητήματα που θίγονται είναι αρκετά, η πορεία της ενδοσκόπησης της Ζωής, που καταλήγει σε συνειδητοποίηση και συμφιλίωση με τον κόσμο των ενηλίκων, είναι φανερή καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, χάρη στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση, που προσδίδει χαρακτήρα ημερολογίου.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας, πέρα απ’ την παρηγορητική (όπως παρουσιάζεται στο κείμενο) ιδέα του ‘’πάντα υπάρχουν και χειρότερα’’, που εντοπίζεται στις ιστορίες τόσο του Γιάννη αλλά και των δύο αδελφιών Νίνας και Άλεξ συγκριτικά με αυτήν της Ζωής, είναι η ψυχική (κυρίως) ανεξαρτησία του ατόμου. Όπως παραδέχεται και η ίδια η πρωταγωνίστρια: ‘’Κατάλαβα πως ο μόνος τρόπος για να πολεμήσει κανείς στη ζωή είναι να πιστεύει στον εαυτό του και να αγωνίζεται για όσα θεωρεί σημαντικά αυτός, όχι οι άλλοι’’ (σελ. 176) ενώ κάτι αντίστοιχο είχε πει και ο Γιάννης, ως θύμα ρατσιστικής συμπεριφοράς, ήδη απ’ την αρχή του έργου ‘’Είναι απλό! Δεν πέφτεις στην παγίδα. Δεν είναι οι άλλοι και οι ιδέες τους πιο σημαντικές!’’ (σελ.55).

Ενδιαφέρουσα είναι και η επιλογή της πρωταγωνίστριας να γράφει ιστορίες για μια φανταστική σούπερ ηρωίδα, η οποία χαρακτηρίζεται από όσα η ίδια θεωρεί ότι δεν είναι: “Ήταν όλα όσα δεν ήμουν εγώ. Μέσα από κείνη ζούσα τη ζωή που θα ήθελα να έχω. Κατάφερνε πάντα όσα εγώ δεν μπορούσα να πετύχω. Ήταν δυναμική,  ανεξάρτητη, έξυπνη, αγαπητή σε όλους και κούκλα!” (σελ.26).

Στο τέλος όμως, η πορεία αντιστρέφεται και είναι η ζωή της Σούπερ- 16 που μιμείται τη ζωή της πρωταγωνίστριας, ενδεικτικό της αλλαγής που έχει επιτελεστεί τόσο στην ψυχολογική κατάσταση όσο και τη ζωή της.

Βέβαια, από ένα εφηβικό μυθιστόρημα, δεν μπορεί να λείψει και ο έρωτας που, μετά από πολλές ανατροπές, θα φέρει την ηρεμία στις ζωές των πρωταγωνιστών και θα σηματοδοτήσει το happy end.

Διαβάζοντας λοιπόν ένα βιβλίο που απευθύνεται σε μια ηλικιακή ομάδα στην οποία δεν ανήκω εδώ και μερικά χρόνια, συνειδητοποίησα ότι όλοι, κάποτε, χρειαζόμαστε ο καθένας τη δική του τηγανιά πατάτες. Και αν μπορεί κανείς να πει ότι τα ζητήματα που θίγονται στο μυθιστόρημα είναι καθαρά εφηβικά, τότε σίγουρα όλοι κρύβουμε έναν έφηβο μέσα μας!

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο καθώς και ένα απόσπασμά του θα βρείτε εδώ: https://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-6440-8

Mia-tigania-patates

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top