Για του φόβου το αληθές | Πάστα Φλώρα

Η δυστυχής εποχή στην οποία ζει μια σύγχρονη Carrie Bradshaw και ένας John Preston, aka Mr. Big, εκθειάζουν το κίνημα του “be-and stay-single”.

Το κίνημα που θέλει τον άνθρωπο μόνο, μη δέσμιο σχεσιακών υποχρεώσεων και ελεύθερο. Ας σταθεί κανείς επιτέλους στην τελευταία λέξη. Γιατί όποιος βρίσκεται εκτός σχέσης λέγεται «ελεύθερος»;

Γιατί όποιος βρίσκεται εντός σχέσης λέγεται «δεσμευμένος»; 

Και ποια είναι τέλος πάντων αυτά τα δεσμά; Γιατί πλέον προτιμάται, “προμοτάρεται” και εν τέλει επιλέγεται μια ζωή τύπου “me, myself and I”

Φοβόμαστε. Για αυτό. The end. 

Και το κείμενο θα μπορούσε να τελειώσει λιτά, μεστά και περιεκτικά, πάνω στο άνθος της ανάπτυξής του. Αλλά μιας και το ανιαρό καθεστώς της καραντίνας δίνει την χρονική άνεση της φιλοσοφίας, ας το εκμεταλλευτεί κανείς. 

Αν αποφάσιζε κάποιος να γράψει όλα αυτά τα οποία καταστρέφουν μια σχέση ή την συναισθηματική διάθεση να εμπλακεί σε μια, θα ξόδευε πολύ χρόνο. Αλλά πολύ χρόνο…

Και για να λέμε την αλήθεια, ίσως αδίκως να γινόταν μια τέτοια κουβέντα. Πλέον λίγοι είναι εκείνοι που προθυμοποιούνται να ακούσουν για αυτό το είδος της ανθρώπινης εμπλοκής, όπερ το κοινό του θα περιορίζονταν αριθμητικά στα δάχτυλα μιας παλάμης.

Αξίζει όμως να ειπωθεί κατιτίς για αυτούς τους 2,3,4,5.  

Φόβος: ουσιαστικόν, γένους αρσενικού, συναίσθημα που προκαλείται από την αναγνώριση ενός επικείμενου κινδύνου. Αίτιο (κατά την προσωπική και ταπεινή άποψη της αρθρογράφου), βασικό για το οποίο οι άνθρωποι αποφεύγουν τόσο, συνειδητά και ασυνείδητα, τις σχέσεις. Έτσι δεν είναι, αν το καλοσκεφτεί κανείς;

Όλοι τους τόσο απορροφημένοι μ’ αυτόν, τόσο κατακλυσμένοι με τις σκέψεις που προκαλεί, τόσο μη διαθέσιμοι να τσεκάρουν αν έστω μια από αυτές έχει λογικό υπόβαθρο. Και εκείνος τόσο ισχυρός, τόσο ταλαντούχος να φωλιάζει στα μυαλά και να σπέρνει δηλητήριο. 

Φόβος περί τίνος…; 

Κάποιες φορές είναι απλά το παρελθόν. Ένα παρελθόν γεμάτο απογοήτευση, πικρία, στάχτες και χαμένο χρόνο. Ένα παρελθόν όπου ο ένας έχτιζε και ο άλλος γκρέμιζε. Όπου ο ένας πετούσε και ο άλλος γείωνε.

Και είναι τέτοια η δυνατότητά του να παραποιεί και να επεμβαίνει στο μέλλον κάποιου, που δε χρειάζεται καν να αναλυθεί περαιτέρω. Η απαγκίστρωση από αυτό φαντάζει υπερβολικά επίπονη, ανάλογη με τα τραύματα που προκάλεσε. Και έτσι φτάνει να πιστεύει κανείς πως αυτό το άσχημο τέλος που έζησε θα τον συνοδεύει σε κάθε του ιστορία.

Πως όσοι ελπίζουν είναι απλά ονειροπόλοι, πως όσα χέρια και αν τον αγκαλιάσουν, έχουν ως απώτερο σκοπό τον πνιγμό και την καταστροφή. 

Κάποιες φορές είναι ο χαρακτήρας. Ακόμη και το άκουσμα των εννοιών συμβιβασμός, υπομονή και κατανόηση προκαλεί φόβο. Πόσο μάλλον το να τις υλοποιήσει κανείς.

Δεν προτίθενται όλοι να κάνουν ένα βήμα πίσω όποτε χρειαστεί. Δεν προτίθενται όλοι να μπουν στα ρούχα του άλλου, να νιώσουν ό,τι νιώθει, να αφήσουν τη καρδιά τους να χτυπήσει με τον ίδιο ρυθμό.

Πράγματι, δεν είναι εύκολο. Απαιτεί θυσίες και μια διαρκή συναισθηματική ωρίμανση. Είναι όμως απαραίτητο στα πλαίσια μιας υγιούς και επιτυχημένης σχέσης. 

Κάποιες φορές είναι η οικειότητα.

Τείνουμε να χανόμαστε στο δικό μας βόλεμα. Στο δικό μας μικρόκοσμο όπου έχουμε καρφώσει σε κάθε τοίχο τα πορτρέτα μας τα οποία προσέχουμε και καλογυαλίζουμε με θρησκευτική ευλάβεια.

Τείνουμε να ζούμε για απελπιστικά μεγάλο χρονικό διάστημα στη φούσκα μας, η οποία γίνεται όλο και πιο άτρωτη. Στην αιφνίδια, ξαφνική εμφάνιση ενός ατόμου λοιπόν, πως είναι εφικτό να κάνει κάποιος χώρο και για εκείνον, να στριμωχτεί λιγάκι; Και το κυριότερο, είναι σε θέση;

Όντας τόσο αναλωμένος στον ίδιο του τον εαυτό, δύναται να αφεθεί ολοκληρωτικά και να μοιραστεί; 

Κάποιες φορές είναι απλώς ο ίδιος ο φόβος. Φόβος απιστίας, ψεύδους, απάτης, διάψευσης προσδοκιών. Φόβος ότι αυτό το όμορφο καστράκι που έχει φτιάξει κανείς με ευλαβική προσοχή δίπλα στο κύμα, κινδυνεύει να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή.

Φόβος πως έδωσε κανείς ό,τι είχε, και πως ο άλλος ωσάν επιδέξιος ληστής τα έκλεψε και έφυγε εν μια νυκτί. Έμεινε λοιπόν να μετρά με απελπισία πόσα κομμάτια του έχουν απομείνει και να υπολογίζει τι περιθώρια έχει. Τι περιθώρια έχει να ξανασυμβεί, μέχρι να τα χάσει και αυτά. 

Ένας υπερβολικά λελογισμένος άνθρωπος λοιπόν, υποστηρίζει πως υπό τον φόβο αυτών των πιθανοτήτων, σωφρονέστερον εστί να παραμείνει μόνος. Σώος και ασφαλής. Έτσι δεν κινδυνεύει να χάσει τίποτα και να μείνει ακέραιος. Ναι… ένας υπερβολικά λελογισμένος άνθρωπος. Όμως κάποιος που μέσα του έχει μείνει ακόμη λίγη τρέλα, ετοιμάζεται αυτή τη στιγμή και πάει να πάει να τη βρει. 

Έχουν δώσει ραντεβού στο Σύνταγμα…δεν κινδυνεύει να πάθει τίποτα και θα μείνει εν τέλει ακέραιος! 

Άννα Αρχοντή

View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top