Γράμμα από μια εκπαιδευόμενη ψυχοθεραπεύτρια | Πάστα Φλώρα

Αγαπημένε/η μου αναγνώστη/ρια

Στον αστερισμό του νέου κορονοϊού όλα μοιάζουν να κυλούν λίγο αργά, λίγο αβέβαια, λίγο … διαφορετικά. 

Το σημαντικό όμως είναι ότι δεν έχουν πάψει να κυλούν. Η ροή συνεχίζει να υπάρχει, μόνο που πήρε άλλο μονοπάτι. Πόσες φορές  δεν έχουμε άλλωστε ευχηθεί να μπορούσαμε να αλλάξουμε την κατεύθυνση του ποταμιού. Να λοιπόν που η ευχή πραγματοποιήθηκε…

Σε κάθε περίπτωση δεν είναι εύκολο η καθημερινότητα μας να ανατρέπεται. Ξαφνικά βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια κατάσταση που δεν τη ζητήσαμε. Εμείς άλλο ευχηθήκαμε. Ευχηθήκαμε  ξεκούραση, ανοιξιάτικες εξορμήσεις , φίλους, ατέρμονες αγκαλιές, παθιασμένα φιλιά, κοκ.

Αντί όμως για αυτό μας  χτύπησαν την πόρτα απαγορεύσεις κυκλοφορίας, κανόνες, άγχος υγείας και μπόλικος φόβος.

Για αρχή θέλω να πάρουμε μερικές βαθιές αναπνοές  και να καλωσορίσουμε στη ζωή μας την ιδιόρρυθμη αυτή πραγματικότητα. Στη συνέχεια ας αφήσουμε το ήλιο να μας γαργαλίσει τσαχπίνικα και ας προσπαθήσουμε να μην αρνηθούμε όσα αισθανόμαστε. Έχουμε δικαίωμα να νιώθουμε και άγχος και φόβο και θυμό και βαρεμάρα, κοκ.  Είναι οκ! Ωστόσο μπορούμε να νιώθουμε όλα αυτά, αλλά και να παίρνουμε ταυτόχρονα ανάσες, να μας αγκαλιάζουμε με τρυφερότητα και στοργή.

Το δίχως άλλο είναι μια περίοδος που μας προσκαλεί σε ένα οδοιπορικό εκ των έσω. Πότε περιηγηθήκαμε για τελευταία φορά στους εγκρεμούς  μέσα μας, στο βυθό των επιθυμιών και των ονείρων μας; Πότε άλλοτε είχαμε τόσο χρόνο να ξεσκονίσουμε τα ντουλάπια μας, να αφιερώσουμε χρόνο σε όσα κάνουν την καρδιά μας  να πάλλεται γεμάτη ζωντάνια και ένταση;

Ήλθε η στιγμή να επικεντρωθούμε στο τώρα, όχι στο «σε ένα μήνα» ή στο «σε λίγο», αλλά σε αυτό που συμβαίνει εδώ και τώρα, στη στιγμή.  Ίσως να φαντάζει για αρχή δύσκολο να ακροβατούμε πάνω σε ένα «και». Το μόνο παρ’ όλα αυτά που χρειάζεται είναι εξάσκηση, αποδοχή και συνειδητότητα. Μπορώ να φοβάμαι, γιατί ο φόβος με κινητοποιεί, με κάνει να πλένω συχνά τα χέρια μου και να μη βγαίνω άσκοπα ∙ μια κατάσταση που με προστατεύει και να απολαμβάνω την αγαπημένη μου σειρά στο Netflix ή να μαγειρεύω κάτι που αγαπώ πολύ.

Ακόμα, είναι σημαντικό να κρατήσουμε στη σκέψη μας ότι δεν πρόκειται για απομόνωση, αλλά για «κοινωνική αποστασιοποίηση». Και αυτό δε σημαίνει ότι χρειάζεται να γκρεμίσω τις γέφυρες μου, ότι αναγκάζομαι να μείνω μόνη/ος.  Σημαίνει ότι χρειάζεται να επενδύσω ακόμα περισσότερο στις σχέσεις μου, στη σύνδεση μου με όσους έχω ανάγκη. Άλλωστε το πιο σημαντικό βήμα έγινε.

Η ερώτηση «τι κάνεις» έπαψε να γίνεται διεκπεραιωτικά και η απάντηση δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε αόρατη. Πλέον αφουγκραζόμαστε τις σιωπές, ανυπομονούμε για μια ολιγόωρη βόλτα με κάποιον/α φίλο/η ή/και αγαπημένο μας πρόσωπο, διαβάζουμε, παρακολουθούμε ταινίες, δημιουργούμε, κάνουμε σχέδια, δε μιλάμε στο τηλέφωνο βιαστικά και αγχωμένα, μας αφιερώνουμε χρόνο – γιατί τώρα επιτέλους έχουμε χρόνο και τραγουδάμε το «Happy Birthday» πιο συχνά από ποτέ, καθώς τόσο διαρκεί ένα καλό πλύσιμο των χεριών.

Το δίχως άλλο ο COVID-19 αυτή τη στιγμή μοιάζει απειλητικός. Δε θα το διαψεύσω. Πρόκειται για έναν ιό που επηρεάζει τη σωματική μας υγεία και αυτό μας τρομοκρατεί. Έτσι συμβαίνει όμως συνήθως με τις περισσότερες αλλαγές που διεκδίκησαν χώρο στη ζωή μας. Αυτό λοιπόν που αξίζει να κρατήσουμε είναι ότι οφείλουμε να προστατεύσουμε όχι μόνο τη σωματική μας υγεία, αλλά και την ψυχική.

Ο κορονοϊός μπορεί αναμφίβολα να μας επηρεάσει αρνητικά όχι μόνο σε επίπεδο φυσιολογίας. Το ερώτημα είναι θα του το επιτρέψουμε; Ας προστατεύσουμε την υγεία και την ψυχή μας. Ας μας χαρίσουμε το χώρο και το χρόνο να νιώθουμε λίγο μετέωροι, μα και ευγνώμονες για όσα μας προσφέρει η κάθε στιγμή.  

Μαίρη Μαθιουδάκη

Βασισμένο στο άρθρο: https://www.theatlantic.com/family/archive/2020/03/a-therapists-guide-to-emotional-health-in-a-pandemic/608161/

View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top