Κυνηγώντας το Συλλέκτη Οστών στην καραντίνα | Πάστα Φλώρα

Η αλλιώς, μια κριτική για το Lincoln Rhyme

H αλήθεια είναι πως από τη στιγμή που άρχισα να γράφω κριτικές για σειρές, σκεφτόμουν να γράψω μία για μια αστυνομική σειρά, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ποια θα κέντριζε τόσο πολύ το ενδιαφέρον του αναγνώστη ενώ παράλληλα δε θα ήταν τόσο γνωστή ώστε να την έχει ήδη δει. Λίγο καιρό από τότε που επεξεργαζόμουν την ιδέα λοιπόν, μου προτάθηκε να δω μια καινούρια σειρά βασισμένη σε βιβλίο, το οποίο έχει γίνει και ταινία στο παρελθόν. Το όνομα ήταν Lincoln Rhyme: Κυνηγώντας το Συλλέκτη Οστών, και η σειρά κατά τη γνώμη μου είναι από τις καλύτερες στο είδος τους.

Διαπραγματεύεται τη ζωή μιας αστυνομικού του μετρό, της Αμέλια Σακς, η οποία αφού χάνει την ευκαιρία της να μπει στο FBI επειδή ισχυρίζεται ότι είναι απόλυτα υγιής ψυχικά παρότι πάσχει χρόνια από μετατραυματική διαταραχή, ξανακερδίζει αυτή την ευκαιρία με το να ανακαλύψει ένα πτώμα σε μυστηριώδεις συνθήκες στην κάτω αποβάθρα. Λίγο αργότερα, καλείται από τον φημισμένο πρώην ντετέκτιβ του FBI Λίνκολν Ράιμ, που συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα λόγω ενός φρικτού ατυχήματος εν ώρα υπηρεσίας, για να τον βοηθήσει να διαλευκάνει την υπόθεση του πτώματος που βρήκε, επειδή πιστεύει πως σχετίζεται με το Συλλέκτη Οστών, έναν διαβόητο κατά συρροή δολοφόνο που ευθύνεται και για το δικό του ατύχημα.

Η σειρά χρησιμοποιεί το πρότυπο «Σέρλοκ Χολμς-Τζον Γουότσον», μετατρέποντας τον τετραπληγικό Λίνκολν στον εγκέφαλο και την Αμέλια, που μπορεί να επισκέπτεται και να παρατηρεί τους τόπους των εγκλημάτων, στους νευρώνες που του δίνουν ερεθίσματα. Το μήνυμα «Τα άτομα που έχουν περάσει πολλά προσέχουν το ένα το άλλο», σε συνδυασμό με την ψυχολογία της ομάδας και την δημιουργία ισχυρών δεσμών για ένα κοινό σκοπό είναι μερικά μόνο από τα πράγματα που με έκαναν να αναζητήσω το μυστήριο του πως «κόλλησα» με τη σειρά. Η απουσία ερωτικού στοιχείου (η οποία όμως όπως έμαθα δεν υπήρχε στο βιβλίο) ήταν ακόμα ένας λόγος, καθώς έριξε το βάρος ολοκληρωτικά στις φιλίες και τις επαγγελματικές αλλά ζεστές παράλληλα σχέσεις.

Αν ακόμα δεν έχετε πειστεί, καλό θα ήταν να ενημερώσω επίσης ότι η πλειοψηφία των φόνων σχετίζεται έστω ελάχιστα με ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία της Αμερικής, τα οποία μελετούσε για χρόνια ο Λίνκολν έτσι ώστε να μπορεί να «αναπνέει» τη Νέα Υόρκη. Ακόμα, μελέτη σε όλους τους τομείς όπως τη χημεία, την ανατομία (προφανώς) αλλά και άλλους όπως η μυθολογία, κάνει τη σειρά καλογραμμένη και εξαιρετική για την απόκτηση νέων γνώσεων. Κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το ότι οι σεναριογράφοι χειρίστηκαν τις ψυχικές ασθένειες με πολύ σεβασμό, καθώς η πρωταγωνίστρια πάσχει από (πολύ ρεαλιστικά παρουσιασμένη) μετατραυματική διαταραχή και αρκετές αγχώδεις διαταραχές, και μία από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες έχει μια αρκετά σοβαρή μορφή αγοραφοβίας.

Στο θέμα της εκπροσώπησης, επίσης, η τετραπληγία του Λίνκολν παρουσιάστηκε πολύ ρεαλιστικά και επίσης με απόλυτο σεβασμό, και τέθηκαν ζητήματα όπως η φυσιοθεραπεία, η αυτόνομη δυσρεφλεξία και η παραίτηση ή μη από τη ζωή. Και αν ούτε αυτά σας φαίνονται αρκετά, τότε θα προσθέσω εδώ ότι το καστ της σειράς είναι άκρως πολυπολιτισμικό, και γεμάτο δυνατούς χαρακτήρες (ιδίως δυνατές γυναίκες).

Τέλος, κάτι που είναι σημαντικό σε κάθε αστυνομική σειρά και το λάτρεψα, ο κακός, ο Συλλέκτης Οστών, ήταν άριστα γραμμένος, εξαιρετικά ψυχογραφημένος και κινούνταν πολύ προσεκτικά. Το πιο ιδιαίτερο είναι όμως ότι μου θύμισε για ακόμα μια φορά πως οι κατά συρροή δολοφόνοι δεν είναι τέρατα στις σκιές αλλά απλοί άνθρωποι, με σπίτια, δουλειές και σχέσεις, και αυτό είναι ακριβώς που τους κάνει πιο ενδιαφέροντες.

Γενικά, αν θέλετε να δείτε κάτι που θα σας κρατήσει σε εγρήγορση και δε θα μπορείτε να σταματήσετε να το βλέπετε, το προτείνω ανεπιφύλακτα, για να περάσει μέσα στη δράση και την αγωνία, και όσο πιο ευχάριστα γίνεται, η καραντίνα.

Βαθμολογία: 5/5

 

Μαρία Επισκόπου

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top