Είδαμε: Γουόντερλαντ | Πάστα Φλώρα

«Γουόντερλαντ»

Κυριακή 01 Δεκέμβρη 2019

Πρόκειται για ένα παιδικό παραμύθι με ενήλικα μηνύματα γύρω από το σεξ, τα ναρκωτικά, το φαγητό και τη γλώσσα, τα οποία όμως κρύβονται καλά πίσω από αφηρημένους χαρακτήρες και παραμυθένιες σελίδες.

Ολόκληρη η περιπέτεια μοιάζει περισσότερο με υπαρξιακή καταβύθιση, παρά με αλληγορία.

Το 1955, στο Δυτικό Yorkshire του Ηνωμένου Βασιλείου, κατοχυρώνεται το σπάνιο σύνδρομο Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (AIWS). Εκείνη την περίοδο, ο ψυχίατρος John Todd  παρατηρεί την παράλογη εμφάνιση ημικρανιών στους ασθενείς του, η οποία είναι ικανή να θολώνει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων και να επηρεάζει αρνητικά την αντίληψη των αισθήσεων τους. Επιπλέον, είχαν διατηρήσει τα επίπεδα διαύγειας τους αναλλοίωτα, καθώς μπορούσαν να διακρίνουν την προκαλούμενη λόγω των συνεχών πονοκεφάλων παραίσθηση από την πραγματικότητα. Ωστόσο, η αντίληψη των βασικών αισθήσεων είχε διαστρεβλωθεί, δημιουργώντας προβλήματα τόσο στην εξακρίβωση του τόπου και του χρόνου όσο και στην εμφάνιση του ίδιου του σώματος τους, το οποίο το έβλεπαν παραμορφωμένο. Η “επίθεση” του συνδρόμου μπορεί να γίνει οποιαδήποτε στιγμή, χωρίς προειδοποίηση και να κρατήσει έως και είκοσι λεπτά.

Έναν αιώνα πριν από την επίσημη ονομασία της προαναφερθείσας νευροψυχωτικής πάθησης, και συγκεκριμένα το 1865, ο συγγραφέας Lewis Carroll, δημοσιεύει το βιβλίο του, «Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων», όπου οφείλεται και το όνομα του συνδρόμου, στο οποίο, μεταξύ άλλων, διαδραματίζονται τα συμπτώματα της ασθένειας, με μεγαλόπρεπες και φανταστικές φιγούρες να παρελαύνουν μπροστά στα μάτια της νεαρής Αλίκης. Το παράξενο της υπόθεσης είναι το γεγονός πως και ο ίδιος ο Lewis έπασχε από συνεχείς ημικρανίες, που συνέθλιβαν την καθαρή ενόραση της πραγματικότητας με τη νοητή παραμόρφωση σωμάτων και αντικειμένων, κάτι που επαληθεύεται στα ημερολόγια του, κάνοντας λόγο για επισκέψεις σε οφθαλμίατρους, προκειμένου να θεραπευτεί.

Ξεκινά η αφήγηση μιας πραγματικής ιστορίας με εξαίσια ζωντάνια, με αεράτη γραφή γεμάτη στιλιστικά πετάγματα, με εξαιρετική ακρίβεια αλλά και με φλεγόμενο πάθος για το αντικείμενο που ολοφάνερα έχει μελετήθει με επίμονη σχολαστικότητα. Αναβιώνεται το κλίμα μιας ολόκληρης εποχής, αλλά και το ίδιο το παραμύθι στο οποίο θαρρείς ρίχνει επιτέλους άπλετο ερμηνευτικό φως.

Η συνεχής κίνηση των ηθοποιών προκαλεί στον θεατή αλλεπάλληλες εσωτερικές ανατροπές, αγωνία αλλά και ηδονική απελευθέρωση.

Τίποτα μέσα στην παραμυθοχώρα δεν μοιάζει αρκετά αξιόπιστο και δεδομένο. Οι δυνάμεις του καλού και του κακού ενυπάρχουν στον άνθρωπο σε ισόποσες δόσεις και βρίσκονται διαρκώς σε πάλη. Με έναν πρώιμο σουρεαλισμό, αναπλάθεται ο τρομακτικός και θαυμαστός κόσμο γύρω μας, ο αιώνια αντιφατικός και διφορούμενος.

Με ήσυχο τρόπο, σηκώνεται η αυλαία του ασυνειδήτου μας που αντιπαραθέτει το απέραντο βάθος των ενστίκτων, των πόθων και των φόβων μας στο ασήμαντο κομμάτι της λογικής και της οργανωμένης ζωής. Γκρεμίζει τις ιεραρχίες και τις καταπιεστικές δομές αλλά χωρίς σπουδαιοφάνεια. Με παραδοξολογία, χιούμορ, κέφι και με απίστευτη ελευθερία μέσα στον ασφυκτικό κοινωνικό και ψυχολογικό κορσέ της εποχής.

Η ζωή δεν είναι Γουόντερλαντ. Κι εσύ, δεν είσαι η Αλίκη!

Βέρα Αδαμοπούλου

View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top