Medea Inside [Μήδεια –Εκ των Έσω] | 14-15-16 Μαίου

Συνέντευξη της Διονυσίας Μπουζιώτη για το Medea Inside [Μήδεια –Εκ των Έσω] στην Αθηνά Γεωργακοπούλου

– Πες μας λίγα λόγια για εσένα. Με τι ασχολείσαι αυτή την περίοδο;

Γεννήθηκα στην Αθήνα το ‘83 και μεγάλωσα μεταξύ Ζωγράφου, Πατησίων και Βύρωνα. Οι σπουδές μου προσανατολίστηκαν στο θέατρο. Έχω τελειώσει το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών απ’όπου απέκτησα Βachelor και Master στις Θεατρικές σπουδές. Επί οκτώμισι χρόνια εργαζόμουν στην ανθρωποκτόνα φάμπρικα μιας τράπεζας και το 2017 πραγματοποίησα το όνειρό μου και έφυγα για την Αγγλία. Με υποτροφία για διδακτορικό στη σκηνοθεσία από το University of Leeds τώρα βρίσκομαι στον τέταρτο χρόνο και αυτό λόγω της πανδημίας που ανέτρεψε την παράσταση της Μήδειας, από την οποία κρίνεται και η διατριβή μου.

Η συνθήκη και οι πολλαπλές  ανατροπές της  πανδημίας προώθησαν την ιδέα της δημιουργίας μιας χοροθεατρικής- ερευνητικής εταιρείας. Προς το παρόν, δεν έχουμε νομική υπόσταση, αλλά ξεκινάμε με την επωνυμία Resilience Company με πεδίο τις παραστατικές τέχνες και αντικείμενο τη διερεύνηση θεμάτων που αφορούν ανάμεσα σε άλλα, την ψυχική υγεία. Αυτή την περίοδο προσπαθώ να ανεβάσω online μία υβριδική διασκευή της Μήδειας  του Ευριπίδη, η οποία προοριζόταν αρχικά για τη σκηνή σε χοροθεατρική μορφή.

– Τι πραγματεύεται η Μήδεια; Πώς την παρουσιάζεις στο έργο σου;

Το έργο εξετάζει την εσωτερικότητα των συναισθημάτων της εγκατάλειψης, απομόνωσης και περιθωριοποίησης που βιώνει η Μήδεια ως εγκαταλειμμένη σύζυγος, μητέρα, ξένη, και ως γυναίκα μιας κοινωνίας με έντονες πατριαρχικές δομές. Η Μήδεια εμφανίζεται έγκυος στη διασκευή, γιατί θέλω να τονίσω την έννοια της βιωμένης εμπειρίας εκ των έσω, αλλά και το δίπολο σύνδεσης/αποσύνδεσης που δημιουργείται στη σχέση μεταξύ χώρων και χωρών (σωματικά και γεωγραφικά) και μεταξύ ατόμων και σχέσεων (διυποκειμενικά). Αυτό το δίπολο περιγράφει επίσης την υλιστική διάσταση της σωματικής σύνδεσης που αναπτύσσεται μεταξύ μητέρας και εμβρύου μέσω του ομφάλιου λώρου που διακόπτεται και αντικαθίσταται τμηματικά από το θηλασμό μέχρι την οριστική αποσύνδεση των εν λόγω σωμάτων, τα οποία μετά την αυτονομία τους συνδέονται πλέον μόνο συναισθηματικά.

Επιπλέον, η Μήδεια, από κάθε άποψη, είναι ‘κολλημένη’, ριζωμένη και ξεριζωμένη ταυτόχρονα εκφράζοντας αυτό το υπαρξιακό παράδοξο που μόνο ένας μετανάστης ή ένα θύμα κακοποίησης μπορούν να βιώσουν: την αίσθηση του μη ανήκειν και την αδυναμία να αποδράσουν λόγω φόβου. Νιώθοντας αβοήθητοι και ευάλωτοι επιλέγουν να παραμείνουν σε μια κατάσταση που φαντάζει οικεία παρότι ανεπιθύμητη.  Καθώς το έργο δημιουργήθηκε εν μέσω πανδημίας, διερευνά όλα τα παραπάνω με επίκεντρο τον ψυχοσωματικό εγκλωβισμό του ατόμου.

–   Από πού άντλησες έμπνευση; Πώς προέκυψε να δημιουργήσεις αυτό το έργο τη συγκεκριμένη περίοδο;

Αρχική πηγή έμπνευσης αποτέλεσε η Μήδεια του Δημήτρη Παπαϊωάννου το 2008, η οποία με έκανε αφ’ ενός να ανακαλύψω την παραστατική τέχνη που με εξέφραζε περισσότερο, αφ’ ετέρου μου παρουσίασε μια διαφορετική πτυχή της Μήδειας, πιο ευαίσθητη και πιο ρεαλιστική, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τις μέχρι τότε παραγωγές που την παρουσίαζαν ως ανθρωπόμορφο τέρας ή ψυχωσική. Το 2011 δημιούργησα μια εκδοχή επηρεασμένη από τη θεωρία της φαινομενολογίας, η οποία διέπει το έργο και στην σημερινή του μορφή.

Η κύρια επιρροή είναι η ίδια η συνθήκη της πανδημίας και του συνακόλουθου εγκλωβισμού με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την στατικότητα, το σώμα που υποφέρει ψυχοσωματικά, την έκρηξη της ενδοοικογενειακής κακοποίησης κατά των γυναικών και την υπερβολική ενασχόληση με την καθαριότητα του σώματος λόγω κορωνοϊού. Το τοπίο του φιλμ διέπεται και αυτό από μια εσωτερικότητα αφού τοποθετείται ενδοοικιακά, αλλά σε πιο αφηρημένη απόδοση με άσπρα ή μαύρα μπαγκράουντ ως επί το πλείστον. Το καστ πέρασε από μια σειρά εκπαιδευτικών εργαστηρίων με επίκεντρο τη βιωματική τους εμπειρία κατά το lockdown. Οι συναισθηματικές τους διαδρομές δημιούργησαν μια σειρά επιτελέσεων, οι οποίες στοιχειοθετούν το έργο. Υπάρχουν πολλές επιρροές, όπως η Lolita του Stanley Kubrick ή το Rite of Spring της Pina Bausch ανάμεσα σε άλλες.

– Τι το διαφορετικό θα δούμε στο βίντεο που έχεις δημιουργήσει με τους συναδέλφους σου;

Θα δείτε τη Μήδεια μέσα στο σπίτι της, μια Μήδεια που εκφράζεται μέσα από τρία διαφορετικά γυναικεία σώματα [εξού και η αντιστροφή του Ε ( > 3) στον τίτλο]. Μια τραγική μορφή που δε χρειάζεται τον λόγο για να εκφραστεί, αλλά μιλάει με το ίδιο της το σώμα που υποφέρει. Η εικόνα και η κίνηση του πάσχοντος σώματος θα πολιορκήσουν τον θεατή σε μία πολύ δυνατή εικονογραφία του εσωτερικού του κόσμου. Τεχνικά μιλώντας, θα δείτε την δύσκολη μάχη μας -την ανα-διασκευή μιας παράστασης που σκηνοθετήθηκε αποκλειστικά εξ αποστάσεως με φθηνά ή ανύπαρκτα μέσα.

Εδώ δε μας απασχολούν τα εφέ, αλλά μια ποιοτική απόδοση της ουσίας. Το έργο φιλοξενείται στα σπίτια των ηθοποιών, οι οποίοι μας προσκαλούν να γίνουμε μάρτυρες (κρυφά ή φανερά) του πόνου των χαρακτήρων τους, αλλά και των ιδίων κατά το lockdown.

– Στην ουσία, ποιες διαφορετικές μορφές τέχνης έχεις ‘παντρέψει’ μεταξύ τους στο έργο σου και κατά πόσο εύκολος είναι αυτός ο συνδυασμός τεχνών;

Η αρχική ιδέα της παράστασης εντοπίζεται στο είδος του χοροθεάτρου. Με αυτή τη λογική προχωρήσαμε στη διασκευή της παράστασης σε φιλμ. Δεν ήθελα να κάνω κάτι online, γιατί οι περισσότερες προσπάθειες σε διαδικτυακές πλατφόρμες, παρότι σεβαστές, δεν κάλυπταν τα αισθητικά και ερευνητικά μου κριτήρια Έτσι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω την εικονογραφική μου προσέγγιση στη δημιουργία μιας ταινίας μεταμοντέρνας υφής, η οποία συνδυάζει performance art και κάτι μεταξύ χοροθεάτρου και σωματικού θεάτρου χωρίς να εμπίπτει εξ ολοκλήρου στο ένα ή το άλλο είδος. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως dance-film, αλλά η κατηγοριοποίηση είναι απόφαση του καθενός.

Επιπλέον, η κίνηση συνδυάζεται με τους αυθεντικούς ήχους που παράγει το ανθρώπινο σώμα κατά τη διάρκεια των επιτελέσεων και των χορογραφημένων μερών, σε αρμονία με τις μουσικές συνθέσεις του Βασίλη Γεωργακόπουλου.  Η δυσκολία που αντιμετώπισα δεν έγκειται τόσο στο πάντρεμα διαφορετικών ειδών, καθώς το καθετί σου ανοίγει νέους ορίζοντες και προσφέρει νέες ιδέες και προοπτικές. Η παραγωγή δε θα ήταν τόσο δύσκολη αν γινόταν στον χώρο μου ή σε στούντιο. Η δυσκολία ήταν στην απόσταση, τις επικοινωνίες, την έλλειψη κατάρτισης και επαγγελματικού εξοπλισμού. Οι ερμηνεύτριες έγιναν ταυτόχρονα εικονολήπτριες, ηχολήπτριες, φωτιστές, μακιγιέζ, μοντέρ και άλλα τόσα!

– Επίσης το συγκεκριμένο έργο θα μπορέσουμε να το δούμε στο μέλλον με διαφορετικές παραλλαγές;

Ευελπιστώ πως ναι! Γιατί όχι; Μέχρι τώρα, πρέπει να βίωσε 6+ διασκευές και η αλήθεια είναι ότι η καθεμία ήταν πάρα πολύ ξεχωριστή. Ελπίζω να μπορέσω να το κάνω μια περιοδεία στις παράλιες περιοχές της Αγγλίας ή και της Ελλάδας σαν site-specific performance ως μια ισχυρή δήλωση για το μεταναστευτικό μιας και το έργο χρησιμοποιεί συχνά αναφορές στο χώμα και το νερό. Μια άλλη ιδέα είναι μια ζωντανή παράσταση (live performance) με παράλληλη προβολή (projection), όπου θα συμμετέχει και το κοινό ενεργά σε ένα είδος υβριδικού συμμετοχικού θεάτρου (hybrid immersive theatre). Αυτό θα ήταν επίσης μοναδικό, καθώς προέρχεται από έρευνα και μυεί ταυτόχρονα το κοινό σε μια πιο εξειδικευμένη διαδικασία ερευνητικής και ψυχοκινητικής σημασίας. Περισσότερα στο μέλλον!

– Δυσκολίες που τυχόν συνάντησες  κατά τη δημιουργική διαδικασία.

Ο Covid άλλαξε εντελώς το πρόγραμμα, τη μεθοδολογία και τη σύνθεση της ομάδας πολλές φορές. Το έργο σκηνοθετήθηκε περίπου 6 ή 8 φορές καθώς οι οδηγίες για ζωντανές εμφανίσεις άλλαζαν, το καστ ή η παραγωγή εγκατέλειπαν (από 20 μείναμε 7), η διαθεσιμότητα των στούντιο άλλαζε από εβδομάδα σε εβδομάδα, κάποιοι ηθοποιοί ήταν πολύ δύσκολοι λόγω φόβου και διαρκώς ανακατεύθυναν την πορεία της παράστασης. Επιπλέον, η οργάνωση της λήψης και η κατανόηση των σκηνοθετικών οδηγιών ήταν εφιάλτης καθώς προτιμούσαν να βιντεοσκοπούν εν τη απουσία μου, τακτική που μας κόστισε σε ψυχική αντοχή και χρόνο. Εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα αν δεν υπάρχει εξοπλισμός, υποστήριξη και τεχνογνωσία.

Ήταν μια διαδικασία μάθησης για όλους όσον αφορά τον αυτο-φωτισμό, την αυτο-οργάνωση, την αυτο-μαγνητοσκόπηση, καθώς και τη σωστή εκτίμηση χρόνου και διαχείριση έργου. Όλα συνέβησαν απολύτως εξ αποστάσεως με εξαιρετικά χαμηλό προϋπολογισμό και περιορισμένους διαθέσιμους πόρους. Το πιο δύσκολο όμως ήταν η ψυχική μας υγεία που κλονιζόταν διαρκώς και πολλές φορές κρεμόταν από μια κλωστή. Πάλεψα πολύ να κρατηθούμε και χωρίς αυτό το εξαιρετικό καστ που του οφείλω πολλά, αλλά και τα παιδιά της παραγωγής δε θα γινόταν τίποτα. Εξού και η Resilience Company.

– Μελλοντικά σχέδια;

Καταρχάς, διακοπές. Έπειτα, ολοκλήρωση του διδακτορικού μες στο καλοκαίρι ευελπιστώ, συμμετοχή σε φεστιβάλ και διαγωνισμούς, επίσημη ίδρυση της εταιρείας και σχεδιασμός μιας νέας χοροθεατρικής παραγωγής που πραγματεύεται την κακοποίηση και την εργασιακή αδικία εις βάρος νεοπροσληφθέντων σε εταιρικά περιβάλλοντα (αφιερωμένο).

Συνέντευξη με τον μουσικό Βασίλη Γεωργακόπουλο

-Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με τη σκηνοθέτη Διονυσία Μπουζιώτη;

Η συνεργασία μου με την Διονυσία Μπουζιώτη ξεκίνησε ύστερα από επικοινωνία της ίδιας μαζί μου αφότου άκουσε τη μουσική σύνθεση που είχα κάνει σε άλλο project, καθώς βρισκόταν στην αναζήτηση μουσικό-συνθέτη προκειμένου να συνεργαστεί σε κοινό πλαίσιο για την ταινία Medea Inside.

– Πώς ήταν να δημιουργείς μουσική για τη Μήδεια, αλλά στη συγκεκριμένη εκδοχή;

Η δημιουργία μουσικής για ένα τόσο πολυσήμαντο έργο, όπως είναι η Ευριπίδεια τραγωδία της Μήδειας, αποτελεί μια ιδιαίτερη πρόκληση ως προς την προσέγγιση. Τα όρια ανάμεσα στη διατήρηση της αξίας του περιεχομένου σε συνάρτηση με τη σύγχρονη ανακατασκευή του είναι λεπτά. Ο τρόπος που προσέγγισα τη μουσική στο συγκεκριμένο έργο έγινε κυρίως με την χρήση φυσικών οργάνων τα οποία ισορροπούν άλλοτε σε μια πιο οριοθετημένη ερμηνεία και άλλοτε σε μια πιο αποδομημένη.

Επίσης, υπάρχουν σημαντικές προσθήκες του ηλεκτρονικού ήχου προκειμένου να υπογραμμιστούν συγκεκριμένες στιγμές, όπου το στοιχείο της τραγωδίας κορυφώνεται. Τέλος, το sound design έρχεται για να μας μεταφέρει με αλληγορικό τρόπο σε συγκεκριμένους τόπους, σε συνδυασμό με τις κινήσεις των χορευτών-ηθοποιών και σκηνογραφικών στοιχείων.

– Τι επιθυμείς να περάσεις στους θεατές μέσα από τη μουσική;

Στόχος της μουσικής στο συγκεκριμένο έργο είναι να μεταφράσει την εικόνα στα μάτια των θεατών δίχως να τους περιορίσει ή να είναι απόλυτη στο τι πρέπει να νιώσουν. Γι’ αυτό τον λόγο και η μουσική σε αρκετά σημεία ξεδιπλώνεται αρκετά αφηρημένα προσφέροντας μια ελευθερία και έναν χώρο, στον οποίο ο θεατής μπορεί να παρατηρήσει και άλλα στοιχεία, χωρίς να υπερτερεί εικόνα ή ήχος. Δηλαδή, προσφέρεται μια βαθύτερη επικοινωνία με το θέμα και άρα, απευθύνεται πιο προσωπικά στον θεατή. Επίσης, είναι σημαντική η λειτουργία της ως μια κοινή γλώσσα καθώς το έργο δε διαθέτει ομιλία.

– Πώς εμπνεύστηκες από τους performers για τη δημιουργία αυτής της μουσικής;

Αρχικά, ξεκίνησα να παρατηρώ τον κάθε χαρακτήρα (performer) του έργου προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω κάποιες κινήσεις και εκφράσεις -χορευτικές ή μη- που έκανε, θέλοντας έτσι να τους ταυτίσω με συγκεκριμένους ήχους. Έπειτα, σημαντική επιρροή ήταν και η ψυχολογική εξέλιξη που είχε ο καθένας από την αρχή μέχρι το τέλος. Σε άλλες στιγμές, θα έλεγε κανείς, ότι ταυτίστηκα με ορισμένα συναισθήματα συνθέτοντας μουσική η οποία ακολούθησε απόλυτα την κινησιολογία και την ενέργεια της εκάστοτε σκηνής. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της «συνομιλίας» με τους performers είναι και οι μουσικές παύσεις που αφήνουν κενό το οποίο συμπληρώνουν οι ήχοι των σωμάτων στον χώρο.

– Υπήρξαν δυσκολίες λόγω της απόστασης που είχατε μεταξύ σας; ; Θεωρείς ότι θα χαθεί κάτι σε όλη αυτή τη πορεία, όπως είναι η αμεσότητα που έχεις με τους ανθρώπους όταν είστε κοντά;

Φυσικά το να βρίσκεσαι κοντά με τους συνεργάτες σου, δεν προϋποθέτει απαραίτητα το να είσαι και στο ίδιο μέρος. Το συγκεκριμένο project άλλωστε το αποδεικνύει και έμπρακτα. Με τη χρήση των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας καταφέραμε να είμαστε σε μια συνεχόμενη επαφή που, όμως, άφηνε χώρο στον καθένα ξεχωριστά να δράσει ελεύθερα πάνω στο έργο.

– Πώς θα μπορέσουμε να σας δούμε;

Θα χαρούμε ιδιαιτέρως να μας δείτε και να σας δούμε κι εμείς ονλάιν, αλλά και ζωντανά στο μέλλον! Το Medea Inside είναι μια δουλειά που δεν πρέπει να χάσετε!


Διάθεση εισιτηρίων: https://www.eventbrite.co.uk

Τα εισιτήρια κλείνουν δύο ώρες πριν την προβολή!

Κοινωνικά δίκτυα: FB: @dbartprojects  Instagram: @Resilience_company

Επικοινωνία: dionabouz@hotmail.com

Ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη και το ενδιαφέρον σας για το έργο μας!

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top