Now Reading
Toc Toc… Ποια σεζόν είπαμε; | Πάστα Φλώρα

Toc Toc… Ποια σεζόν είπαμε; | Πάστα Φλώρα

Γράφει η Βασιλική Βλαχογιώργου

Ο λόγος για το βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Laurent Baffie, σε διασκευή Κώστα Σπυροπουλου και Κατερίνας Μπέη και σκηνοθεσία Κώστα Σπυροπουλου για το θεατρικό σανίδι. Μια μεταφορά που έγινε για πρώτη φορά το 2005 στο Theatre du Palais Royal της Γαλλικής πρωτεύουσας με τον τίτλο Toc Toc, όπερ Trouble Obsessionel Compulsif ή στο αγγλικοτερο O. C. D. και στην Ελληνική ιατρική ορολογία : Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή. Το θεατρικό έργο, ταξίδεψε με απόλυτη επιτυχία στον Καναδά, το Βέλγιο, την Ισπανία. Στη χώρα μας για έκτη σεζόν από το 2013 στο θέατρο Ήβη έως το 2018, είχαν παρακολουθήσει την παράσταση πάνω από 370.000 θεατές.

Τι είναι τελικά το Toc Toc και γιατί σπάει ταμία με πάνω από 1.500 παραστάσεις σε Μεξικό, Αργεντινή και για όγδοη σεζόν στην Ισπανία; Γιατί ο Έλληνας θεατής έχει δει την παράσταση κατά μέσο όρο τρεις με τέσσερις φορές; Ποιο είναι το τόσο γοητευτικό στοιχείο μιας κωμωδίας ώστε να εξαιρεται τόσο από το κοινό όσο κι από την Ιατρική κοινότητα της Ψυχολογίας;

Χωρίς τις απαιτούμενες γνώσεις ενός κριτικού θεάτρου και με μοναδικό γνώμονα την προσωπική μου εκτίμηση, θα προσεγγίσω το Toc Toc σαν μια κωμωδία που όμως, πέρα από τα κωμικά στοιχεία, θα πρέπει να προσθέσω την ανάγκη για αμεσότητα, ψυχαγωγία και συγκίνηση. Έχει χιλιοειπωθεί και χιλιογραφτεί πως πρόκειται για μια «ψυχοθεραπευτική κωμωδία», κι η αλήθεια είναι πως δεν θα είχα αυτή την οπτική πριν δω για πρώτη φορά την παράσταση και πριν η φίλη μου Άννα, που πάντα μετράει από μέσα της μέχρι το πέντε πριν απαντήσει, δεν είχε έρθει ενθουσιασμένη να μου πει πως… ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε… «δεν είμαι η μόνη!»

Ο Βασίλης Δαμπαογλου ή Ομάρ Ταριφ, με την αριθμομανια του, ο Φώτης Σταθακης, με το σύνδρομο «Jill de la Turret», η Νιτσα με εμμονή στην καθαριότητα, ο Μπάμπης Γραμμένος, εμμονικός με την συμμετρία, η Άννα Μαρία Κλεοπάτρα, που αρνείται την ασθένειά της, μεταβιβάζοντας το ρόλο της ασθενούς, λόγω της εμμονής της με τα Θεία, η Λίλη Παπαγεωργοδημητρομανωλάκη με την παλιλαλία και τις επαναλαμβανόμενες φράσεις, όλοι αυτοί οι χαρακτήρες με λιτή περιγραφή, είναι φίλοι, γνωστοί της Άννας. Της κάθε Άννας που στη ζωή της αιχμάλωτος είναι ο ίδιος ο εαυτός της, εξαιτίας της διαταραχής. Οι έξης αυτοί άνθρωποι που τυχαία βρίσκονται στο γραφείο ενός πασίγνωστου γιατρού προκειμένου να βρουν ‘θεραπεία’, δημιουργούν ένα group therapy που χαρίζει άφθονες στιγμές γέλιου με τις ιδεοληψίες και τους ψυχαναγκασμούς του κάθε ήρωα. Κι αν όλα αυτά που βλέπουμε στη σκηνή μας φαίνονται λίγο «τραβηγμένα από τα μαλλιά», όπως τα γαυγίσματα του Φώτη ή το τραύλισμα του Μπάμπη, σας προκαλώ να το πείτε στην Άννα που στα σαράντα της χρόνια δεν έχει καταφέρει να μείνει σε κάποια δουλειά περισσότερο από ένα χρόνο λόγω του ‘τικ’… ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε! Λόγω της εμμονής της πως εάν δεν προηγηθεί το μέτρημα πριν μιλήσει δεν θα είναι αρεστή, ακριβής, αποτελεσματική ή μπορεί και να έρθει το τέλος του κόσμου εξαιτίας της!

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή που κινεί τα νήματα και δίνει πνοή στους ρόλους, είναι μια ψυχική νόσος που ταλαιπωρεί εκατομμύρια ασθενείς, διεγνωσμενων ή μη. Μην ξεχνάμε πως ζούμε στην εποχή που ευαγγελιζομαστε το «Open minded», για να κρύβουμε επιμελώς τα ελαττώματά μας. Ετσι, ο πάσχων θυμόμενος τη γιαγιά του που είχε μανία ‘να βγαίνουνε πάντα από την πόρτα που μπήκαν, μήπως χαλάσει το προξενιό!’ βρίσκει το άλλοθι που του χρειάζεται και αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Αυτός που αντιλαμβάνεται την ασθένεια προσπαθεί να την πολεμήσει, ανεπιτυχώς χωρίς βοήθεια, ή προσπαθεί να την κρύψει. Η δυσφορία πνίγει τον πάσχοντα και υποχωρεί μόνον όταν ενδώσει στον καταναγκασμό με την κατάθλιψη να χορεύει γύρω του. Οι ψυχαναγκασμοί, κρατούν σε ψυχολογική ομηρεία τον άνθρωπο που θα πρέπει με θεραπεία έκθεσης και παρεμπόδισης του ερεθισματος, κατά τον Φρόιντ, να αντιμετωπίσει την αγχωδη διαταραχή του, τις ιδεοληψίες του που μπορεί να είναι φοβικες όπως η ακαθαρσία, η ασθένεια, ο φόβος του θανάτου, ιδεακες όπως η αριθμομανία, ιδεοληπτικές όπως η αίσθηση ιεροσυλίας, η βρωμολοχία και τους ψυχαναγκασμούς με τις επαναληπτικές συμπεριφορές.

Παρουσιάζοντας το Toc Toc κανείς θα περίμενε πως θα επρόκειτο για δράμα πάρα για μια ξεκαρδιστική κωμωδία. Οι ήρωες όμως, ελεύθερα δοσμένοι, μέσω της ασθένειας μας οδηγούν σε δρόμους με αστείρευτο γέλιο. Φεύγοντας ο θεατής έχει ψυχαγωγηθεί και «εκπαιδευτεί». Ψυχαγωγηθεί, γελώντας με την καρδιά του και ‘εκπαιδευτεί’ με μια κριτική ματιά απέναντι σε συμπεριφορές που μέχρι πρότινος μπορεί και να θεωρούσε ενοχλητικές και πλέον φιλτράρει σαν σημάδια ίσως κάποιας διαταραχής. Δεν είναι λίγες οι αναφορές ασθενών που παρακολούθησαν το Toc Toc, γέλασαν και ξέσπασαν σε λυτρωτικα κλάματα, αναγνωριζοντας τον εαυτό τους σε κάποιον από τους ήρωες ή από ανθρώπους που έχοντας ένα ‘τικ’, προχώρησαν σε μια πιο ενδελεχή παρατήρηση.

Ο Κώστας Σπυρόπουλος, δηλωσε με απόλυτη πίστη και βαθιά γνώση μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, πως «όλοι από κάτι πασχουμε», κι όχι δεν είναι απαξιωτικό σχόλιο της ανθρώπινης φύσης, παρά ένα δίδαγμα και μια ανθρώπινη προτροπή για όσους βλέπουν πέρα από κλισέ και στερεότυπα. Ο θίασος με τις αλλαγές που κατά καιρούς παρουσιάζει, παραμένει εξαιρετικός, ενώ οι ρολοι ζωντανοί και καθημερινοί σε μια πρώτη ανάγνωση, ταυτόχρονα πάσχοντες, επικοινωνούν την ασθένειά τους με γέλιο αφήνοντας ταυτόχρονα στον θεατή «food for thought».

Συνοψίζοντας, το γιατί το Toc Toc ‘σκιζει’, έχει να κάνει με την υπόθεση που πραγματευεται το έργο και τους ρόλους που ενσαρκωνονται αριστοτεχνικά παρά το ότι μιλάμε για μια κωμωδία. Ο Κώστας Σπυρόπουλος διάλεξε ένα έργο με βαθύ ανθρώπινο πρόσωπο. Ένας γνωστός ψυχίατρος μου είχε πει, «πέφτει κάποιος άτσαλα μπροστά σου και γελάς. Και συνεχίζεις να γελάς όταν το σκέφτεσαι. Κάποια στιγμή το αστείο φθίνει και στη θέση του μένει το, λες να χτύπησε;». Για μένα, αυτή είναι και η κορωνίδα του έργου και ο λόγος που όσοι δεν έχουν δει την παράσταση, θα πρέπει να το κάνουν.

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μας ‘ψυχαναλύσει’ το Toc Toc, αυτό που ξέρω είναι πως από τον Κώστα Σπυροπουλο, μετά από αυτό το δείγμα, περιμένουμε πολλά. Και είμαι σίγουρη πως και η επόμενη θεατρική παράσταση, θα είναι αμιγώς ανθρωποκεντρική γιατί ο Κώστας αγαπάει τον άνθρωπο με τις ατέλειες του, τα ψεγάδια, τα προβλήματά του, κάτι που τον κάνει να φωνάζει «αγάπη ρε…..», γιατί στο τέλος μόνο με αγάπη μπορούμε να σωθούμε.

Πρωταγωνιστούν:

Κώστας Σπυρόπουλος
Δημήτρης Σταρόβας
Νίκος Πολυδερόπουλος
Ναταλία Δραγούμη
Φωτεινή Ντεμίρη
Αποστολία Ζώη
Εβελίνα Καραπάνου

Ψάξτε τους!

See Also
What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
1
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top