Σπόρος είναι το όνομά μου – Βαγγέλης Ηλιόπουλος

Ένας Σπόρος μα ποιος Σπόρος: Βιβλιοπαρουσίαση του παραμυθιού «Σπόρος είναι το όνομα μου»

«Σπόρος είναι το όνομα μου».

Ο χαριτωμένος αυτός τίτλος ανήκει στο παραμύθι του κυρίου Ηλιόπουλου Βαγγέλη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη για παιδιά 4+ ετών. Πρόκειται για ένα άκρως απολαυστικό, γεμάτο με χρωματιστές εικόνες, παιδικό ανάγνωσμα, το οποίο η βιβλιοθήκη μου αγκάλιασε με πολύ αγάπη και ζεστασιά.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν λοιπόν μια πανέμορφη , με ζωηρό πράσινο χρώμα Σαύρα. Της άρεσε να τριγυρίζει στο δάσος, περπατώντας πάντα με το κεφάλι ψηλά, καμαρωτή, να ανακαλύπτει τα μυστικά του και να ρωτάει καθετί που της φαινόταν παράξενο, χωρίς ντροπές και δισταγμούς. Ώσπου μια μέρα, έπεσε πάνω σε έναν Χαμαιλέοντα. Η ικανότητα του να αλλάζει χρώμα ανάλογα με το περιβάλλον του φαίνεται πως την εντυπωσίασε. Και έτσι άρχισε τις ερωτήσεις.

Λίγο πριν εσύ δεν ήσουν πράσινος;”
-“Σε νοιάζει;”

Ναι. Πως τώρα έγινες καφέ με κίτρινες βούλες;
– “Σε ενδιαφέρει τι κάνω εγώ;

Και τότε ο Χαμελαίοντας βάφτηκε στην πιο ζωηρή απόχρωση του κόκκινου, εκείνου του κόκκινου που φωνάζει «έρωτας»! Σαν οι δυο τους έγιναν ζευγάρι, έφεραν στον κόσμο ένα μικρούτσικο, πράσινο σαυράκι –ίδιο η μαμά του-, το οποίο και ονόμασαν Σπόρο. Όσο ο Σπόρος μας μεγάλωνε, τόσο τα ερωτηματικά του αυξάνονταν. Γιατί εκείνος δεν αλλάζει χρώμα, γιατί είναι τόσο διαφορετικός από τον μπαμπά, γιατί, γιατί, γιατί…. Όλα αυτά τα γιατί πλημμύριζαν τη μητέρα του και εκείνη μη προλαβαίνοντας να απαντάει σε όλες αυτές τις ερωτήσεις του μικρού της συνήθιζε να του λέει:

“Σπόρε, σταμάτα να ρωτάς,
μου πήρες το κεφάλι
κι οι απορίες σου το κάνανε
να βράζει σαν τσουκάλι…”

Δε ξεχνούσε όμως να του υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η αγάπη, η αποδοχή και ο σεβασμός προς όλα τα πλάσματα του δάσους, αλλά και το να προστατεύει τον εαυτό του.

Καθώς ο καιρός περνούσε ήλθε η μέρα ο Σπόρος να πάει σχολείο. Εκεί γνώρισε χελωνάκια, φίδια, βατραχάκια. Όλα τα ζωάκια του δάσους μέσα σε μια τάξη, με δασκάλα τους την κα Σαλαμάνδρα. Τα πειράγματα όμως για το όνομα του Σπόρου δεν άργησαν να ξεκινήσουν και έτσι ο μικρούλης μας στεναχωρημένος από τα περιπεκτικά σχόλια των συμμαθητών του απέκτησε και άλλες απορίες, αυτή τη φορά γύρω από τη σημασία του ονόματος του. Τότε η κα Σαλαμάνδρα και η μαμά του αποφάσισαν να τον πάνε στο χωράφι ενός γεωργού και να του εξηγήσουν πόσο σπουδαία διαδικασία είναι η σπορά και η καλλιέργεια της. Άραγε ο Σπόρος πήρε τις απαντήσεις ; Μεγάλωσε; Άνθισε; Ερωτεύτηκε και εκείνος ; Κατάφερε να δώσει στον εαυτό του τις απαντήσεις που τόσο καιρό έψαχνε σαν μικρούλης που ήταν;

Μια τρυφερή ιστορία γύρω από την αναζήτηση του δικού μας μονοπατιού, που ειδικά για ένα παιδί κρύβεται πολλές φορές μέσα στη σημασία του ονόματος του. Το όνομα μας είναι άλλωστε κατά κάποιο τρόπο η ταυτότητα μας. Περικλείει μέσα όλα όσα μπορεί να μας συνθέτουν. Κατά μια έννοια είναι το σπίτι μας, όπως η χελώνα βαδίζει πάντα κουβαλώντας το σπίτι της, έτσι και εμείς προχωράμε με το όνομα μας. Ο Σπόρος λοιπόν, ως μικρούλης, αναρωτιέται τι θησαυρούς φυλάει μέσα το όνομα του, γιατί να τον λένε Σπόρο και όχι κάπως αλλιώς.

Δίχως άλλο ο κος Ηλιόπουλος και η εικονογράφος Francesca Rossi έχουν δημιουργήσει ένα παραμύθι ξέχειλο από μηνύματα, νοήματα, ζωηρές εικόνες, ευφάνταστες λεζάντες και σκίτσα που θα σας κάνουν να γελάσετε με την καρδιά σας, όσο παράλληλα θα κάνετε τον περίπατο το σας στο δάσος και μπορείτε να αγγίζετε ή και ακόμα να μυρίζετε τα φυτά, τους σπόρους, τα λουλούδια και όλα εκείνα που βρίσκουν καταφύγιο στα δάση.

Ο Σπόρος είναι μια διαδρομή προς το φως, την ανακάλυψη των απαντήσεων που σχεδόν όλα τα παιδιά αποζητούν.

Μαθιουδάκη Μαρία

View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top