Για την LGBTQ+ κοινότητα, τα clubs και τα parties δεν υπήρξαν ποτέ απλώς χώροι διασκέδασης. Είναι χώροι συνάντησης, ελευθερίας, έκφρασης και διεκδίκησης μιας ταυτότητας που για δεκαετίες δεν είχε την πολυτέλεια να υπάρχει δημόσια χωρίς φόβο ή περιορισμούς. Μέσα σε αυτούς τους χώρους δημιουργήθηκαν φιλίες, οικογένειες, δεσμοί και κοινότητες. Άνθρωποι βρήκαν τη δυνατότητα να εκφραστούν, να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και, κυρίως, να υπάρξουν χωρίς να χρειάζεται διαρκώς να απολογούνται για αυτό που είναι. Η νύχτα, επομένως, δεν αποτελεί απλώς μια απόδραση από την καθημερινότητα. Για πολλούς υπήρξε και εξακολουθεί να είναι ένας χώρος όπου η ίδια η ελευθερία αποκτά υπόσταση. Πολλές φορές και στην υπερβολή της. Σε αυτό το περιβάλλον μάς μεταφέρει το Club Kid.
Η ταινία ακολουθεί έναν άνθρωπο της queer νυχτερινής σκηνής της Νέας Υόρκης, ο Peter, ο οποίος μετά από χρόνια καταχρήσεων μέσα από μια απρόσμενη αλλαγή στη ζωή του, καλείται να αναλάβει μια ευθύνη που δεν είχε υπολογίσει: τη φροντίδα ενός παιδιού. Ανάμεσα στη ζωή που έχει δημιουργήσει, στην περσόνα που έχει υιοθετήσει και σε μια νέα πραγματικότητα που απαιτεί διαφορετικές ισορροπίες, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πλευρά του εαυτού του που ίσως δεν είχε χρειαστεί μέχρι τότε να ανακαλύψει.
Το ενδιαφέρον με την ταινία Club Kid είναι ότι δεν επιχειρεί να μετατρέψει αυτή τη συνθήκη σε ένα εύκολο μελόδραμα, ούτε να εξαντλήσει τη θεματική της μέσα από δραματικές εξάρσεις και συναισθηματικούς εκβιασμούς. Αντίθετα, επιλέγει μια γνώριμη κινηματογραφική φόρμα, αυτή μιας ιστορίας ενηλικίωσης, ευθύνης και προσωπικής αναθεώρησης, για να αφηγηθεί μια ιστορία που σπάνια έχουμε δει να αναπτύσσεται μέσα από την οπτική της queer κοινότητας. Και αυτό έχει τη δική του σημασία. Γιατί εδώ η queer ταυτότητα δεν αποτελεί το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, ούτε την αφορμή για μια ακόμη ιστορία κοινωνικής απόρριψης. Είναι απλώς ένα κομμάτι της ζωής του ήρωα. Ένα κομμάτι εξίσου αυτονόητο με τις αδυναμίες, τις ανασφάλειες, τις επιθυμίες και τις ευθύνες του.
Ίσως, μάλιστα, αυτό να είναι και το σημαντικότερο στοιχείο της δημιουργίας και της προβολής μιας τέτοιας ταινίας. Γιατί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την LGBTQ+ κοινότητα μέσα από μια σειρά προκατασκευασμένων εικόνων, στερεοτύπων και ιδιοτήτων. Ειδικά εκείνο που επιμένει να αντιμετωπίζει τα δικαιώματά της ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης, συχνά μοιάζει να ξεχνά κάτι μάλλον απλό: ότι πίσω από κάθε ταυτότητα υπάρχει ένας άνθρωπος. Βέβαια, όταν έχεις μάθει να αναγνωρίζεις μόνο την περσόνα, δύσκολα θα καταφέρεις να διακρίνεις εκείνον που βρίσκεται από πίσω της. Το Club Kid δεν προσπαθεί να δώσει μαθήματα κοινωνικής συμπεριφοράς, ούτε να μετατρέψει τον θεατή σε δικαστή ή υπερασπιστή. Κάνει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Παρουσιάζει έναν άνθρωπο με τις αντιφάσεις του και του επιτρέπει να υπάρξει πέρα από την ταμπέλα που ενδεχομένως θα του φορούσε κάποιος άλλος.
Σημαντικό μερίδιο σε αυτό έχει ο Jordan Firstman, ο οποίος υπογράφει το σενάριο και τη σκηνοθεσία, αναλαμβάνοντας παράλληλα τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η σχέση του με το υλικό είναι εμφανής, όχι επειδή προσπαθεί να υπογραμμίσει διαρκώς τη σημασία του, αλλά ακριβώς επειδή γνωρίζει πότε πρέπει να αφήσει την ιστορία να αναπνεύσει. Η σκηνοθετική του προσέγγιση διαθέτει φυσικότητα, ενώ η ερμηνεία του αποφεύγει τις περιττές επιδείξεις. Ιδιαίτερα στις σιωπές του, καταφέρνει να μεταφέρει μια ολόκληρη συναισθηματική κατάσταση χωρίς να χρειάζεται να την εξηγήσει. Υπάρχουν στιγμές που το βλέμμα και η αμηχανία του χαρακτήρα λένε πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε ατάκα. Και αυτό είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά στοιχεία της ερμηνείας του: δεν προσπαθεί να μας πείσει για όσα αισθάνεται, μας αφήνει να τα αντιληφθούμε.
Αντίστοιχα εύστοχη είναι και η διαχείριση του παιδιού στην ιστορία. Η σχέση που αναπτύσσεται δεν χρησιμοποιείται ως ένας εύκολος μηχανισμός συγκίνησης, ούτε ως το απαραίτητο συναισθηματικό εργαλείο για να μεταμορφωθεί ο πρωταγωνιστής μπροστά στα μάτια μας. Ο νεαρός ηθοποιός ανταποκρίνεται με μια αφοπλιστική φυσικότητα, διατηρώντας την παιδικότητα και την αμεσότητα που απαιτεί ο ρόλος, χωρίς μελοδραματισμούς και επιτηδευμένες αντιδράσεις. Η τρυφερότητα προκύπτει σταδιακά, μέσα από μικρές στιγμές και καθημερινές αλληλεπιδράσεις, και όχι επειδή η ταινία επιμένει να μας υποδείξει πότε πρέπει να συγκινηθούμε. Μια επιλογή που λειτουργεί πολύ καλύτερα από οποιαδήποτε συναισθηματική υπερβολή.
Το Club Kid δεν χρειάζεται να ανακαλύψει ξανά τον κινηματογράφο για να πετύχει κάτι ουσιαστικό. Αρκεί που αφηγείται μια ιστορία η οποία δεν εγκλωβίζει τους ανθρώπους της LGBTQ+ κοινότητας στις γνώριμες κινηματογραφικές αφηγήσεις της απόρριψης, της διεκδίκησης και της αποδοχής. Γιατί η queer κοινότητα δεν χρειάζεται να αποδεικνύει διαρκώς ότι δικαιούται να υπάρχει, ούτε να προσφέρει μαθήματα ανεκτικότητας σε όσους επιμένουν να την κοιτούν μέσα από στερεότυπα. Έχει δικαίωμα να είναι απλώς το σημείο εκκίνησης μιας ανθρώπινης ιστορίας. Έχει δικαίωμα και στις μικρές, καθημερινές, αμήχανες, αστείες και τρυφερές ιστορίες της.
Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ουσιαστικό επίτευγμα του Club Kid: δεν σου ζητά να αποδεχτείς τον ήρωά του. Σου ζητά απλώς να τον γνωρίσεις. Αν ακόμη χρειάζεται να εξηγούμε ότι ένας άνθρωπος είναι κάτι περισσότερο από την περσόνα του, τότε μάλλον το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις ιστορίες που επιλέγουμε να αφηγηθούμε, αλλά στον τρόπο που έχουμε μάθει να τις κοιτάζουμε.
★★★★★
Βασιλακόπουλος Χρήστος