F1: The Movie | Κριτική Ταινίας

Είμαστε στο 2025 και πρέπει να ομολογήσουμε ότι δυο είναι αυτοί που κουβαλούν τον κινηματογράφο στις πλάτες τους: o Tom Cruise και ο Brad Pitt. Οι πορείες τους είναι παράλληλές, με μια σύγκλιση πριν από τριάντα χρόνια και έκτοτε εντελώς διαφορετικές. Σήμερα τους ενώνει ένας άνθρωπος, ο Joseph Kosinski. Εκείνος ήταν ο σκηνοθέτης της ταινίας που γυάλισε την εικόνα του Tom Cruise για μια ακόμα φορά (Top Gun: Maverick) και αυτός είναι που κάθεται πίσω από την καρέκλα μιας ταινίας που φέρνει τον Brad Pitt ξανά πίσω από ένα blockbuster. Ο λόγος για την ταινία F1: The Movie ( ⭐⭐⭐⭐).

Ο Sonny Hayes (Brad Pitt) καλείται να επιστρέψει από την αυτό-συνταξιοδότηση σε σχέση με την Formula 1, για να βοηθήσει τον άλλοτε συνάδελφο και φίλο του, Ruben Cervantes (Javier Bardem), να σώσει την ομάδα του που συνεχώς βρίσκεται στη τελευταία θέση της κατάταξης του πρωταθλήματος της F1. Ο ίδιος καλείται να αναλάβει το ρόλο του μέντορα για τον νέο αστέρι της ομάδας αλλά και να διαχειριστεί παλιές πληγές που του στέρησαν το δικό του όνειρο στο χώρο, αρκετές δεκαετίες πριν.

Η ταινία έχει δυο πρωταγωνιστές: τον Brad Pitt και την F1. Όσο αφορά το δεύτερο, αυτή η ταινία είναι το καλύτερο παράδειγμα για να έρθει ο μέσος θεατής όσο πιο κοντά γίνεται στην έξαψη που προκαλεί το να είσαι πίσω από το τιμόνι ενός μονοθέσιου της F1. Όπως απέδειξε ο Kosinski και στο Top Gun: Maverick πριν από τρία χρόνια, ξέρει πάρα πολύ καλά πως να διαχειρίζεται και να μοιράζει στο κοινό τις κατάλληλες δόσεις αδρεναλίνης για να τους κάνει να κάθονται στην άκρη του καθίσματος τους και να ”ζουν” μέσα στη ταινία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τεχνικό και ακουστικό, η ταινία τα έχει όλα. Αποτελεί μια εμπειρία, ειδικά αν κάποιος την βιώσει σε μια αίθουσα IMAX.

Όσο αφορά το πρώτο, ο Brad Pitt, είναι η ταινία. Ο κινηματογραφικός αστέρας που πλέον έχει πατήσει την έβδομη δεκαετίας της ζωής του (62 ετών) παραμένει τόσο φρέσκος στο πανί, όσο και στην εμφάνιση που ο χρόνος πεισματικά αρνείται να τον καταβάλει με οποιονδήποτε τρόπο. Μια καριέρα δεκαετιών, με διαφορετικές επιλογές, χωρίς προφανείς ”ευκολίες”, ο Brad Pitt έχει δημιουργήσει την δική του σχολή και σε αυτή την ταινία ξεδιπλώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που τον έκαναν αυτό που είναι, σε κάθε λεπτό. Ο Brad Pitt στην μεγάλη οθόνη αποτελεί μια ασφάλεια, όπως και στην συγκεκριμένη ταινία. Ξέρεις τι θα δεις, σε σημείο που να το βλέπεις λεπτά πριν εμφανισθεί στη γωνία, αλλά νιώθεις μια ικανοποίηση που στο παραδίδουν με τον τρόπο που δεν απογοητεύει. Ο Pitt και σε συνάρτηση ο Hayes έχει μια άνεση, είναι ένας απάνεμο λιμάνι που στηρίζεσαι επάνω του και σου προσφέρει αυτό που ξέρει καλύτερα. Κάνει ακόμα και τα πιο απίστευτα μέσα στη ταινία F1: The Movie, να μοιάζουν λογικά και συνηθισμένα. Σίγουρα μια καλή του στιγμή, μέσα σε μια πορεία που έτσι και αλλιώς ξεχωρίζεις αρκετές από αυτές.

Το μεγάλο πρόβλημα του F1: The Movie, είναι το σενάριο του. Ο Ehren Kruger, μαζί με τον Joseph Kosinski, υπογράφουν ένα σενάριο που έχεις ξαναδεί, που ξέρεις τι θα γίνει πριν καν σου δείξουν την όποια αναφορά ως κλείσιμο ματιού για το τι έρχεται. Από τις λεκτικές διαμάχες μέχρι τις συγκρούσεις που γέρνουν το παιχνίδι και κάνουν τους ήρωες να ωριμάσουν μέσα από τις καταστάσεις, αυτή η ταινία κάνει τσεκ σε όλα τα κουτάκια με αρνητικό πρόσημο. Διασώζεται από το θέαμα που παραδίδει και κυρίως από την τεχνική πλευρά.

Κατά τ’ άλλα, το F1: The Movie, αποτελεί μια από τις καλές ταινίες της χρονιάς και μια κινηματογραφική εμπειρία που αν τη δει κανείς στις καλύτερες συνθήκες, θα του μείνει αξέχαστη. Ίσως αναφωνήσει: ”Ευτυχώς που έχουμε ακούμε τον Brad Pitt”.

Βασιλακόπουλος Χρήστος