Jurarric World: Rebirth | Κριτική Ταινίας
Το 1993, ο Steven Spielberg, άνοιξε ένα πάρκο που στιγμάτισε τις παιδικές μας ηλικίες και τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Οι δεινόσαυροι του βασίλεψαν ξανά, ήρθε μια δεύτερη ταινία που φέρει την δική του υπογραφή και μια τρίτη, χωρίς αυτόν, που έκλεισε την τριλογία στην αυγή της νέας χιλιετίας. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το σύμπαν επέστρεψε, με το Jurassic World, και κατάφερε να αναθερμάνει το ενδιαφέρον του κοινού αλλά δυστυχώς όχι σε όλη την τριλογία που ολοκληρώθηκε το ’22. Σήμερα, μια νέα τριλογία ανατέλλει και η πρώτη ταινία έχει τον τίτλο Jurassic World: Rebirth (⭐⭐).
Η Zora Bennett (Scarlett Johansson) είναι μια μισθοφόρος που καλείται να ηγηθεί μιας αποστολής που σκοπός της είναι να συλλέξει τρία δείγματα που ενδεχομένως θα αποτελέσουν την εκκίνηση για μια αποκάλυψη στην ιατρική. Το μόνο αγκάθι σε όλο αυτό είναι ότι πρόκειται για μια απαγορευμένη ζώνη όπου δεν επιτρέπεται να υπάρχει κανείς εκτός των δεινοσαύρων που έχουν απομείνει στο κόσμο. Η βοήθεια ενός παλαιοντολόγο με συνείδηση (Jonathan Bailey), μια διάσωση από το πουθενά και αρκετές ανατροπές, φέρνουν την αποστολή σε αχαρτογράφητα νερά.
Έπειτα από έξι ταινίες, animation σειρές και τρεις δεκαετίες παρουσίας θα πίστευε κανείς ότι τα έχει δει όλα από το συγκεκριμένο είδος. Τελικά, πολύ καλά κάνει κάποιος και το πιστεύει.
Η ταινία του 2015 είχε μεγάλη επιτυχία αλλά ούτε εκείνη ήταν πρωτότυπη παρά είχε μια καλή εκτέλεση. Σε αυτό, στην εκτέλεση, υστερεί σε μεγάλο βαθμό η ταινία Jurassic World: Rebirth. Ο σκηνοθέτης Gareth Edwards επανέρχεται, μετά το ήδη λησμονημένο The Creator του 2022, με την ίδια άτολμη και άτονη ματιά. Παραδίδει μια ταινία που πατάει σε όλα τα ασφαλή, επαναλαμβανόμενα μοτίβα προσφέροντας μεν μια οικειότητα στο θεατή αλλά τίποτα καινούργιο δε. Βέβαια δεν τον βοηθάει και το σενάριο που μπορεί να το υπογράφουν οι David Koepp και Michael Crichton, το δίδυμο που έβαλε τη σφραγίδα του στην πρώτη ταινία του ’91, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για μια συνταγή που έχει ζεσταθεί ξανά και ξανά σε σημείο που να έχει χάσει κάθε γεύση. Το μόνο που αλλάζει είναι οι πρωταγωνιστές και οι κινηματογραφικοί αστέρες που διαδέχονται ο ένας τον άλλον και μαζί τους φέρνουν την δημοτικότητα τους ως εχέγγυο μιας επιτυχίας που σίγουρα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν επαναληφθεί.
Στο σενάριο ξεκαθαρίζεται από την αρχή, ότι το ενδιαφέρον του κοινού και του κόσμου γενικότερα για τους δεινοσαύρους έχει εξασθενίσει σε σημείο που κανείς να μην δίνει την προσοχή του ακόμα και όταν ένας από αυτούς πεθαίνει μπρος στα μάτια τους λόγω γήρατος. Άθελα της η ταινία προ-οικονομεί την μοίρα της ίδιας της ταινίας. Όπως στην ταινία κανείς δεν ενδιαφέρεται για το κάποτε θαύμα της γενετικής, έτσι και η ίδια η ταινία δεν προσφέρει κανέναν απολύτως λόγο για να ασχοληθεί κανείς μαζί της σε σημείο που ίσως να ήταν καλύτερα να είχε μείνει σε στάση απολιθώματος.
Το Jurassic World: Rebirth αποδεικνύει περίτρανα πως ένα franchise χρειάζεται περισσότερο μια απόσταση και μια περίοδο αδράνειας ώστε η επιθυμία του κοινού να είναι μεγαλύτερη για να βυθιστεί ξανά σε ένα σύμπαν, και έτσι να συγχωρεί τυχόν επαναλήψεις, παρά να επανέρχεται τακτικά χωρίς οργανική αρμονία και να μοιάζει περισσότερο με αποτυχημένο πείραμα παρά με πιστό κλώνο.
Βασιλακόπουλος Χρήστος