I Play Rocky | Movie Review

Υπάρχουν κινηματογραφικές ιστορίες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, καθώς έχουν ήδη κατακτήσει τη δική τους θέση στην ιστορία του σινεμά. Το Rocky (1976) του John G. Avildsen είναι μία από αυτές. Μια ταινία που ξεκίνησε ως ένα σχετικά μικρό κινηματογραφικό εγχείρημα, κατέληξε σε παγκόσμιο φαινόμενο, απέσπασε τρία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και εκείνο της Καλύτερης Ταινίας, και δημιούργησε έναν από τους πλέον αναγνωρίσιμους ήρωες της ποπ κουλτούρας. Πάνω απ’ όλα, όμως, αποτέλεσε το σημείο καμπής στην καριέρα του Sylvester Stallone, ενός ανθρώπου που δεν δημιούργησε απλώς τον Rocky Balboa, αλλά χρειάστηκε να δώσει τη δική του μάχη για να καταφέρει να τον υποδυθεί. Αυτή ακριβώς την ιστορία έρχεται να αφηγηθεί το I Play Rocky.

Μια βιογραφική ταινία που επιστρέφει στην περίοδο πριν από την τεράστια επιτυχία του Rocky, ακολουθώντας τον νεαρό Sylvester Stallone στην προσπάθειά του να βρει τη θέση του στο Χόλιγουντ. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι οικονομικές δυσκολίες, οι επαγγελματικές απορρίψεις και κυρίως η επιμονή του να μην παραχωρήσει σε κανέναν άλλον τον πρωταγωνιστικό ρόλο του σεναρίου που ο ίδιος είχε γράψει. Γιατί ο Stallone δεν ήθελε απλώς να πουλήσει μια ιστορία. Ήθελε να είναι εκείνος που θα την ενσαρκώσει.

Και κάπως έτσι, η πραγματικότητα συναντά τη μυθοπλασία. Η ιστορία του δημιουργού ακολουθεί την ίδια διαδρομή με εκείνη του ήρωά του. Ένας underdog που βρίσκεται απέναντι σε ένα σύστημα το οποίο δεν του αναγνωρίζει εύκολα την αξία του, που δέχεται αλλεπάλληλα χτυπήματα και που καλείται να αποδείξει ότι αξίζει τουλάχιστον μία ευκαιρία. Το I Play Rocky γνωρίζει πολύ καλά ποια ιστορία θέλει να αφηγηθεί και αξιοποιεί αυτή την παράλληλη πορεία με τρόπο που κάνει το εγχείρημα ενδιαφέρον. Άλλωστε, η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι πως ο άνθρωπος που έγραψε μια ιστορία για κάποιον που αρνείται να εγκαταλείψει, έπρεπε πρώτα να αποδείξει ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ο ίδιος.

Αν υπάρχει ένας λόγος που η ταινία καταφέρνει να ξεχωρίσει, αυτός ακούει στο όνομα Anthony Ippolito. Ο νεαρός ηθοποιός είναι, χωρίς υπερβολή, το μεγαλύτερο ατού της παραγωγής. Η εξωτερική του ομοιότητα με τον Stallone είναι εντυπωσιακή, αλλά αυτό από μόνο του δεν θα ήταν αρκετό. Εκείνο που πραγματικά προκαλεί εντύπωση είναι ο βαθμός στον οποίο έχει μελετήσει τον άνθρωπο που καλείται να υποδυθεί. Οι κινήσεις, ο τρόπος ομιλίας, οι μικρές αντιδράσεις και, κυρίως, οι εκφράσεις του προσώπου του δημιουργούν στιγμές κατά τις οποίες δεν παρακολουθείς απλώς έναν ηθοποιό που μιμείται τον Stallone. Νομίζεις ότι βλέπεις τον ίδιο τον Stallone σε μια παλαιότερη κινηματογραφική καταγραφή. Και αυτή είναι μια αρκετά απαιτητική ισορροπία, την οποία ο Ippolito καταφέρνει να διατηρήσει με αξιοσημείωτη ακρίβεια.

Anthony Ippolito Becomes Young Sylvester Stallone in 'I Play Rocky' Trailer

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι πως δεν πρόκειται για την πρώτη φορά που αναλαμβάνει να ενσαρκώσει έναν τόσο αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό αστέρα. Είχε προηγηθεί η ερμηνεία του ως Al Pacino στη σειρά The Offer, όπου αναπαριστούσε τον θρυλικό ηθοποιό κατά την περίοδο της δημιουργίας του The Godfather. Και εκεί η ομοιότητα ήταν σχεδόν αποστομωτική. Το γεγονός ότι καταφέρνει να επαναλάβει ένα τόσο απαιτητικό εγχείρημα, αυτή τη φορά με τον Sylvester Stallone, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί προσδοκίες για τη συνέχεια της καριέρας του. Γιατί η ικανότητα να προσεγγίζεις τόσο πειστικά δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες δεν είναι απλώς θέμα μακιγιάζ ή εξωτερικών χαρακτηριστικών. Είναι αποτέλεσμα ουσιαστικής παρατήρησης και υποκριτικής δουλειάς.

Από την άλλη, το I Play Rocky δεν καταφέρνει να ξεφύγει από τις συμβάσεις του βιογραφικού κινηματογράφου. Δεν ανανεώνει το είδος, δεν προσφέρει κάποια ιδιαίτερα καινούργια αφηγηματική προσέγγιση και σε αρκετά σημεία ακολουθεί μια διαδρομή που έχουμε ξαναδεί. Η συναισθηματική κορύφωση, οι αναμενόμενες δυσκολίες και η τελική δικαίωση συνθέτουν ένα γνώριμο κινηματογραφικό μοτίβο. Δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ούτε και αρκετό για να μετατρέψει την ταινία σε κάτι περισσότερο από μια αξιοπρεπή βιογραφική αναπαράσταση. Διατηρεί το επίπεδό της, υποστηρίζει την ιστορία που θέλει να πει, αλλά δεν κατορθώνει να αποκτήσει μια πραγματικά ξεχωριστή κινηματογραφική ταυτότητα.

Τελικά, το I Play Rocky έχει την τύχη να αφηγείται μια ιστορία που είναι από μόνη της συναρπαστική. Δεν χρειάζεται να επινοήσει έναν κινηματογραφικό ήρωα, καθώς έχει ήδη έναν μπροστά του. Και αν η ιστορία του Stallone αποδεικνύει πως μερικές φορές η μεγαλύτερη μάχη είναι εκείνη που προηγείται της επιτυχίας, η ερμηνεία του Anthony Ippolito αποδεικνύει πως το να υποδυθείς έναν κινηματογραφικό μύθο απαιτεί κάτι πολύ περισσότερο από το να του μοιάζεις.

Ο Rocky μπορεί να κέρδισε τη θέση του στην ιστορία του σινεμά. Ο Ippolito, πάντως, είναι εκείνος που κερδίζει τον αγώνα της συγκεκριμένης ταινίας.

★★★☆☆

Βασιλακόπουλος Χρήστος