Υπάρχουν κινηματογραφικά franchises που εξαντλούνται στην εμπορική τους επιτυχία και άλλα που καταφέρνουν να αποκτήσουν τη δική τους θέση στην ποπ κουλτούρα, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που ξεπερνά τις ίδιες τις ταινίες τους. Το The Hunger Games ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Από την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της Katniss Everdeen το 2012, μέχρι τις επόμενες περιπέτειες του Panem, η σειρά κατάφερε να δημιουργήσει ένα αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό σύμπαν, να καθιερώσει χαρακτήρες, να γεννήσει σύμβολα που πέρασαν στην πραγματική ζωή και να συνδέσει την περιπέτεια με προβληματισμούς γύρω από την εξουσία, την κοινωνική ανισότητα, την προπαγάνδα και την καταπίεση. Ένα franchise που, ακόμη και σήμερα, εξακολουθεί να βρίσκει λόγους να επιστρέφει στις αίθουσες, χωρίς να έχει χάσει εντελώς τη δυναμική του. Έτσι, φτάσαμε σήμερα στο The Hunger Games: Sunrise on the Reaping.
Το The Hunger Games: Sunrise on the Reaping, σε σκηνοθεσία του Francis Lawrence, μας μεταφέρει 24 χρόνια πριν από τα γεγονότα της αρχικής τριλογίας και συγκεκριμένα στα 50ά Hunger Games, γνωστά και ως Second Quarter Quell. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα καθοριστική διοργάνωση στην ιστορία του Panem, καθώς οι συμμετέχοντες διπλασιάζονται, με τέσσερα παιδιά από κάθε περιφέρεια να οδηγούνται στην αρένα. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας χαρακτήρας που γνωρίσαμε μέσα από την αρχική τετραλογία, τον Haymitch Abernathy, τον οποίο είχε ενσαρκώσει ο Woody Harrelson. Ουσιαστικά, παρακολουθούμε το origin story του ανθρώπου που αργότερα θα γνωρίσει η Katniss, ένας νεαρός που θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια εμπειρία η οποία θα καθορίσει ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Joseph Zada δείχνει να διαθέτει εκείνα τα χαρακτηριστικά που το Hollywood αναζητά διαρκώς στους ηθοποιούς της επόμενης γενιάς. Έχει την απαραίτητη σκηνική παρουσία, μια φυσική εκφραστικότητα και την ικανότητα να υποστηρίξει έναν χαρακτήρα που κουβαλά ήδη μια συγκεκριμένη κινηματογραφική κληρονομιά. Η σύγκριση με τον Haymitch του Harrelson είναι αναπόφευκτη, χωρίς όμως να μοιάζει ότι αποτελεί αυτοσκοπό της ερμηνείας του. Αντίθετα, ο Zada επιχειρεί να διαμορφώσει τη δική του εκδοχή, αναδεικνύοντας την πλευρά ενός ανθρώπου που δεν έχει ακόμη αποκτήσει την κυνικότητα και την παραίτηση που θα χαρακτηρίσουν τον μελλοντικό του εαυτό. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις νέων προσώπων που το Hollywood μοιάζει να θέλει να κρατήσει στο οπτικό του πεδίο.

Η ταινία προσφέρει ουσιαστικά όλα εκείνα που περιμένει κανείς από μια ακόμη περιπέτεια στο σύμπαν των Hunger Games. Την αγωνία της αρένας, τις πολιτικές ίντριγκες, την κοινωνική διαστρωμάτωση, την τηλεοπτική εκμετάλλευση της ανθρώπινης δυστυχίας και, φυσικά, την αναπόφευκτη σύγκρουση απέναντι σε ένα αυταρχικό καθεστώς. Οι γνώριμοι προβληματισμοί επιστρέφουν, οι αξίες παραμένουν αναλλοίωτες και η αφήγηση εξακολουθεί να επενδύει στην ίδια αντιπαράθεση ανάμεσα στην εξουσία και την ανάγκη για ελευθερία. Μόνο που σε αυτό το σημείο η επανάληψη αρχίζει να γίνεται περισσότερο αισθητή. Παρά τις επιμέρους αφηγηματικές διαφοροποιήσεις, το γνώριμο μοτίβο μοιάζει πλέον περισσότερο με μια δοκιμασμένη συνταγή επιτυχίας παρά με μια πραγματικά ανατρεπτική κινηματογραφική πρόταση. Η αίσθηση του déjà vu δεν απουσιάζει, ενώ ορισμένες επιλογές της αφήγησης δεν καταφέρνουν να αξιοποιήσουν όσο θα μπορούσαν τη δυναμική της ιστορίας.
Αυτό, ωστόσο, δεν ακυρώνει τη συνολική εμπειρία. Το The Hunger Games: Sunrise on the Reaping γνωρίζει πολύ καλά σε ποιο κινηματογραφικό σύμπαν ανήκει και τι περιμένει το κοινό από αυτό. Η επιστροφή σε γνώριμα πρόσωπα, η διεύρυνση της μυθολογίας του Panem και η ευκαιρία να ανακαλύψουμε μια διαφορετική πλευρά ενός χαρακτήρα που ήδη γνωρίζουμε αποτελούν επαρκείς λόγους για να επενδύσει κανείς στην ταινία. Δεν επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει το franchise, αλλά να προσθέσει ένα ακόμη κεφάλαιο στην ιστορία του, διατηρώντας την ταυτότητα που το έκανε επιτυχημένο.
Όσοι αισθάνονται οικεία με αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν δύσκολα θα απογοητευτούν. Άλλωστε, η συγκεκριμένη επιστροφή μοιάζει περισσότερο με μια ακόμη ευκαιρία να χαθείς σε γνώριμους δρόμους, ακόμη κι αν αυτοί βρίσκονται δεκαετίες πριν από τη δική σου πρώτη γνωριμία με τα γεγονότα της αρχικής τριλογίας.
Ίσως εκεί να βρίσκεται τελικά η μεγαλύτερη δύναμη της σειράς: στην ικανότητά της να επιστρέφει σε μια ιστορία που γνωρίζουμε, να μας συστήνει ξανά τους μηχανισμούς της και να μας υπενθυμίζει ότι ο αγώνας απέναντι στην καταπίεση, την αυθαιρεσία και την κατάχρηση της εξουσίας θα αποτελεί πάντοτε μια από τις πιο διαχρονικές και ιντριγκαδόρικες μορφές αφήγησης. Γιατί τα Hunger Games μπορεί να αλλάζουν εποχή, πρωταγωνιστές και αρένες, αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι που διεκδικούν την ελευθερία τους και συστήματα που προσπαθούν να τους την αφαιρέσουν, θα υπάρχει πάντα μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί.
★★★☆☆
Βασιλακόπουλος Χρήστος

