SUPERMAN | Κριτική Ταινίας

Ας ξεχάσουμε ότι γνωρίζουμε. Όλα εκείνα που πυροδοτούν ατελείωτες συζητήσεις στα social media ανάμεσα σε πλευρές που υποστηρίζουν το ένα και άλλες που είναι σθεναρά υπέρ του αντίθετου. Ας κρατήσουμε μόνο ότι το σωτήριο έτος 1938, εμφανίζεται για πρώτη φορά ο ήρωας που έμελλε να είναι η αρχή των πάντων. Ογδόντα εφτά χρόνια μετά, βρίσκει ξανά τον δρόμο του στην μεγάλη οθόνη και αυτή τη φορά προσπαθεί να φέρει την σωτηρία όχι μόνο σε έναν πλανήτη αλλά σε ένα ολόκληρο κινηματογραφικό σύμπαν. Ο λόγος για το SUPERMAN (⭐⭐⭐1/2).

Ο πρώτος υπερήρωας επιστρέφει για να είναι η αρχή του νέου κινηματογραφικού σύμπαντος της D.C., που τόσο χρειάζεται για να μπορέσει να αποτινάξει από πάνω της όλη αυτή την μετριότητα και τις κακές επιλογές των προηγούμενων χρόνων. Μπορεί ο μεσσιανισμός να πηγαίνει χέρι με χέρι με οποιαδήποτε αναφορά στον Superman αλλά ο πραγματικός λυτρωτής της D.C. από τα βαλτωμένα νερά που είχε κολλήσει, φαίνεται να είναι ο James Gunn. Πριν από τρία χρόνια, ο James Gunn, έκλεισε την τριλογία των Guardians of the Galaxy πανηγυρικά και μαζί της έκλεισε και την πόρτα του MCU, αφού ανέλαβε να αναστήσει το κινηματογραφικό σύμπαν της D.C. . Σε αντίθεση με το MCU, ο James Gunn δεν έχει κάποιο μακροχρόνιο πλάνο αλλά κυριολεκτικά θα πηγαίνει project το project το DCU. Η αρχή γίνεται με τον Superman, στο οποίο ο Gunn επέλεξε να μην το δώσει κάπου αλλού αλλά να αναλάβει ο ίδιος προσωπικά την σκηνοθεσία και να είναι μέρος της ομάδας των σεναριογράφων για να έχει τον απόλυτο έλεγχο του πως θα πάνε τα πράγματα από εδώ και πέρα.

Στη ταινία Superman απαλλάσσει το κοινό από τετριμμένους προλόγους που αναμασούν για ακόμα μια φορά το ποιος και από που είναι ο ήρωας. Σχεδόν απότομα αλλά απολύτως λογικά, ρίχνει το κοινό στα βαθιά και δεν χαρίζεται καμία στιγμή για να το εξηγήσει τι βλέπει και ποιους. Ήδη αυτό είναι μια ανανεωτική κίνηση, σε ένα franchise που συνήθως ”τρώει” τον τόσο απαραίτητο χρόνο που χρειάζεται σε μια επανάληψη σύστασης ενός μύθου που ξέρουμε όλοι, κυριολεκτικά, από τα γεννοφάσκια μας. Ένα ακόμα που κάνει ο Gunn στην ταινία από την πρώτη στιγμή είναι να ανεβάσει ρυθμούς, τόσο στην δράση αλλά και στην όλη αίσθηση. Δεν μιλάμε για ένα σκοτεινό ψυχόδραμα που παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά αλλά για μια οπτική με χρώμα, γρήγορες εναλλαγές και έναν εσωτερικό ψυχισμό ιδιαίτερα ανάλαφρο και χαοτικό όπως και η ψυχοσύνθεση του ίδιου του Superman σε όλη την ταινία.  Το comic relief στην ταινία δεν περιορίζεται σε έναν χαρακτήρα μόνο αλλά είναι διάσπαρτο παντού, δίνοντας σε κάθε χαρακτήρα να είναι μια τελεία ενός συνόλου που βγάζει νόημα στο τέλος.

Ναι, μπορεί η ταινία Superman να έχει πολλές ιδέες, εξ ου και το χάος που επικρατεί σε αρκετά σημεία. Ίσως κάποιες από αυτές δεν χρειάζονταν αλλά δεν αποτελούν τροχοπέδη σε μια ταινία που έχει ορμή, φρεσκάδα και αποτελεί ένα στέρεο κεφαλόσκαλο για να πατήσει επάνω οτιδήποτε θα έρθει μετά. Οι παραλληλισμοί είναι εκεί, όποιος θέλει να τους καταλάβει τους καταλαβαίνει χωρίς να έχεις έναν James Gunn από πάνω σου με πίεση να σε νουθετεί να τις αντιληφθείς. Ατάκες, σκηνές και διάλογοι αποτελούν έντονη κριτική για το τι ζούμε στο σήμερα ενώ παράλληλα το κοινό βλέπει την πάλη του Superman με τον εσωτερικό του κόσμο, μια διαμάχη του τι ήξερε για το ποιος είναι με το ποιος πραγματικά είναι. Η αναφορά των τελευταίων ημερών από τον James Gunn ότι ο Superman είναι κυριολεκτικά ένας μετανάστης από άλλο σύμπαν, είναι λογική και έρχεται σε ένα ωραίο κλείσιμο σε έναν μονόλογο στο τέλος.

Βέβαια, από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας είναι η συνέντευξη που δίνει ο Superman στην Lois Lane. Εκεί ο James Gunn παραθέτει, απαντά και τελειώνει μια και καλή οποιοδήποτε debate σέρνεται για χρόνια στα social media και μη, για την φύση του υπερήρωα, την λογική, την ”επικίνδυνη” ελευθερία που του δίνει η δύναμη του και πως αυτός την χειρίζεται.

Ο David Corenswet, στα 32 του έτη, γίνεται ο ιδανικός Superman. Κυριολεκτικά, η φυσικότητα του να αλλάζει τις εκφράσεις και το στήσιμο του σώματος του από Clark Kent σε Superman είναι ενδεικτικές του τι μπορεί να καταφέρει από το πρώτο λεπτό που θα τον δεις στη ταινία. Φέρνει στον ρόλο μια αμεσότητα, ένα κωμικό timing και ένα βάθος στο ρόλο που σίγουρα δεν έχεις ξαναδεί. Όπως και η Rachel Brosnahan γίνεται επιτέλους η δυναμική, επίμονη και παρεμβατική Lois Lane που μας υποσχέθηκαν. Ενώ ο Nicholas Hoult παρόλο που έχει να χειριστεί μια κλασσική αποτύπωση ενός κακού καταφέρνει σε σημεία να εξυψώνει, ειδικά με βλέμματα, τον Lex Luthor και να προδίδει την τρέλα που κρύβει ο ήρωας πίσω από την ευφυία του.

Ο Superman είναι ένας υπερήρωας που έχει εξονυχιστικά αναλυθεί και κριθεί για τους σκοπούς του μέχρι το εσώρουχο που φοράει έξω από την στολή και που αλλάζει ανάλογα με την δεκαετία και την μόδα. Για πάνω από ογδόντα χρόνια, όλο επιστρέφουμε ξανά και ξανά σε αυτόν, τόσο τηλεοπτικά και κινηματογραφικά, μέχρι να το πετύχουμε σωστά. Ίσως η James Gunn μορφή είναι η πληρέστερη από την αρχή αυτού του ταξιδιού μέχρι σήμερα.

Σίγουρα είναι η πιο διασκεδαστική και αυτό σας το υπόσχεται ο τετράποδος φίλος του Superman, Krypto.

Βασιλακόπουλος Χρήστος