Kim Hye-Jin: Διαβάσαμε & Προτείνουμε
Διάβασα τα βιβλία Η κόρη μου και Η ακρόαση και η Kim Hye-Jin κέρδισε την καρδιά μου!
Η αφηγήτρια-μητέρα στο βιβλίο της Η κόρη μου, με γράπωσε και δε μ’ άφηνε. Η συγγραφέας, χρησιμοποιώντας το γνωστό μοτίβο μητέρα-κόρη, κατέγραψε τα σημεία σύνδεσης κι αποσύνδεσης μεταξύ των γενεών. Άλλοτε υπό το πρίσμα της μητέρας κι άλλοτε της φροντίστριας και της συντρόφου, παρατήρησε τη μητρότητα -εντός κι εκτός εισαγωγικών- αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα εστιάζοντας πάντα στα βιώματα θηλυκοτήτων.
Κατασκευάζοντας μια ανθρώπινη αλυσίδα έφτασε ν’ αγγίζει με τρόπο τρυφερό και καταγγελτικό το ζήτημα του γήρατος αλλά και της βίας που το συνοδεύει. Στην άλλη άκρη της ίδιας αλυσίδας τοποθέτησε εκπροσώπους της νεότερης γενιάς, επαναστάτριες ΜΕ αιτία, προς τιμήν της αγάπης άνευ όρων αλλά και των δικαιωμάτων που χρόνια καταπατώνται. Ως γέφυρα μεταξύ των γενεών και των διεκδικήσεών τους, στο κέντρο της αλυσίδας, βρέθηκε η μητέρα-φροντίστρια.
Ολόκληρο το κείμενο, φορτισμένο από τη σύγχυση της τελευταίας αλλά και όλων όσων την «περικυκλώνουν», ξεχειλίζει από οργή, απελπισία και μοναξιά και μεις τελικά συναισθανόμαστε μια μητέρα κυριευμένη από εγωισμό και ανασφάλεια, που αγωνίζεται απέναντι στο άδικο συμμεριζόμενη τρίτους, όχι όμως και την κόρη της.
Κοινό σημείο αναφοράς αποτελεί η συνεχής πάλη απέναντι σε στερεότυπα, σχέσεις επιφανειακές και κτητικές, ηθικούς φραγμούς διαμορφωμένους από ανήθικους κυρ Παντελήδες, με τις κοινωνικές πιέσεις να τρέπουν όλους τους χαρακτήρες σε πρόσωπα τραγικά.
Κόσμοι διαφορετικοί σαν πλανήτες που γυροφέρνουν στο διάστημα και αλληλοσυγκρούονται, ξανά και ξανά, ώσπου κάποτε συναντιούνται. Και τελικά η μια γενιά αγγίζει την άλλη φωτίζοντας για λίγο τις καρδιές μας μ’ ελπίδα.
Η Kim είναι ικανή
και για το ένα
και για το άλλο
Προχωρώντας στη δεύτερη ιστορία της διαπίστωσα πως είχα να κάνω με κοινούς άξονες, αλλά διαφορετική προσέγγιση!
Στη δεύτερη περίπτωση, μια σύμβουλος ψυχικής υγείας βιώνει το λεγόμενο cancel από τη μια στιγμή στην άλλη. Κατηγορείται και καταδικάζεται από την κοινωνία εν ριπή οφθαλμού. Ταυτόχρονα, περνά το στάδιο της αυτο-αμφισβήτησης, ανακαλύπτοντας σιγά-σιγά την αλήθεια εντός της χάρη σε δύο απροσδόκητες επαφές.
Το τρίπτυχο σύμβουλος-παιδί-γάτα κυριεύει το κείμενο ολοκληρωτικά και εξαιτίας του η συγγραφέας αγγίζει την πιο τρυφερή μας πλευρά. Παιδί και γάτα λειτουργούν συμβολικά, εκφράζοντας την αθώα πλευρά μας, βοηθώντας έτσι την πρωταγωνίστρια να επαναπροσδιοριστεί.
Βαδίζοντας στα μονοπάτια της πρώτης ιστορίας, η συγγραφέας παρατηρεί ξανά γυναίκες-φροντίστριες, μητέρες και «μητέρες», εστιάζοντας για ακόμα μια φορά στις ανθρώπινες σχέσεις, στους κοινωνικούς ρόλους, στα είδη της μητρότητας, στη μοναξιά, αλλά και στις επιπτώσεις της δημόσιας κατακραυγής.
Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα θίγει το ζήτημα της ζωοφιλίας και των κοινωνικών ευθυνών, με τα τετράποδα να συνεισφέρουν ενεργά!
Εν αντιθέσει με το πρώτο της βιβλίο, το κείμενο χαρακτηρίζεται από ψυχρότητα. Η συγγραφέας στοχευμένα επέλεξε μια πιο άνευρη γραφή, προκειμένου να αποτυπωθεί ο συναισθηματικός κόσμος τής πρωταγωνίστριας και να προκύψει η πολύτιμη κλιμάκωση ακολουθώντας τις εξελίξεις της ζωής της. Και ενώ αυτή η φλατ πλευρά της με έχασε σε σημεία, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ, πως η Kim μέσω των έργων της υποχρεώνει ηρωίδες και αναγνώστριες να ακροαστούν τις «κόρες», να κατανοήσουν η μία την άλλη, απ’ όποια πλευρά κι αν προέρχονται, μειώνοντας το χάσμα γενεών.
Μέσα από τα έργα της αφηγείται ακολουθώντας τις ψυχές των ηρωίδων της, δυναμικά και άχρωμα, ανάλογα με την περίσταση. Και το κάνει πετυχημένα σε κάθε περίπτωση. Ωστόσο, σ’ εμένα κούμπωσε περισσότερο η δυναμική της πλευρά όπως αποτυπώνεται στην πρώτη ιστορία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι
Η Kim είναι ικανή
και για το ένα
και για το άλλο
διότι γράφει σαν γάτα, ανεξάρτητα κι ελεύθερα, ελισσόμενη ανάμεσα στις ηρωίδες της.