Evil Dead Burn | Movie Review

Λίγα horror franchises κατάφεραν να επιβιώσουν για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες χωρίς να καταλήξουν είτε παρωδία του εαυτού τους είτε προϊόν νοσταλγίας για πεισματικούς θαυμαστές. Το Evil Dead είναι μία από αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις. Από το 1981 και την πρώτη αιματοβαμμένη έκρηξη φαντασίας του Sam Raimi μέχρι σήμερα, οι δαίμονες του Νεκρονομικόν εξακολουθούν να επιστρέφουν με αξιοζήλευτη συνέπεια. Η νεότερη απόπειρα ονομάζεται EVIL DEAD BURN (⭐⭐⭐) και, ευτυχώς, δείχνει να καταλαβαίνει τι είδους ταινία θέλει να είναι.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της σε δυστύχημα, η Alice επιστρέφει στο πατρικό του για την κηδεία. Ανάμεσα σε συγγενείς που πενθούν, λογαριασμούς που μένουν ανοιχτοί και οικογενειακά τραύματα που ζητούν απεγνωσμένα να γίνουν κινηματογραφικό δράμα, η κατάσταση εκτροχιάζεται όταν οι δαιμονικές δυνάμεις κάνουν την εμφάνισή τους και μετατρέπουν το πένθος σε σφαγείο.

Η έκτη κινηματογραφική ιστορία του franchise λειτουργεί αυτόνομα και δεν απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις από τον θεατή. Άλλωστε, όποιος επιλέγει να δει ταινία Evil Dead δεν αναζητά μια βαθυστόχαστη πραγματεία πάνω στην ανθρώπινη φύση. Περιμένει αίμα, παραμορφωμένα πρόσωπα, δαιμονισμένες φωνές και ανθρώπους που παίρνουν συνεχώς τις χειρότερες δυνατές αποφάσεις. Το Evil Dead Burn φροντίζει να τα προσφέρει όλα αυτά χωρίς να απολογείται για την ύπαρξή του.

Ο Sébastien Vaniček αποδεικνύεται αρκετά πιο συγκρατημένος από όσο επιτάσσει η σύγχρονη μόδα του horror, όπου συχνά το gore αντιμετωπίζεται σαν υποκατάστατο σκηνοθεσίας. Η βία εδώ είναι άφθονη, συχνά σκληρή και αρκετές φορές ακραία, όμως δεν καταπίνει την ταινία. Αντίθετα, χρησιμοποιείται ως εργαλείο και όχι ως μοναδικό επιχείρημα ύπαρξης. Υπάρχουν μάλιστα στιγμές όπου ο σκηνοθέτης δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για τη σύνθεση της εικόνας και την ένταση της σκηνής, θυμίζοντας ότι το Evil Dead υπήρξε κάποτε κάτι περισσότερο από μια συλλογή ακρωτηριασμών.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν το σενάριο αποφασίζει ότι πρέπει οπωσδήποτε να αποκτήσει βαρύτητα. Η ιστορία της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας που κουβαλά η πρωταγωνίστρια μοιάζει περισσότερο με υποχρεωτική προσθήκη ενός σύγχρονου σεναριακού εγχειριδίου παρά με οργανικό στοιχείο της αφήγησης. Η ταινία δείχνει να ζητά από τον θεατή να επενδύσει συναισθηματικά σε κάτι που η ίδια δεν αναπτύσσει ποτέ επαρκώς. Το αποτέλεσμα δεν είναι συγκινητικό ούτε ιδιαίτερα ουσιαστικό. Είναι απλώς ένα δραματικό βάρος που κρέμεται από μια ιστορία η οποία λειτουργεί πολύ καλύτερα όταν αφήνει τους δαίμονες να κάνουν τη δουλειά τους.

Το cast ανταποκρίνεται με συνέπεια στις απαιτήσεις του υλικού, χωρίς να προσπαθεί να μετατρέψει το Evil Dead σε επίδειξη υποκριτικών φιλοδοξιών. Η Souheila Yacoub ξεχωρίζει εύκολα και είναι ίσως ο βασικός λόγος που το εύθραυστο ψυχολογικό υπόβαθρο της ηρωίδας δεν καταρρέει ολοκληρωτικά κάτω από το βάρος των σεναριακών προθέσεων.

Το Evil Dead Burn δεν πρόκειται να εκτοπίσει τις καλύτερες στιγμές του franchise ούτε να απειλήσει σοβαρά τον μύθο του Ash Williams. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο προτέρημά του. Δεν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία. Προσπαθεί απλώς να προσφέρει έναν ακόμη γύρο δαιμονικής παράνοιας και το πετυχαίνει αρκετά καλά.

Σε μια χρονιά που ο τρόμος δείχνει ξανά σημάδια δημιουργικής ζωής, το Evil Dead Burn δεν έρχεται να επαναπροσδιορίσει το franchise ούτε να γράψει ιστορία. Έρχεται να προσφέρει ακριβώς αυτό που υπόσχεται: ενενήντα λεπτά δαιμονικής παράνοιας, μερικές εμπνευσμένες στιγμές και αρκετό αίμα ώστε κανείς να μη φύγει παραπονεμένος.

Βασιλακόπουλος Χρήστος