Thunderbolts* | Κριτική Ταινίας

Ένας μήνας και κάτι πέρασε από το τελευταίο review ταινίας, σε αυτό εδώ το site. Μέσα σε αυτό το μήνα και κάτι είχαμε την επέλαση της ταινίας Sinners στο παγκόσμιο box office και ιδιαίτερα αυτό της Αμερικής, όπου έκανε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Ακολούθησε η χλιαρή συνέχεια του The Accountant II, η επιτυχία του Mincraft και τώρα την πρώτη μέρα του Μάϊου, η Marvel φαίνεται διατεθειμένη να μπει ξανά με δύναμη στο παιχνίδι με την ταινία Thunderbolts* ( ⭐⭐⭐1/2).

Στην 36η ταινία του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel, και την τελευταία ταινία της πέμπτης φάσης, η Yelena Belova (Florence Pugh) δεν βρίσκει καμία χαρά και ουσία στις αποστολές που αναλαμβάνει για χάρη της Valentina Allegra de Fontaine (Julia Louis-Dreyfus). Μετά από μια συζήτηση με τον πατέρα της, Alexei Shostakov (David Harbor), αποφασίζει ότι έχει ανάγκη μια αλλαγή αλλά πριν καλά καλά την ανακοινώσει στην Valentina, εκείνη την στέλνει σε μια τελευταία αποστολή και της λέει ότι όλα θα αλλάξουν μετά από αυτό. Εκεί, η Yelena αντιλαμβάνεται ότι της έχουν στήσει παγίδα, όχι μόνο της ίδιας αλλά και όλων όσοι συνεργάζονταν με την Valentina. Μαζί, μια ετερόκλητη παρέα αντιηρώων, αποφασίζουν να εκδικηθούν την Yelena αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: ποιος είναι αυτός ο Bob που είναι μαζί τους και τι ρόλο παίζει σε όλο αυτό;

Όπως έχουμε ξανά γράψει οι αναταράξεις που έχει βιώσει η Marvel τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά τις τελευταίες ταινίες Avengers, θα μπορούσαν να προκαλέσουν τάση για εμετό και στον πιο ψύχραιμο θεατή. Λίγες επιτυχίες, κυρίως μέτριες επιδόσεις ταινιών και σειρών και αρκετές χαμένες ευκαιρίες για να μπορέσει να ορθοποδήσει το σύμπαν που με τόσο κόπο και κυρίως χρόνο έχτισε. Όλα αυτά φαίνεται να αλλάζουν και με την ταινία Thunderbolts*, η Marvel σκοράρει από τα αποδυτήρια και θυμίζει ότι όταν το θέλει μπορεί να παραδώσει κάτι που πραγματικά έχει ενδιαφέρον. Θα μπορούσε κάποιος να συγκρίνει τη νέα ταινία με την αίσθηση που μας είχε αφήσει το πρώτο Guardians of the Galaxy αλλά θα την αδικούσαμε. Αυτή η παρέα των δυσλειτουργικών αντιηρώων προσφέρει στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας μια πραγματική κάφρικη περιπέτεια με ωραίες μάχες και μπόλικη πλάκα. Στη τελευταία μισή ώρα, η ταινία αλλάζει, γίνεται πιο σκοτεινή, ακουμπάει τις ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχολογίας και δείχνει σημάδια ωριμότητας που δύσκολα συναντάμε σε ταινίες της Marvel. Απευθύνεται στους θεατές σε διάφορα επίπεδα και προσφέρει τους πιο ολοκληρωμένους χαρακτήρες που έχουμε δει εδώ και καιρό στο σύμπαν της.

Μέσα σε όλο αυτό, η ταινία του Jake Schreier, δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες και χαράσσει τη πορεία που θέλει να ακολουθήσει το σύμπαν στην επόμενη φάση ακόμα πιο καθαρά. Χωρίς να αποκαλύψουμε κάτι από τις πραγματικές εκπλήξεις της ταινίας, το μόνο που θα πούμε είναι ότι ο αστερίσκος στο τίτλο της ταινίας κρύβει μια μεγάλη αλλαγή που αλλάζει τα πάντα στο MCU. Βέβαια, σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η δεύτερη post credit σκηνή που ενώνει τις τελείες του τι έρχεται ακόμα πιο ξεκάθαρα.

Η Florence Pugh, μια εκ των καλύτερων της γενιάς της, αποδεικνύεται μια σοβαρή δύναμη που μπορεί στις πλάτες να σηκώσει μια ολόκληρη ταινία (όπως το Thunderbolts*) και γιατί όχι να ηγηθεί της επόμενης μέρας της Marvel, προσφέροντας μια ανάσα ζωής που τόσο πολύ χρειάζεται. Έχει το υποκριτικό βάθος για να διασώζει σκηνές και την αμεσότητα για να μπορεί να ανταπεξέλθει και στις πιο ανάλαφρες σκηνές. Την παρέα συμπληρώνουν ο David Harbor στο ρόλο που τον γνωρίσαμε στη ταινία Black Widow όπως και η Olga Kurylenko, η Hannah John-Kamen ως Ghost όπως τη μάθαμε από τη δεύτερη ταινία του Ant-Man, ο Wyat Russell ως ο αποτυχημένος Captain America της τηλεοπτικής σειράς και ο παλαίμαχος Sebastina Stan ως Bucky Barnes. Ο Lewis Pullman έχει ένα κομβικό ρόλο στη ταινία που δεν χρειάζεται να αποκαλύψω.

Εν κατακλείδι, έπειτα από πολύ καιρό η Marvel επιτέλους με το Thunderbolts* έχει μια καλή ταινία στα χέρια της που είναι ικανή να αναθερμάνει τη σχέση της με το κοινό της. Θα κλείσω με μια ατάκα της Yelena που μπορεί να περιγράψει απόλυτα, την αίσθηση που σου αφήνει η σειρά και που είναι η συναισθηματική άγκυρα της.

”Πρέπει να μιλάμε. Πρέπει να περνάμε χρόνο μεταξύ μας. Ακόμα και αν δεν μπορούμε να αποφύγουμε το κενό, μπορούμε να το κάνουμε πιο ελαφρύ”

Βασιλακόπουλος Χρήστος