Θέλω – Gillian Anderson
Πόσο καταπιεσμένες είναι οι γυναικείες φαντασιώσεις; Ναι. Όχι απλώς καταπιεσμένες. Κρυμμένες, καταχωνιασμένες, μεταμφιεσμένες σε «ρομαντικές σκέψεις», σε «λίγο πιο έντονη φαντασία», σε ενοχές. Πόσες φορές δεν σκεφτήκαμε κάτι «που δεν πρέπει» και μετά γεμίσαμε ντροπή; Πόσες φορές δεν τολμήσαμε να το πούμε ούτε στον εαυτό μας, ούτε στη φίλη μας, ούτε καν στον σύντροφό μας; Γιατί; Επειδή μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ότι η φαντασίωση είναι επικίνδυνη. Και ειδικά αν είσαι γυναίκα, είναι απειλή. Και μετά έρχεται αυτό το βιβλίο. Το Θέλω, σε επιλογή και πρόλογο της Gillian Anderson, δεν είναι απλώς μια συλλογή από σεξουαλικές φαντασιώσεις γυναικών. Είναι ένα βιβλίο-καθρέφτης, μια βαθιά πολιτική πράξη τρυφερότητας και ειλικρίνειας, που φωνάζει ότι είναι εντάξει να θέλουμε και να το λέμε.
Είναι μια συλλογή ανώνυμων επιστολών από γυναίκες σε όλο τον κόσμο που τολμούν να γράψουν τι θέλουν. Τι φαντασιώνονται. Τι τις διεγείρει, τι τις τρομάζει, τι τις κάνει να νιώθουν ανθρώπινες, ζωντανές, περίπλοκες. Και ναι, συχνά ακατάστατες. Όπως είναι όλες οι αληθινές επιθυμίες. Και είναι ένα βιβλίο που δεν απλώς σε συγκινεί, σε ξεγυμνώνει.
Γιατί καθώς διαβάζεις, καταλαβαίνεις κάτι τρομακτικό και υπέροχο μαζί: δεν είσαι μόνη
Αυτό που νόμιζες ότι ήταν “παράξενο” ή “ντροπιαστικό” ή “δεν πρέπει”, το έχει φανταστεί και κάποια άλλη. Το έχει απολαύσει.
Οι φαντασιώσεις δεν είναι όλες ίδιες. Το βιβλίο έχει δομή, έχει κεφάλαια, έχει «ζώνες», σαν να μπαίνεις σε δωμάτια με διαφορετική ατμόσφαιρα. Άγνωστοι. Βίτσια. Κυριαρχία και Υποταγή. Πιο πολύ, πιο πολλοί. Με το άγριο. Όχι, δεν είναι τίτλοι ταινιών. Είναι ενότητες-καθρέφτες, που σε προκαλούν να δεις τον εαυτό σου μέσα τους. Και ναι, θα δεις πράγματα που θα σε φέρουν σε αμηχανία. Αυτός είναι και ο σκοπός.
Γιατί το Θέλω δεν είναι απλώς ένα βιβλίο για το σεξ. Είναι ένα βιβλίο για την αλήθεια.
Μέσα σε αυτές τις επιστολές, οι γυναίκες δεν ζητούν συγγνώμη. Δεν προσπαθούν να γίνουν αρεστές. Δεν προσαρμόζουν την επιθυμία τους στις προσδοκίες κανενός. Και αυτό είναι που το κάνει απελευθερωτικό. Δεν είναι «καλογραμμένα» όλα τα κείμενα. Δεν χρειάζεται. Είναι αληθινά.
Κι εσύ, ως αναγνώστρια, βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου.
Θα βρεις τον εαυτό σου.
Την αλήθεια σου.
Τη φαντασίωσή σου.
Και θα καταλάβεις ότι δεν χρειάζεται να απολογηθείς γι’ αυτήν.
Η Gillian Anderson συμμετέχει κι εκείνη ανώνυμα, όχι για να “κλέψει τη δόξα”, αλλά για να δείξει ότι είμαστε όλες μέσα σε αυτό. Δεν υπάρχει “διάσημη” και “άσημη” επιθυμία. Υπάρχει μόνο επιθυμία που ζητά χώρο.
Το Θέλω δεν είναι το βιβλίο που θα ξεφυλλίσεις στο μετρό χωρίς να κοκκινίσεις. Είναι αυτό που θα πάρεις σπίτι σου, θα διαβάσεις βράδυ, μόνη, και σε κάποια σελίδα θα σταματήσεις και θα σκεφτείς: Μα καλά, γίνεται να γράφει κάποια τόσο ακριβώς αυτό που νιώθω; Ναι. Γίνεται.
Διάβασέ το.
Σκέψου το.
Μοιράσου το.
Και πάνω απ’ όλα: επίτρεψε στον εαυτό σου να θέλει.